Tuesday, 2 May 2017

నల్లని ఖాళీతనానికి...



బ్రతుకు నడిచే మార్గంలో
గురువులుగా మార్గమిచ్చినవన్నీ
అల్పప్రాణులే నన్న నిజం
ఏనాడూ ఒప్పుకోబడకుంటేనేం
బతకడం
చావడమంత భయంలోకి నడచినప్పుడు
జంతువులని చూస్తే అసూయపుట్టడం వింతేమీ కాదు
అశాంతిని ఆప్తంగా కొనితెచ్చుకోవడం వాటికి రాదని

ఏ తెలివైన జాతికి  కొత్త బాట పరుస్తాయోనని
నక్షత్రాల చుట్టూ చీకటి తెరలు కప్పేసి
వెలుగు కారకాలన్నిటినీ మట్టు పెట్టేసి
ఎవరి చంద్రుణ్ణి వారే కాల్చుకుంటున్న చోట
వెన్నల పండ్ల కోసం ఆరాటపడటంలో
ఆవిరయ్యిందంతా గుండె కొట్టుకునే సవ్వడే

అంతా అర్థమయ్యింది
గడిచినదేదీ అర్థం కాలేదని
ఇక గడపటానికంటూ
ఏ ఋతువులు మిగలలేదని

మరి ఋతువులున్నంత మెలుకువగా
మనిషి లేడని తనకు చెప్పే ధైర్యం ఎవరికీ లేకుంటేనేం
విశ్వం తనకు తానుగా రాయగలిగే కొన్ని వాక్యాలుంటాయ్
అవును… అది తన నిర్ణయాలు తనే తీసుకుంటుంది
ఎప్పటికప్పుడు తనని పునఃసమీక్షించుకుంటూ
ఒక నల్లని ఖాళీతనానికి మనిషినంటు కడుతూ

2 comments:

ఎవరి చంద్రుణ్ణి వారే కాల్చుకుంటున్న చోట...
అద్భుతమైన కవిత. పత్రికలకి పంపచ్చు కదా.

Post a Comment