Wednesday, 9 September 2015

రూపాంతరం

మెత్తని పచ్చిక ఒకటి 
నడకకి ఊతమిస్తున్న చోట
బింబం జాడలేని ప్రతిబింబమైన 
నీ నీడ మార్గమై పరచుకుంది 
నన్ను దారి తప్పనీకుండా 

లోలోన నిప్పుకణికలా  రాజుకుంది 
గుండెలో  సద్దుమణిగిన చీకటి 
నువ్విక ఎదురవ్వవన్న నిజాన్ని  
కురుస్తున్న కళ్ళ వాకిళ్ళని
ఆత్మీయంగా కౌగలించుకుంటూ 

నిన్న రాసుకున్న అక్షరాలకి 
కాస్తంత చెమ్మ అద్దుతూ 
నిన్ను ఖాళీ చేసుకుందామనుకున్నప్పుడు 
నిశ్శబ్దపు పరదాలని ముడివేస్తూ 
నేను మృగ్యమవుతున్న సవ్వడి 

అప్పుడెప్పుడో మడతేసిన తిమిరపు దుప్పటిని
విప్పి కప్పుకుంటున్న మనసు 
ఒక్క మాటా మాట్లాడటంలేదు 
కనుల అంచులనుండి నానార్ధాలనీ 
లిఖిస్తున్న అశ్రువుగా రూపాంతరం చెందుతూ

- 09.09.15 

0 comments:

Post a Comment