Tuesday, 9 September 2014

హేమంత స్పర్శ

ఏయ్ ఇది నీకే...

నాకు నేనే రాసుకుంటున్నా నాలో నీకు చేరవెయ్యాలని...

నీకేం హాయిగా ఎల్లలు లేని నా మనో సామ్రాజ్యానికి మహారాణివై కూర్చున్నావ్... ప్రపంచమనే పంజరంలో నన్ను అనాధలా వదిలేసి...!

కళ్ళు తెరచి లోకాన్ని చూస్తున్నంత సేపు నిద్రే ఆవరించుకున్నట్లుగా  ఉంటుంది...

కళ్ళు మూసేసి నిన్ను చూడటం మొదలు పెడతానా... క్షణాలన్నీ కరిగిపోతూ నీ నవ్వుల్లో నన్ను లయం చేస్తూ స్వర్గాన్ని పరిచయం చేస్తాయ్...!

పొద్దు పొడుస్తుంది లేవమని అంటూ ఉంటారెవరో... 
చెవులకి తాకే ఆ శబ్దాన్ని మనసుకి తాక నిస్తానా?
ఎంత పొద్దెక్కినా లేవాలని అనిపించక
నా కళ్ళ వాకిళ్ళలో నువ్వేసే సంక్రాంతి ముగ్గులు చూస్తూ
మనసు దోసిళ్ళతో నువ్విసిరే చేమంతుల హేమంతంలో తడుస్తూ
వెచ్చనైన నీ గుస గుసలకి  ఊ కొడుతూ
మన్మథుడు మరచిపోయి విడచి వెళ్ళిన బాణాల్లాంటి నీ చూపుల్లో చిక్కుకుపోతూ
నవ్వుతుంటే వెన్నల తునకల్లా మెరిసిపోతున్న నీ పలువరసని చూస్తూ
అలాగే... ఆ అలౌకిక స్థితిలోనే ఉండిపోతూ ఉంటాను.

నిజం చెప్పు... నిన్ను నాలోకి ఒంపేసుకున్నాక అక్కడి నుండి బయటకు రావాలనిపించిందా...? అనిపించ లేదు కదూ... నాకు తెలుసు మరి.... విశాలమైన ప్రేమ లోకం నుండి మురికితో నిండిపోయిన బావి లాంటి బాహ్య ప్రపంచంలోకి రావటానికి నీకు మనస్కరించదని.

నువ్వు లేని నా క్షణాలన్నిటినీ ఎప్పటికప్పుడు పార వేస్తూ కేవలం మనవైన క్షణాలలోనే జీవించే నాకు... రెప్పల మాటున దాగిన  మన ప్రతీ క్షణాన్ని అక్షరాల్లో పొదిగేసి.... ప్రతి ఉదయాన  మౌనవీక్షణలతో  ఓ సాధారణ పాఠకుడిగా వాటిని చదివేయ్యలని ఓ వింత కోరిక... బహుశా పగటి పంజరపు బతుకుని కాసేపు మరిచి పోవటానికే అలా అనిపిస్తుందకుంటా...

అందరూ అంటూ ఉంటారు జ్ఞాపకాల్లో ఒంపేసుకున్నాం... నింపేసుకున్నాం... తడిమేస్తున్నాం   అని...
నాకైతే అసలు ఆ ఆలోచనే రాదేం? అసలు జ్ఞాపకాల్లోకి ఎందుకు జారాలి నువ్వు? మళ్ళీ ఎప్పుడో ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు గుర్తు చేసుకోవటానికా...?

ఊహుఁ... నాకెందుకో అలా అసలు ఇష్టం లేదు నా ప్రతి చర్యా నువ్వే అయినప్పుడు నా ప్రతి మాటా నువ్వే అయినప్పుడు నా ప్రతి అక్షరం  నువ్వే అయినప్పుడు అసలెందుకు నిన్ను జ్ఞాపకాల్లోకి ఒంపాలి... జీవిత పర్యంతం నీ తోడుగానే సాగుతాను నేను ఆ నమ్మకం నాకుంది. మరి నీకు లేదూ ఆ నమ్మకం? ఎందుకు ఉండదు? ఉండే ఉంటుంది... ఎందుకంటే నా మీద నాకున్న నమ్మకాని కన్నా నీకే ఎక్కువ నమ్మకం కదా...

క్షణం... నిమిషం... గంట...రోజు...వారం...నెల...సంవత్సరం... కాలాన్ని కొలత కొలవగలనేమో కానీ... మరి నీ తలపులని... నువ్వు నాలో కలిగించే స్పందనల్ని... నువ్వు నాలో కలిగించే ప్రేమని ఏ కొలతల్లో ఇమడ్చ గలను? ఊహుఁ... సాధ్యమేనా... కాదు కదూ...

అదిగో... ఆ గోడకి  వేళ్ళాడే ఆ గడియారాన్ని చూడు... పనీ పాటా లేనట్లు పరిగెత్తేస్తుంది. ఆ గడియారంలో ముళ్లన్నీ తీసివేస్తే కాలం ఆగిపోతుందీ అంటే గడియారాని శూన్యం చేసేసి నీ నా క్షణాలన్నిటినీ అమరం చేసెయ్యనూ...!

కొందరెందుకో కన్నీటి సాంద్రతతోనే జీవితాన్ని కొలుస్తూ ఉంటారు. నేనొక్కటి చెప్పనా... కన్నీటి తడే కాదు కన్నీటి చప్పుడుని నీ దరి చేరనివ్వకుండా చూడటానికే ప్రయత్నిస్తాను. కలత పెట్టే ఏ తలపునీ నిను తాకనివ్వను. అసలు కలవరం అంటే ఏమిటో నీ కలలోకి రాకుండా చూసుకుంటా...

ఏయ్... ఇవన్నీ రాజకీయ నాయకుల వాగ్దానాల్లా అనిపిస్తున్నాయా... నువ్వు చెప్పవ్ కానీ అనిపించే ఉంటాయిలే... అయినా వాళ్ళకీ నాకూ పోలిక ఏముంది చెప్పు... వాళ్లకి ఎంత సమాజం ముందుందో... మాయ కబుర్లు చెప్తేనే పబ్బం గడుస్తుంది.

కానీ నేను... అసలు నిన్ను చూస్తేనే మనసు మత్తులోకి జారిపోతుందే... ఇక శుష్క వాగ్దానాలు చెయ్యగలనా...
ఎప్పుడన్నా ఖాళీగా ఉంటే కాసిన్ని ఆలోచనలని రాజేద్దాం అనుకుంటానా... చటుక్కున వచ్చేస్తావ్ అక్కడికి నేనున్నానంటూ... ఇక మరో ఆలోచనే నను దరిజేరనివ్వకుండా.... ఎక్కడ కాపుగాసి ఉంటావో ఏమో మరి...

అయినా నీకు తెలుసు కదూ ఎప్పుడు ఎక్కడికి ఎలా రావాలో... మనసుని ఎలా స్పృశించాలో...!

ఎందుకంటే నువ్వెప్పుడూ నాలోనే ఉండే హేమంతపు స్పర్శవి...!

నీ

...సురేష్ 

0 comments:

Post a Comment