Sunday, 26 March 2017

నడక

జీవితాన్నే వ్యాహ్యాళిగా మార్చుకున్నాక ఆనందమొక్కటే అనుభవమవ్వటం పెద్ద వింతేమీ కాదు. నిజం! నడక నాదే అయినపుడు గమనమే ఆనందకారకం అవుతుంది… గమ్యం చేరటమన్నది ఒక మైలురాయి మాత్రమే అవుతుంది.

ఇప్పటికి నేను తెలుసుకున్న నిజమొక్కటే గమ్యాన్ని చేరటం లక్ష్యసాధన మాత్రమే కానీ విజయం కానేరదు. నా వరకూ నాకు విజయమంటే పెదవి మీద చెరగని చిరునవ్వే.

నా నడక కి నా అడుగులే ఊతమైనప్పుడు అవే నా విజయానికి   సోపానాలు అవుతాయి. నన్ను నేను నిర్వచించుకుంటూ ముందుకు సాగుతున్నప్పుడు,  నన్ను నేను ఆవిష్కరించుకుంటున్న పయనంలో అకస్మాత్తుగా విజయం నన్ను పలకరించక పోవచ్చేమో గానీ అంతిమం గా అది నా పెదవుల మీద నక్షత్రమై వెలుగుతుంది.  ఎందుకంటే  నాలోని అణువణువుకీ ఇది నాదైన నడక అన్న ఆత్మవిశ్వాసం రాజసమై పలకరిస్తుంది కాబట్టి.

అయినా గానీ  మనలో మనమాట
జీవితాన్ని మించిన వ్యాహ్యాళి
మనిషికి మరేం ఉందనీ ?

ఒక పాదం నేలమీద ఉన్నప్పుడు మరో పాదం గాలిలో ఉందంటే… అక్కడ ఒక నడక మొదలైనట్లు. స్తిరత్వమొకటి చలనాన్ని ఆహ్వానించుతూ ఆనందపు స్థిరత్వపు దారిని తెరచినట్లు.

గమ్యానికి స్వాధీనం కాని ఆనందం గమనానికి బానిసవ్వటం తెలుసుకున్నాక… అలా నడుస్తూనే ఉండాలనిపిస్తుంది.  


0 comments:

Post a Comment