Tuesday, 14 July 2015

చీకటైతేనేం

వేదన గిరులని దాటలేని నా గుండెలో 
కన్నీరు దాచిన ఊసులన్నిటినీ  
ఆవిరిచేసేసిందో స్పర్శ  
నీ జ్ఞాపకంగా తాకుతూ... 
ఏ రూపంగా వస్తేనేం 
నువ్వెప్పుడూ నాకో ఓదార్పువే 

క్షణమొక మర్మంగా
యుగాల నిరీక్షణలన్నీ 
ఒక్క  శూన్యమై  రాలి పడుతుంటే
నువ్వు మరీచికవై స్పృశించినా చాలు 
చీకటి లోతులన్నిటినీ భర్తీ చేసుకుంటూ
కాలయంత్రపు మీటలన్నీ నా స్వాధీనమనుకుంటా

నా ఏకాంతం అంతా నువ్వే అయిన సాయంత్రంలో 
గట్టు తెగిన దుఃఖాలకి ఓదార్పుగా 
స్మృతుల మంజూషపు తలుపు తెరచి 
తెగి పడ్డ నిన్నటి వసంతాలని ఆఘ్రాణిస్తూ 
నిన్ను మనసుకద్దుకుంటుంటే 
జీవితం అక్కడే శాశ్వతమవ్వాలనిపిస్తుంది 

తిమిరం ముంచేసిందని 
ముందే ఓటమికి సాగిలపడితే ఎలా 
కొన్ని మెరుపులు చూడాలంటే 
కాస్త చీకటిని తాగాలి 
రాత్రి చేసే నిశ్శబ్దానికే తెలుసు మరి
నక్షత్రాల నవ్వులెంత బాగుంటాయో


0 comments:

Post a Comment