అసమర్ధుని ప్రేమలేఖలు-2

ప్రియా...

తనను తాను మర్చిపోవటం అనేది అందరికీ సాధ్యం కాదు. ఏ కొద్ది మందికో తప్ప.

ఆ కొద్దిమందిలో నేనూ ఒకడిని అయినందుకు గర్వపడాలో... ఆ అనుభూతిని నాకు పంచిన నువ్వు దూరమైనందుకు బాధ పడాలో అర్థం కాక నా మనసు విల విల లాడుతుంది.

నిజం ప్రియా...

నీ సన్నిధిలో నేను గడపిన ప్రతీక్షణం నన్ను నేను మరచిపోయాను. నా కంటూ ఓ మనసు, ఓ ప్రాణం, ఓ శరీరం ఉందని నేను మరచిపోఎంత మధురానుభూతులు నీ సాన్నిహిత్యం లో నాకు లభించాయి. నాకు సంబంధించినంత వరకూ ఆ మధురనుభూతులన్నీ అవ్యక్తానుభూతులే.

ఆ అనుభూతులన్నీ భవిష్యత్తులో జ్ఞాపకాలుగా మారిపోతాయని ఏనాడూ నేను అనుకోలేదు.

ఈనాడేమో... ఒకనాటి నిజాలన్నీ నేడు జ్ఞాపకాలే అని తలచుకుని ఆ జ్ఞాపకాలే ఊపిరిగా మార్చుకుని బతుకుతున్నాను.

నువ్వు నాకు మాత్రమే జ్ఞాపకమని... మరో చోట నువ్వు నిత్య నూతన సౌభాగ్యానివి అని నా మనసుకి సర్ది చెప్పి ఊరడిస్తున్నాను.

కానీ అదేమీ బండరాయి కాదు కదా నా ఊరడింపులు వినటానికి.

పది వసంతాలు నీ ధ్యానమే ప్రాణం గా నీ రూపమే జీవం గా నీ తలపులే ఊపిరిగా నీ ఊహలే ఆశలుగా మార్చుకుని ఉన్న ప్రేమ పూరితమైన మనస్స్సు అది. అందుకే నామాటలు దానిని సంతృప్తి పరచలేకపోయాయి.

" ఓసి పిరికి మనస్సా... ఇప్పుడు బాధపడి ఏమి ప్రయోజనం? తన సాన్నిహిత్యం గతం లోకి జారక మునుపే ధైర్యం చెయ్యాలి. ధైర్యం లేకుండా ఏదైనా ఎలా సిద్ధిస్తుంది. ?" అని నేను నా మంసస్సుని దెప్పి పొడిచాను.

"ఓ అసమర్ధ ప్రేమికుడా.. నాకు ధైర్యం లేక కాదయ్యా... నీ ప్రియురాలి సాన్నిహిత్యం దూరం అవుతుందేమో అని నీవే ఆవిషయం బయట పెట్టవద్దు అన్నావు. ఇప్పుడు నువ్వు చింతిస్తూ నన్ను బాధపెడతావెందుకు?" అని నన్నే మందలించింది.

నిజమే ఇప్పుడు బాధ పడి ఏమి ప్రయోజనం... నీ హితం కోరుకోవటం తప్ప....

నీ...

హితుడు... స్నేహితుడు.

నీ స్నేహం

నవ్వుల చినుకుల్లో తడిమేసే తడి తపనల్లో

నిట్టూర్పుల తాకిడిలో

త్రుళ్ళిపడే సంకీర్తనల్లో

తొలకరి తరువాత అలరించే ఇంద్రధనస్సుల్లో

నడిసంద్రంలో భయపెట్టే నిశ్శబ్దంలో

నిన్నటి అల్లరుల పరవశాల్లో

నేటి అనుభవాల ఆలోచనల్లో

కంటిపాపని కాపాడే కనురెప్పై

కారుచీకట్లలో మెరిసే సౌదామినియై

అనుక్షణం నీవెంటే నేనున్నానంటూ తోడుండే నీడలా

సైన్యం, ధైర్యం, స్థైర్యం, సర్వం అన్నీ తానే అనిపించేది నీ స్నేహం

ఓ అసమర్ధుని ప్రేమ లేఖలు-1

ప్రియా..

తొలి వలపు వలచిన నాడు అనుకోలేదు...
ఈ వలపు తలపులకే పరిమితమని.

తొలి తలపు మది తట్టినప్పుడు అనుకోలేదు...
జీవితాంతం నా తోడు తానేనని.

తొలి ఊహ మదిలో మెదలినప్పుడు అనుకోలేదు
జీవితాంతం ఆ ఊహలు మాత్రమే ఊపిరి అని

తొలి ఆశ నన్ను తట్టినప్పుడు అనుకోలేదు
నా ఆలోచనలు ఆశల వరకే పరిమితం అని

చిన్నప్పుడు ఆడుకున్న బుల్లి బుల్లి ఆటలు నిజమైతే ఎంత బాగుండు. ఆ రోజులే కనుక తిరిగి వస్తే?
తలచుకుంటేనే మదిలో ఆనందం, హృది లో సంతోషం, ఎదలో పులకింత

నిజం ప్రియా...

ఆ రోజులూ నేటి ఆలోచనలు కలగలసి వస్తే నా అంతటి అదృష్టవంతుడు ఈ భూమి మీద ఉండడు.

కానీ అది సాధ్యమేనా? కాలాన్ని వెనక్కి తిప్పటం సాధ్యమేనా?

నాకు కాలం మీద పరిశోధనలు చెయ్యాలని ఉంది. కాలాన్ని వెనక్కి తిప్పటం కోసం.

ఎప్పటికీ చిన్న పిల్లలం అయిపోయినా బాగుండు. కనీసం స్నేహితుడు గా అయినా ప్రతీ రోజూ నీ సన్నిధిలో ఉండేవాడిని.

గడచిన జన్మలో ఏ ప్రేమ జంటను విడదీసానో.. ఈ జన్మలో ఈ వేదన నాకు...


నీ......

ఓ లక్ష్మణ రావు గారూ

ఓ పసితనం మాడిన వేళ, ఓ పితృ హృదయం ఆగిన వేళ యావత్ ప్రపంచం దృష్టీ అక్కడే ఉంది. కసాయి వెధవలు కిరాయి కోసం చేసిన ఘాతుకాన్ని అందరూ ఖండించటం నిజం గా హర్షణీయం.

కానీ వీళ్ళ కుటుంబ వ్యవహారాలతో ఏ సంబంధం లేని ఓ పేద డ్రైవర్ హత్య మాత్రం ఏ ఒక్కరి కంటికీ ఆనక పోవటం (ప్రధాన మీడియా తో సహా) అంటే బాధాకరం. నా వరకూ నాకు ఎవరి హత్య అయినా ఒక్కటే. కారు డ్రైవర్ లక్ష్మణ రావు, చిన్నారి తల్లి వైష్ణవి ల హత్యలతో ప్రత్యక్షం గా, వైష్ణవి తండ్రి ప్రభాకర్ చావుకి పరోక్షం గా సంబంధం ఉన్న నరరూపరాక్షసులు అందరినీ బహిరంగంగా ఒక్కొక్క అవయవాన్ని రంపాలతో కోసి చంపాలి.

కిడ్నాప్ కి గురైన రోజున (చనిపోయిన వార్త తెలిసేంత వరకూ) నాగ వైష్ణవి పేరు గానీ, ఆమె తండ్రి ప్రభాకర్ పేరు గానీ తెలియని వారే లేరు. కానీ తనకు సంబంధం లేని గొడవల్లో తొలి సమిధగా మారిన కారు డ్రైవర్ లక్ష్మణ రావు పేరు ఎంత మందికి తెలుసు. చావుకి పేదైనా గొప్ప అయినా ఒక్కటే. ఓ పేద కుటుంబం లో సంపాదించే వ్యక్తి పోతే ఆ కుటుంబానికి ఆలంబనే ఉండదు. తన కోసం మనమేమీ చెయ్యలేకపోయినా అశ్రువొక్కటి ధారపోద్దాం.

ఓ లక్ష్మణ రావు గారూ, అందుకోండి మీ ఆత్మ శాంతి కోసం నా అశ్రు నివాళి.

మీ
స్నేహితుడు

(ఇక్కడ నేను చెప్పినవన్నీ నా స్వంత అభిప్రాయాలు. ఏ విధంగా నైనా నాకు తెలియకుండా ఎవరి మనసునైనా నొప్పించి నట్లు రాస్తే నన్ను మన్నించండి)