Wednesday, 17 February 2016

మరణ శాసనం


వొళ్ళు కొవ్వెక్కి పడుకోలేదు నీ నాన్నతో
సృష్టి కార్యం లో నేనో కార్మికురాలిననుకున్నా
కడుపున మోసిన తొమ్మిది నెలలు నిన్నో బరువనుకోలేదు
నా వంటిలో నువ్వో భాగం అనుకున్నా
పురిటి నొప్పుల్ని పులకింతలనుకున్నా
బాలింత బాధలన్నిటినీ గిలిగింతలనుకున్నా
గుండెపై నీ నడకలని తీపి ముద్రలనుకున్నా
నీకు చల్లదనానికై నే చెమట చుక్కనయ్యా
నీ కలల సాధనకై నే సోపానమయ్యా

నీలో ఎప్పటికీ ఆ పసితనమే తారాడుతుందనుకున్నా
వయసుతోనే ‘పశు’తనమెదిగిన దుండగీడువని తెలియక

నీ దేహానికి దాహమైనప్పుడల్లా
నువ్వొక మదమృగమై కీచకిస్తుంటే
రక్తమోడుతున్న అబలల ఆక్రందనలు
నీ అమ్మ మానం మీద మరకలుగా అలుముకుంటుంటే
నా బిడ్డవైతేనేం.. మమకారానికి ‘మమ’ చెప్పేసి
మదమెక్కిన నీ మగతనానికి
మరణ శాసనం రాయటం ఎంతసేపని?
ఆదమరచి నువ్వు నిద్రిస్తున్న వేళ
అరచేతిని ఆయుధం చేస్తే చాలదూ…!

0 comments:

Post a Comment