Friday, 23 December 2016

ప్రవాహం


అంత వరకూ విశిష్ట సాన్నిధ్యాన్ని
ప్రతి ధ్వనించిన కాల తరువులో
పత్తికాయలా చిట్లినట్లున్న ఓ కరుకైన క్షణాన
అర్థ సహితమైన అస్తిత్వాల జ్వలనాలలో
ఎండి పోయిన మౌన జ్ఞానపు పరిమళానికి
ఎడారి సమీరపు ఛాయలా తోడవుతుందో ఒంటరి తనం
ఏకాంతంలా భ్రమ పెడుతూ

కళ్ళనే ఆవాసం చేసుకున్న నీటి పాయలోనే
ముఖాన్ని వెచ్చగా తడుపుకుంటున్న వేళ
పొందికైన నవ్వుల్లో ఇమడలేని జీవితాన్ని చూసి
మనసంతా వర్షంగా మారిపోయిన చోట
హృదయం నెమ్మదిగా
రాయిగా రూపు మార్చుకుంటుంది

మనుగడ మృగ్యమైన పంచభూతరూపాన్నై
ఒక శూన్యాన్ని మది గోడలపైన చిత్రించుకున్నాక
తేమని రాయని వచనంగా మారిపోయిన కళ్ళకి
తామరాకే కొత్త జ్ఞానాన్నిచ్చిన గురువయ్యింది
తనపై రాలిన నీటి బొట్టుతో తన బంధమెంతో చూపిస్తూ

ఇప్పుడొక నదీ ప్రవాహం...
నాలోనుండి ప్రవహించే తడినీ… పొడినీ
జీవితానికి ఆచమనం చేస్తూ


0 comments:

Post a Comment