Thursday, 11 December 2014

నివేదన

రేయంతా కవ్వింతల నిదురలో కాపురముంచుతావు
పొద్దున్నే ఒక వెచ్చని స్పర్శ కావాలనుకుంటానా 
వేడి తాకిడివై వచ్చేస్తావ్ నన్ను కరిగించటానికి 
మాయచేస్తావో , మంత్రమేస్తావో 
ఆవిరయ్యినా ఆత్మగా నీ చుట్టే పరిభ్రమిస్తుంటా 
నీపై పోరాటంతో కాదు... ఆరాటం ఎక్కువై

నీ అమృత స్పర్శతో పునీతమవ్వాలనే ఒకే ఒక్క ఆశతో
నీ సాన్నిహిత్యం కోసమే నేను తపన పడుతుంటే 
నువ్వేమో నన్నే ఏమారుస్తుంటావ్
అయినా కోపం రాదులే... తాపం తప్ప... 
ప్రియమైన వాళ్ళపై శత్రుత్వమూ ప్రేమగానే వర్షిస్తుందేమో 

నీ స్పర్శతోనే ఆవిరయ్యే నేను 
నీవు జ్వలిస్తే ఏమవుతానో కదా...
అదృశ్య రూపంగానూ మనలేనేమో కదూ 
అయినా సరే మరో సారి పుట్టేస్తాలే
నీ ప్రజ్వలనాన్ని చూడటానికి... 
నీ వెలుగుల్లో ఆవిరవ్వటానికి 
రూపు మారిన నా బహిరంగాన్ని 
ఆ జ్వలనపు సెగలలో స్నానించటానికి...

దానికి పగలు రేయి కావాలనకు 
సెగలోనే సౌఖ్యముందని, మరగటంలోనే రూపముందని 
నమ్మిన నీ మరో ఆకృతిగా నన్ను మిగల్చలేవా 
తుషారాన్నై నిన్ను మరింత కదిలించనా 
కిరణానివై నన్ను కాసింత వెలిగించవా 
నీ స్పర్శ సోకని మంచుబిందువునై మౌనవించా 
మరలిపొమ్మనకు ... మిగిలిపొమ్మనకు 
                                                       

2 comments:

చాల అనుభూతి నిండిన కవిత బాగుంది

నీ స్పర్శతోనే ఆవిరయ్యే నేను
నీవు జ్వలిస్తే ఏమవుతానో కదా...
అదృశ్య రూపంగానూ మనలేనేమో కదూ
అయినా సరే మరో సారి పుట్టేస్తాలే..beautiful lines

Post a Comment