Wednesday, 12 August 2015

నువ్వు...


మన పరిచయ క్షణంలోనే 
నా ఉనికిని చెరిపేసిన ఉప్పెనవయ్యావు 
గడ్డ కట్టిన విద్యుత్తువై 
యుగాల మెరుపుల ఝరిగా నాలో కురుస్తూ 

నిను చుట్టిన గాలి నన్ను వ్యాపిస్తుంటే 
శూన్యమొక ప్రణవనాదమైంది...
ఊహల ఊపిర్లుగా 
నీ పలుకుల పరికంపనతో మత్తిల్లుతూ

కుంకుమ బొట్టే కుందనమవుతూ 
అరుణరాగమై నువ్వు కంపిస్తుంటే
లాలిత్యపు లావా పెల్లుబికినట్లుంది
రసఘనీభవింపుగా నిన్ను శిల్పిస్తూ

శత తంత్రుల వీణవై నువ్వు నాలో శ్వాసిస్తుంటే
నరాల్లో రక్తపు పొర్లింతలు కేరింతలై 
నువ్వొక అనుభూతిగా మారిన వేళ
విశ్వమొక అణువయ్యింది

నువ్వు పల్చబడిన చోట
నేనొక నీరవ నిశ్శబ్దమైనప్పుడు 
గుండెల్లో గుప్తంగా ఒదిగున్నసింధువు...
రాల్చుతుందో కన్నీటి బిందువు...!


0 comments:

Post a Comment