Monday, 6 June 2016

అప స్వరం



నన్నొక హృదయంగా చెక్కుకున్న ఒక శిల్పిత్వం
తన తడిదనాన్ని ఇక్కడే మరచిందనుకుంటా
పొడి పొడిగా మౌనం కురిసేస్తుంది

లోపలున్న  ఒకే ఒక్క ఊయలనూ
తను నాకోసమే  సిద్దం చేసిందనుకుంటా
తన మనసు గోడలన్నీ తడి తడిగా తగులుతూ ఉన్నాయ్

దూరపు కొండలు మీదుగా సాగిపోతున్న భావమొకటి
ఈ మైదానం నిండా పరచిన శూన్యం బహుచిక్కనైన దనుకుంటా
విపంచియై తిమిరనాదాలని వెల్లువెత్తుతుంది

అదంతే మరి… కరుకు కాలమేదో కాటేస్తే
ఇంద్రజాలాలేవో మనసుని కప్పేస్తే
బంధాలకు  బంధాలు పడిపోతుంటాయ్ చిత్ర విచిత్రంగా

అప్పుడప్పుడూ అపస్వరం పలికితేనేం
కోయిలకి గానం రాదంటామా ఏం
తానొక సుస్వరమై వెలుగును పాడే వేళ మృదువుగా పలకరిస్తుంటే
ఏ అర్థాలూ మొలకెత్తని శబ్దాలు
ఇప్పుడు కొత్త అర్థాలేవో చెప్తున్నాయనిపిస్తుంటే
పచ్చని గరిక లాంటి మెత్తని సవ్వడేదో ఎదను చేరిందన్న మాటే

0 comments:

Post a Comment