Saturday, 24 December 2016

రెప్పల్లో రహస్యంగా...!



నువ్వంతేరా ! రెప్పల్లో రహస్యంగా కొన్ని నవ్వులుంచి వెళ్లిపోతావ్. అదేమంటే పెదవులకి మోమాటమెక్కువై తమ నవ్వుల స్వచ్చతని పలుచన చేసుకుంటూ ఉంటాయ్ అందుకే నవ్వులెప్పుడూ కళ్ళల్లోకి నడిస్తేనే బహు స్వచ్చం అంటావ్. సవ్వడి చెయ్యకుండా సందడి చెయ్యటం వాటికే బాగా తెలుసు అంటావ్.

ఇంతకీ నువ్వెళ్ళిపోయాక కళ్ళు ఈ నవ్వులని ఎలా దాపెట్టుకుంటున్నాయో అర్థం కావటం లేదు రా అంటే… ఏమన్నావ్? నిన్ను నువ్వొక్క సారి వచనం చేసి చదువుకోవోయ్ అని కదూ. అప్పుడేగా మరి తెలిసింది నువ్వు వెళ్ళింది ఎక్కడికో కాదనీ... ప్రతి కణానికీ ఓ నవ్వును రాస్తూ, ప్రతి అణువుపై ఆనందపు అనుభూతిని అనువదిస్తూ… ప్రేమసారివై నాలోనే నిత్య సంచారం చేస్తున్నావని. అసలు నువ్వన్నట్లుగా లోలోన లోకం ఎంత విస్తరించినా ఇరుకవ్వని పుష్పకాలు కదా కళ్ళు.

ఎక్కడెక్కడో రాయబడ్డ కలలన్నీ రంగుల దృశ్యాలై అప్పుడప్పుడూ అదాటుగా దిగంతాలనీ తమలో చప్పుడు చేస్తుంటే రెప్పల పరదాలు కప్పేసి, నేను చేజిక్కించుకోవాల్సిన రేపటిని మనసుకు అవగతమయ్యేలా వడకడుతూ ఒక గమ్యాన్ని నేను రాసుకునేలా కొట్టుకలాడతాయి చూడూ… అప్పుడు తెలుస్తుంది… కళ్ళూ ప్రాణ నేస్తాలనీ.

‘తెరిచినప్పుడు చూపు మేరానే తమ దృశ్య విస్తీర్ణం. అదే మూసి చూస్తే బ్రహ్మాండపు విస్తీర్ణమూ ఆ రెండంగుళాల జాగాలోనే ఆటస్థలమవుతుంది కదోయ్. మరి అక్కడ ఉంచిన నవ్వులని ఆ బ్రహ్మాండానికే అంటుకట్టెయ్యవోయ్...లోకం నవ్వటం నేర్చుకుంటుంది ’ అంటూ లోపల నుండి అల్లరి చేస్తూ నువ్వంటున్న మాటలు ఒక జీవితమంత శబ్దం చేస్తున్నాయ్.

ఇప్పుడైతే నేను నేర్చుకున్న పాఠం ఏమిటో చెప్పనా?

కళ్ళంటే...

"మూసినప్పుడు చీకటినీ... తెరిచినప్పుడు వేకువనీ... వెలిగించే జంట దీపాలని"

0 comments:

Post a Comment