Friday, 5 June 2015

ప్రమిద


ధాన్యపు గింజలా ఎక్కడో రాలి పడతావ్
ఏ తడి స్పర్శో తగలగానే మొలకెత్తుతావ్
ఎక్కడెక్కడి దుమ్మూ పేరుకుపోతుంటే 
అందరికీ ఓ పిచ్చిమొక్కలా కనపడుతూ 
నీ దారిన నువ్వు కాయలు కాస్తుంటావ్

ఆకలొకటి వత్సరాలుగా లోలోన దరువేస్తుంటే 
ప్రాణం కళ్ళలోకి వచ్చేసిన ఆగంతకుడొకడు
ఆగిపోబోతున్న ఓ బతుకుని సేద తీర్చుకుంటూ 
కడుపారా నిన్ను తింటాడు 
లోకంలో నిన్ను శాశ్వతం చేస్తూ 

ఎవరికెంత పిచ్చిగా అనిపిస్తేనేం
ఒక్క జీవితపు ప్రమిద వెలిగించగలగటం 
నీకు కాక మరెవ్వరికి సాధ్యం?
మనసు తడిలో మొలకెత్తినందుకు 
బతుకుని పొడిబారనివ్వని ఓ కవితా…!




0 comments:

Post a Comment