Saturday, 18 June 2016

వాక్యం ఆగిపోయిన చోట



కొన్ని భావాలకి మాటలు ఉండవు.
కొన్ని మనం చెప్పగలుగుతాం
కొన్ని మనం చేయగలుగుతాం
కొన్ని ఈ రెండిటికీ మించినవి…
ఊహించలేం

రక్తబంధాలకే రక్తదానం చెయ్యాలంటే ఆలోచనలు పుట్టలేసే వాళ్ళ మధ్యలో
జన్మ ముగిసాక అవయవదానపు హామీ ఇవ్వమంటే ముఖం చాటేసే లోకాన
ఓ సాయంకాలపు వ్యాహ్యాళికి వెళ్లినంత సులువుగా
వాన నీటిలో కాగితపు పడవని నడిపినంత స్వచ్ఛంగా
తమకేమీ కాని ఎవరికోసమో
తమని తాము వదిలేసుకుంటూ
మానవత్వపు పాదుగా చిగురిస్తూ ఉంటారు కొందరు
అప్పుడనిపిస్తుంది
కొందరింకా మనుష్యులుగానే పుడుతున్నారు.
వాళ్ళ నీడలో మనం సేద తీరవచ్చు అని

నిజం...నిజంగానే కొందరుంటారు
‘ఏయ్… లోకమా భయపడకు
నాలాంటి వాళ్ళు ఇంకా ఉన్నారంటూ’
ప్రపంచం మీద ఒక మానవత్వపు సంతకం చేస్తూ

ఇలాంటి వారిని రాయాలంటే
అక్షరం అడుగడుగునా మొరాయిస్తుంది
వాక్యం సగంలోనే ఆగిపోతుంది
ఒక సమున్నతాన్ని వ్యక్తీకరించే శక్తి లేదని

శాశ్వతించుకోవాలి ఈ మానవత్వపు స్పర్శని
కథల్లోనో కావ్యాల్లోనో అక్షరాలుగా కాదు
మనల్ని మనం మనుషులుగా ఆవిష్కరించుకుంటూ...

***

ఏయ్ శ్వేతా…
అరుదైన స్నేహితా...
మలినపు వడకట్టుని ఉదారంగా ఇచ్చేస్తూ
మనుషుల్లో మానవత్వపు వడకట్టుకు తొలిమెట్టువైన
అరుదైన ఆత్మీయ నేస్తమా
చిరకాలం చిరునవ్వులతో చిరంజీవిగా వర్ధిల్లు

(తనకేమీ కానీ ఓ వ్యక్తి కోసం కిడ్నీ దానం చేసిన నా ఆత్మీయ నేస్తానికి...)

0 comments:

Post a Comment