Monday, 17 November 2014

మాదే బాల్యం

పుస్తకాల చెట్టుకి అంటగట్టిన బాల్యం 
తరగతి గదుల్లో ర్యాంకుల వేటలో
పెట్టె పరుగులే రేపటి రాబడులుగా 
మురిసే తల్లి దండ్రుల ఆశలు తాకని
మా అనాధ బతుకులదే స్వచ్ఛ సౌందర్యం
స్వేచ్ఛగా ఎగిరే వయసులో
రంగులేసిన చలువ గదుల్లో
‘స్మార్ట్’ గా కదిలే వేళ్ళకే
తెలిసిన ఆటల ఆయాసం
మా ఒళ్ళంతా ఎగసి పడుతుంది
పెద్దరికపు రెక్కలు కట్టుకున్న పసితనానికి
బంధుత్వాల పలకరింపులకీ అమ్మానాన్నలే వారికి ‘రిమోట్’లవుతున్నప్పుడు
అనాధలుగా మట్టిని పూసుకున్న మేము
ప్రకృతితో బాంధవ్యాన్ని పెనవేసుకుంటున్నాం

గోరుముద్దలుగా అస్వాదించాల్సిన అన్నం
గొంతు గుటకల్లో కడుపులో రాలిపడుతూ
ఆకలిని దాటేసిన తిండీ వారికి ఆయాసమవుతుంటే
దొరికిన నాలుగు మెతుకుల్లో
మా ఆనందాన్ని నింపుకుంటున్నాం
వెలుగు రేకల్లో పూసిన
రేపటి పౌరుల యాంత్రికత్వాన్ని
చూసి భయపడుతున్న ప్రపంచానికి భరోసా ఇచ్చేస్తున్నాం
తన భవిత కొచ్చిన ప్రమాదమేం లేదని
తిమిరాలుగా రాలిపడిన జీవితాలమైతేనేం
వెన్నెల తునకల్లా రాలి పడే నవ్వుల్లతో
స్వచ్చత నిండిన ధైర్యమై మేమున్నామని

2 comments:

నిరాశా వాదం లో అశా వాదం బాగుంది

నిజమే....ఏ చీకూ చింతాలేదు, రేపు ఏమౌతుందోనన్న దిగులు లేదు.

Post a Comment