Tuesday, 1 September 2015

ఆమె... ఎప్పుడూ ఒక పునీతే

కన్నీరింకిన వేసవొకటి కనుదోయిపై పరచుకున్నప్పుడు  
మబ్బుల్ని ముసుగేసుకుంటున్న మనసులు 
పొడి పొడిగా రాళ్ళ వాసన వీస్తుంటే 
బీటలు వారిన గుండెకి పెద్దగా  తపనలంటూ ఏమీ ఉండవు 
పాత కలల్ని నిర్దాక్ష్యణ్యంగా వెక్కిరించటంతప్ప 

నిన్నటి స్మృతులని అదిమి పెడుతున్న 
తడి తడి కన్నీటి గడ్డలన్నీ 
కరిగి ప్రవహించిన ముద్రలెన్నో  
దేహాన్ని పచ్చిగా పరిచేసుకుంటున్నాయి 
ఆకలి లెక్కల తకరారులో కాలం తడబడుతుంటే 

హృదయమొక నెగడై మండుతున్నా 
బతుకొక ఉనికిగా ఊపిరి తీసుకోవాలని 
పువ్వులు కమిలేంత నటనొకటి  
ఉత్సాహమై  పట్టెమంచంపై నర్తిస్తుంది 
లోలోన గుండె ఎక్కిళ్ళు పెడుతుంటే 

మళ్ళీ తియ్యలేని తాళం వేసిన మనసుని
అంతఃచక్షువులతో తాకే ఊపిరొకటి 
నిశ్శబ్దంగా తడుముతూ 
గుండెని గాఢంగా హత్తుకున్న ధైర్యమై 
ఒకరొచ్చే వేళకై  కాలం కౌగిలింతలో నిరీక్షణగా
ఆర్ద్రంగా కరిగిపోతూ... 
ఆమె... ఎప్పుడూ ఒక పునీతే


1 comments:

హృదయమొక నెగడై మండుతున్నా
బతుకొక ఉనికిగా ఊపిరి తీసుకోవాలని..super

Post a Comment