Thursday, 8 August 2013

హృదయ ఆలయం

నా హృదయాన నిర్మించానో ఆలయం
అందులో ప్రతిష్ఠించా నీ రూపం
ఇక నీవు నన్ను వీడి పోకుండా      

నా హృదయాన్ని చీల్చి చూస్తే తెలుస్తోంది నీకు నా మనసు
నీ నామ ధ్యానమే నా మనసంతా 
నా ఊహల్లో నే రాజు నీవు రాణివై గగనమంతా విహరించగా
మదినిడా నీ తలపులే తారాడగా
ఎద అంతా నీ రూపమే నిండి పోగా 
నా వలపుల రధసారధి నీవే 
నా తలపుల ప్రియనెచ్చెలి నీవే 
నా కంటి దీపం నీవైన వేళ 
చిగురంత మైకం కమ్మింది ఎదలో
నా చిన్ని హృదయం నీదైన వేళ 
ఓ మౌనరాగం పుట్టింది నాలో                          

గాలి నిన్ను తాకిందా నే కలవరపడతాను
నీవు నన్ను కాదంటే ఈ బ్రతుకే వద్దంటాను 
ఏడేడు జన్మల్లో నే నిన్నారాధిస్తాను 
కష్ట సుఖాలలో నీ తోడుగా నేనుంటా   
ఆకాశ హర్మ్యాన నీవుంటే 
భూమాత వడిలోన నేనుంటిని
కలువబాల చంద్రునికై ఎదురు చూస్తున్నట్లు 
నా జీవితంలో నీ రాకకై నేనెదురు చూస్తున్నాను  

2 comments:

మంచి ఫీల్ ఉందండి కవితలో.

గాలి కూడా తాకకూడదంటే ఎలాగండి బతకడం మరి తను 😜

Post a Comment