సురేష్ రావి

అక్షర స్పర్శ

సురేష్ రావి

భావ సంవేదనం

సురేష్ రావి

మౌన భాష్యం

సురేష్ రావి

వాక్య శిల్పం

సురేష్ రావి

నిశ్శబ్దఘర్షణ

Saturday, 24 September 2016

నాన్నని చదువుతూనే...



మెట్ల దగ్గరే ఎదురవుతుందో ఆహ్లాదం
కుబుసుంలా అంటి పెట్టుకున్న అలసటని
ఒక్క నవ్వుతో వలిచేస్తూ
నాపై పసి గారాల వలవేస్తూ

వెంటవచ్చిన తేమ పాదాల్ని వలసపంపిస్తూ
తేనె గమకాల ఆలాపనలా తనని అనుసరిస్తూ
ఇక వెనక్కి తిరగాలనిపించదు

నాదైన నిశ్శబ్దానికి ఉరివేస్తూ
అలలు అలలుగా తడిమే
గాలిని చప్పరిస్తూ
ఒకరి చప్పుడులో ఒకరం
రోజుని వెచ్చబెట్టుకుంటూ
సేదతీరుస్తున్నప్పుడు
మెత్తగా అడుగుతుంది తాను

‘నాన్నా!
నువ్వు నడక నేర్చుకున్న అడుగుల్ని
దగ్గరినుండీ చూడాలని పిస్తుంది
నువ్వు నవ్విన ప్రతి నవ్వునీ
మొదటినుండీ వినాలనిపిస్తుంది
ఎలానో చెప్పవూ..!’ అంటూ

ఎంతైనా ఆడపిల్ల కదా
సరాసరి నాన్న గుండెని చదువుతూనే
ఎదుగుతుందనుకుంటా !

Friday, 23 September 2016

ప్రకరణం



నీలోని ఔన్నత్యాల జాడ తెలిసే వరకూ
ఒక జీవన విధ్వంసం
పరాచకాలాడుతూనే ఉంటుందక్కడ
నీ రోజుకి తానింకా మకుటధారినేనని

నీకు నువ్వు ఒక్క సుషుప్త గుహగా
కొనసాగుతున్న అతి నిశ్శబ్ద గాఢ నిద్రలో
చీకటొక ప్రగాఢ ప్రకరణంగా
రాయబడ్డ చోట
నిర్వ్యాపకంగా ఉందనిపించే
ప్రశాంత వాక్యమొక్కటి మళ్ళీ మళ్ళీ
కళ్ళకి గాలమేస్తుంటే తెలిసింది
మనమంటూ వెతకం కానీ
సమస్యతో పాటుగానే సమాధానమూ
ఛాయలా వెన్నంటి ఉంటుందని

నీలం చీరపై తెల్లపూల వరసలా
కదం తొక్కుతున్న నక్షత్రకేళి చుట్టూ
ఎంత శూన్యం కప్పబడి ఉంటేనేం
దిగంతాలను దాటుకుంటూ వచ్చి
నీ కళ్ళని వెలుగై చుట్టుకోవడమే
విశ్వం రాసిన ధనాత్మక కవిత్వమనిపించటం లేదూ

ఓరిమి కొనసాగింపుతో
ఓటమి నిష్క్రమించడం
గాయాల లేపనంగా
గెలుపు అరుదెంచడం
పరిచయించే పాఠమొక్కటే

నువ్వున్నచోటే
నీ నీడ ఉంటుందని
ఋణాత్మకమున్న చోటే
ధనాత్మకపు మోహరింపన్నది
ప్రకృతి రాసిన వ్యూహాత్మకపు నమ్మకమని


Thursday, 22 September 2016

ఇక్కడే నవ్వవోయ్



కొమ్మన పూసే
పూల వ్యాకరణంలా
వెన్నెల్లో మునిగిన
మధు వచనంలా
నంది వర్ధనపు
తెలుపంత స్వచ్ఛంగా
నిన్ను నువ్వు
రూపాంతరం చేసుకుంటూ
నన్నొక సమాంతర
రూపంగా హత్తుకుంటూ

ఏయ్…
ఇక్కడే నవ్వవోయ్
పెదవుల్లో దాపెట్టిన నక్షత్రాలని
నా మీదే రాయవోయ్
మనిషి మరచిన వాక్యాలన్నీ

ఎందుకంటే
నేనోనోయ్
ఇప్పుడు నువ్వు
జీవంగా మార్చాల్సిన
ఆ నిశ్చల శిలాకృతిని


Wednesday, 21 September 2016

కవాతు


ఇక్కడ ఇన్నాళ్లుగా నా కళ్ళల్లో
దాపెట్టుకున్న ఓ చిన్ని వసంతాన్ని
శిశిరంలా కమ్ముకుంటూ
ఆరని తడి రాస్తున్న వెచ్చని నిర్లిప్తత ఒకటి
కొత్త చిగుర్లు తొడిగేసుకుంది

గాజుకళ్ళ ద్రావకాలు
ఏ గుండెనీ తాకవని తెలియని
నిశానీ బతుకుని వెంటేసుకుని
పాతుకుపోయిన నిశ్చల దిమ్మరినైన
శిలా జీవనంలో
నన్ను నేను ఎదురుచూడటమంటే
మరేమీ లేదు
శూన్యానికి మరో పర్యాయపదాన్నై
నిఘంటువుకెక్కటం తప్ప

వానలు కురిసే దినాలలోనూ
పొడిబారిన మనసుకు తడి అద్దలేని
క్షణాల కవాతులో
అలసటని వెదుక్కున్న నిద్ర
ఎప్పుడూ కళ్ళ మీదకే నడిచొస్తుంది
ఒక్క సారి దానికి గుండె దారి దొరికిందా
దిగంతాల గమ్యం అందేసినట్లే
నేనేవరన్న ప్రశ్న కొనసాగుతున్నట్లే

Tuesday, 20 September 2016

లేఖనం



మనసంత బరువైన
అలసట ఒకటి పలకరించినప్పుడల్లా
మనసంతా నువ్వు ఆక్రమించుకోవడం
అరుదైన అనుభవమవ్వుతున్న నరకంలో
దిగంతాలనంటే జ్వలనం చుట్టుముట్టినా
తడి ఆరదెందుకో మనసు
జాబిల్లి వెన్నెలాంతరు వెలిగించి ఝామైనా
గుండెలని వెలుగు రేక తాకదెందుకో

నిన్నలన్నిటినీ చెరిపేస్తూ
రగిలిన ఎదల వీడుకోళ్లని హత్తుకుంటూ
నీడలుగానే చెరిగిపోతున్న
కొన్నిస్మృతులు
కన్నీళ్లని ఏరులై పారుతుంటే
అందిన దూరంలో నే ఉన్నా
అందని ఊపిర్ల లెక్కలే ఎక్కువైన వేళల్లో
తడిసిన మనసు వేదన లోతులు
చెక్కిళ్ళ పై తడి లేఖనాలకేమి తెలుసు

నువ్వు రాల్చి వెళ్ళిన
నిన్నలన్నిటినీ మళ్ళీ ఏరుకుంటూ
గుండె గొంతుకలో కొట్టుకలాడే నిశ్శబ్దమొకటి
అస్తిత్వానికి ఆఖరిగీతం లిఖిస్తున్న సవ్వడిలో
విషాదపు నవ్వొకటి మెలిపెడుతున్నప్పుడల్లా
ఆకాశం రెక్కలు తెగి మీద పడుతున్నంత యాతనతో
కొందరెప్పుడూ నాలానేనేమో
కనిపించని శూన్యంగా
బతుకుని పరిపూర్ణం చేసుకుంటూ