Sunday, 3 May 2015

తనెంత దూరమో… అంత దగ్గర...!

లోకం మొత్తం నేనై ఉండాలన్న తపనలో నాలో నుండి నేను మాయమవుతున్న సంగతి గ్రహింపుకొచ్చేసరికి అనంత శూన్యమొక్కటి నన్ను తనలోకి ఆవాహన చేసుకుంది. ఈ శూన్యాన్ని ఛేదించడానికి నాకు ‘తాను’ కావాలి అనుకున్నా. తన సహాయంతో లోకాన్ని గెలవగలననుకున్నా.  

ఎక్కడ ఉంటుంది తను. ఎప్పటికప్పుడు కనిపించినట్లే కనిపించి మాయం అవుతుంటే నా సమయం మొత్తం తన అన్వేషణకే అంకితమై మొత్తంగా మానసిక సంఘర్షణలోకి నన్ను నెట్టేస్తూ ఉంది. 

నిజంగా నిజం ఇది. నిరంతరం తన గురించే ఆలోచిస్తూ నా  చుట్టూ ఉన్న తనని గుర్తించకపోవడం నా తప్పే కదూ...   అనుక్షణం తను నా  సమక్షంలో పరిమళిస్తున్నా తననొక భౌతిక స్థితిగా ఊహిస్తున్న నాకు తన ఆత్మీయ స్పర్శ అసలు తెలియలేదు. పిచ్చి కోరికల మోహంలో ఉన్నప్పుడు ఏ నిజాలని మాత్రం అర్ధం చేసుకోగలం గనుక? 

ఎక్కడో ఉంటుంది అనుకున్న తనకోసం దివారాత్రాల అన్వేషణలో నేను కోల్పోయింది ఎవరినో అర్ధం అయ్యాక మనసులోని భావావేశాలకి కొలతల లెక్కలేసుకుని చూసుకున్నా… ఈ సమస్యకి ఇంత దుఃఖం… ఈ బాధకిన్ని కన్నీళ్లు అనుకుంటూ… 

అదేమి చిత్రమోగాని నెమ్మదిగా  పెదవినద్దుకుంది ఓ చిరునవ్వు చిన్ని మొలకగా. బాధల కొలిమిని రగిలించేదీ... నవ్వుల జడివానని కురిపించేది నా ఆలోచనల నడకే అన్న సత్యం స్పృశించింది.  

ఇక ప్రత్యేకంగా చెప్పేదేముంది...

నా పంచేంద్రియాలకి  ఎప్పటికప్పుడు ‘ఆనందం’ అందుతూనే ఉంటుంది అర్థవంతంగా... అనంతంగా…


0 comments:

Post a Comment