మౌనం మాటైన చోట...

ప్రతి శనివారం సాయంత్రం , సిటీ కోలాహలం అంతా ఆ పాత హాలు గుమ్మం దగ్గర ఆగిపోయేది.   హాలులో కుర్చీలు వరుసగా అమర్చి ఉండేవి. మధ్యలో చిన్న వేదిక ఉండేది. అక్కడ మాట్లాడటం నిషేధం కాదు. కానీ ఎవరూ మాట్లాడేవారు కాదు.  మాటల అవసరం లేనట్టుగా మౌనం అక్కడ అలవాటైపోయింది.

నేను అక్కడికి మొదటిసారి వెళ్లినప్పుడు, రిజిస్ట్రేషన్ కౌంటర్ వద్ద ఒక కాగితం ఇచ్చారు. దానిపై నా పేరు లేదు. వయసు లేదు. చిరునామా లేదు. ఒకే ఒక్క వాక్యం మాత్రమే ఉంది... “మిమ్మల్ని ఎవరైనా వినాలనుకుంటే, మౌనంగా కూర్చోండి”.  ఒక క్షణం, నా అస్తిత్వాన్నంతా  ఆ వాక్యంలో నిలబెట్టినట్టు అనిపించింది.

ఇది ఉద్యోగ ఇంటర్వ్యూ కాదు. చికిత్స కేంద్రం కాదు. కోర్టు కూడా కాదు.  అలాగని ఏవో సమాధానాలు దొరికే చోటు కాదు. ఇది మన ప్రశ్నలను మాత్రమే ప్రతిధ్వనించే ఖాళీ. తమ జీవితాల్లో ఏదో ఒక కోణం నుండి నిరాకరించబడిన, వదిలేయబడిన మనుషులు... తమ అసంపూర్ణమైన అంతరాత్మలను  ఇతరుల ముందు ప్రదర్శించడానికి, ఆ బరువును తాత్కాలికంగా దించుకోవడానికి ఎంచుకున్న ఒక అంతర్గత తీర్థయాత్ర ఇది.

ప్రతి వారం పది మందిని మాత్రమే లోపలికి అనుమతించేవారు. పది కుర్చీలు... పది నిశ్శబ్దాలు... పది జీవితాలు ఒక్కొక్కరు వేదిక మీదికి వెళ్లి కూర్చోవాలి. వేదిక ఎక్కిన వాళ్ళు  మాట్లాడకూడదు. ఏమీ చేయకూడదు. కూర్చోవాలి... కేవలం కూర్చోవాలి. అంతే! అది ప్రపంచం పట్ల ఆ వ్యక్తి చివరి నిరసనలా ఉండేది.

కింద కూర్చున్న వాళ్లు సాధారణ ప్రేక్షకులు కాదు. వాళ్లు బంధాల బరువును చూసినవాళ్లు. మోసపోయినవాళ్లు, మోసం చేసినవాళ్లు. విని, విని చెవులు మూసుకుపోయినవాళ్లు.  భార్యను కోల్పోయినవాళ్లు, పిల్లలచే వదిలేయబడ్డ తల్లిదండ్రులు, తల్లిదండ్రుల నుంచి దూరమైన పిల్లలు, మాటలు వినీ వినీ అలసిపోయిన మనుషులు. వాళ్లు ఎవరి సమస్యలనూ పరిష్కరించడానికి రారు. వినడానికి మాత్రమే వస్తారు. కేవలం వినడానికి మాత్రమే!

నా వంతు వచ్చినప్పుడు, నేను వేదిక మీదికి నడిచాను. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. పది అడుగులే... కానీ ప్రతి అడుగు భారంగా అనిపించింది. నా జీవితంలో నేను ఎప్పుడూ చెప్పలేకపోయిన మాటలు ఒక్కొక్కటిగా గుర్తుకు వచ్చాయి. చెప్పినా ఎవరూ వినని మాటలు... ఎవరికీ పట్టని మాటలు... చెప్పకుండానే మింగేసిన వాక్యాలు.  గొంతులోనే తొక్కేసిన పదాలు!

కూర్చున్నాను.  

కూర్చున్నాను అంతే...!.

ఏమీ జరగలేదు.

ఎవ్వరూ కదలలేదు.

ఎవ్వరూ స్పందించలేదు. 

చెక్క కుర్చీ చల్లదనం నా  నిశ్శబ్దాన్ని వెచ్చ బరుస్తుంది.  కానీ నా శరీరం మొత్తం గట్టిపడిపోయింది. నోరు  తెరవాలనిపించింది. కానీ నిబంధన గుర్తుకొచ్చింది. ఇక్కడ మాటలుకాదు...  మౌనం మాత్రమే నిజం! అంతరాత్మ కు అలవాటయిన భాష మౌనం మాత్రమె! 

ఆ నిశ్శబ్దంలో ప్రతి ఒక్క నిమిషం ఒక గంటలా సాగింది. 

ప్రేక్షకుల్లో ఒక వృద్ధుడు కనిపించాడు. కళ్లలో ఎప్పుడో ఏడ్చి అలసిపోయిన చూపు. పక్కన ఒక యువతి కూర్చుంది. ఆమె చేతిలో ఉన్న బొమ్మకు ఒక చేయి లేదు. వాళ్లు నన్నే చూస్తున్నారు. కానీ నా ముఖాన్ని కాదు. నా లోపల పగిలిపోయిన చోటుని చూస్తున్నారు.

ఎంత సేపు గడిచిందో తెలియదు. చివరికి ఒక గంట మోగింది. సమయమయిపోయిందని చెప్పడానికి కొట్టిన గంటలా లేదది...  ఒక ప్రశ్నకు మేలుకొలుపులా వినిపించింది.

అప్పుడే కింద నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది. “నిన్ను ఎవరు వదిలేశారు?”

నేను మాట్లాడలేదు... మాట్లాడే అనుమతి లేదు. కానీ నా కళ్లు ఆ ప్రశ్నకి సమాధానం చెప్పాయి. ఆ వృద్ధుడు లేచి వేదిక దగ్గరకు వచ్చాడు. నన్ను తాకలేదు. పేరు అడగలేదు. “నీ మౌనం నుండి... నేను నిన్ను వినగలిగాను” అన్నాడు.

ఆ రోజు బయటకు నడిచి వచ్చినప్పుడు, నేను ఏ బంధాలనూ వెతుక్కోలేదు. కానీ నాలోంచి ఒక ముఖ్యమైన భాగం బయటకు వెళ్లిపోయినట్టూ, ఆ ఖాళీలో కొద్దిపాటి వెలుగు నిండినట్టూ అనిపించింది. అప్పటి వరకు నా భుజాలపై ఉన్న గతం బరువు తొలిగిపోయిన భావన అది.

తరువాతి శనివారం నేను మళ్లీ వచ్చాను. అదే హాలు. అదే కాగితం. అదే వాక్యం. ఈసారి కూర్చుంటున్నప్పుడు మనసు మీద ఒత్తిడి తక్కువగా అనిపించింది.

అంతలో ఒక కొత్త వ్యక్తిని వేదిక మీదికి పంపించారు. అతడు కూర్చున్న వెంటనే ప్రేక్షకుల్లో ఒక మహిళ ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడింది. ఆమె చేతులు కంపిస్తున్నాయి. “ఇతడు నా కొడుకు” అని అరిచింది.

ఆమె అరుపు అక్కడ గడ్డకట్టిన నిశ్శబ్దాన్ని భగ్నం చేసింది. అందరూ ఆ మహిళ వైపు చూశారు. ఆ యువకుడు మాత్రం ఆమెను చూడలేదు. అతడి ముఖంలో ఏ మార్పూ లేదు. అతడి కళ్లల్లో ఉన్న తీవ్రమైన ఉదాసీనతను చూసి, ఆ మహిళ తల్లడిల్లిపోయింది. నిర్వాహకులు ఆమెను పక్కకు తీసుకుపోయారు.

అప్పుడే నాకు అర్థమైంది.

ఇది మౌనంగా ఒకరి బాధను మరొకరు అంగీకరించే స్థలం. మాత్రమె తప్ప, బంధాలను తిరిగి ఇవ్వదూ అని.  ఎందుకంటే, బంధాలు తెగిపోయిన చోట, కేవలం జ్ఞాపకాలు మాత్రమే మిగులుతాయి. గాయాలను నయం చేయదు. ఇది మన గాయాన్ని మనం ప్రేమించడం నేర్పుతుంది. ఇది వినిపించే స్థలం మాత్రమే. తిరిగి కలిపే స్థలం కాదు. ఇక్కడ ఎవరికీ కుటుంబాలు తిరిగి రావు. గాయాలు మాయం కావు. తప్పులు సరిదిద్దబడవు.

ఇక్కడ ఒక్కటే జరుగుతుంది... మనల్ని మనమే వినడం మొదలవుతుంది. ఈ ప్రదేశపు అంతిమ తాత్వికత ఇదే!

మనల్ని మనం ఎప్పుడు వినడం మొదలుపెడతామో, అప్పుడే మన లోపల ఉన్న 'నేను' మనల్ని వదిలి వెళ్లిపోదు.

ఆ రోజు నుంచి నేను అక్కడికి వెళ్లడం మానేశాను.

ఎందుకంటే, ఒకసారి నాలోని నేను తో మాటలు మొదలు పెట్టాక, తిరిగి ఆ నిశ్శబ్దానికి అలవాటు పడటం సాధ్యం కాదు. ఆ ఆరాటం నిరంతరం బయటపడటానికి ప్రయత్నిస్తుంది... ఆ మాటలు వినడానికి ఎవరూ లేకపోయినా సరే.!

ఆ క్షణం నుండి, నా మౌనం నా శిక్ష కాదు...

నా పోరాటం!

Read More

మరక (కథ)

“శానిటరీ ప్యాడ్స్  పాకెట్ ని  పొట్లంలో కట్టిస్తే అది ఎవరి కంట పడకుండా దాచుకుని తెచ్చుకుంటున్నాను నేను. కానీ అక్కడ చూడు డాడీ వాడెవడో!  కండోమ్ పాకెట్ ని గాలిలో ఎగరేసుకుంటూ రోడ్డుకి అడ్డంగా ఎలా వెళుతున్నాడో. ఏమనుకోవాలి దీన్ని? మాకే ఎందుకు డాడీ ఇలా?” న్యూస్ పేపర్ చుట్టిన పొట్లాన్ని చున్నీ చాటున దాచుకుని వచ్చి డోర్ తీసి కారులో కూర్చుంటూ రోడ్డు వైపు చూపిస్తూ అంది ఆద్య .   

తను చూపించిన వైపు చూసాను. నిజమే అక్కడెవరో కుర్రవాడు కండోమ్ ప్యాకెట్ ని గాలికి ఎగర వేస్తూ మళ్ళీ చేత్తో క్యాచ్ పట్టుకుంటూ రోడ్డు మధ్యలో నడుస్తున్నాడు.  బహశా  పద్దెమిదీ పంతొమ్మిదేళ్లు ఉంటాయేమో.. 

ఆద్య  అలా అడగ్గానే చాచి లెంపకాయ కొట్టినట్టు అనిపించింది నాకు. నిజమే… ఇప్పుడిప్పుడే జీవితం లోకి అడుగు పెడుతున్న ఆడపిల్ల న్యూనతలోకి వెళ్లిపోవడానికి ఇదొక్కటి చాలదూ. 

కారు స్టార్ట్ చేసి తల తిప్పి ఆద్య  వైపు చూశాను. తన  ముఖమంతా ఎర్రబడిపోయి ఉంది. భావరహితంగా రోడ్డు మీదకి చూస్తూ ఉంది ఆద్య. 

“చిన్న పిల్ల! అసలు జీవితం ఏం చూసిందని?” లాంటి మాటలు ఆడపిల్లల విషయంలో శుద్ధ తప్పు. పుట్టినప్పటి నుండే వాళ్లకి వివక్ష తెలుస్తూ ఉంటుంది. నడక నేర్చినప్పటినుండి సంఘం కొట్టే దెబ్బలని తట్టుకుంటూ ఎదగడంలోనే వాళ్ళ మనఃశక్తి ఎంత బలమైనదో తెలుస్తుంది. ఆడవాళ్ళ జీవితానికొచ్చేసరికి ఆకాశంలో నక్షత్రాలు కూడా తమని తాము కాల్చేసుకుంటాయో ఏమో చిన్న వెలుగు కూడా ఇవ్వకుండా ఉండటానికి జాగ్రత్త పడుతూ ఉంటాయి. 

“అయిన వాళ్ళ దగ్గర అబద్ధంలో బ్రతకడం కంటే అసలు మనం రాకుండా ఉంటేనే బాగుండేదేమో కదా డాడీ?” అకస్మాత్తుగా అంది ఆద్య . తన గొంతులో నిర్వేదం! అసలు నిర్వేదమంటే అర్థమన్నా తెలుసో లేదో తనకి. 

తన ప్రశ్నకి నా దగ్గర తను ఎదురు చూసే సమాధానం లేదు. నేను చెప్పే సమాధానం నన్ను సమర్ధించడానికి తప్ప ఆద్య  ని ఊరడించలేదు. 

అందుకే సమాధానం చెప్పకుండా ఆలోచనల్లోకి వెళ్ళాను. 

* * * 

ఒక రోజు మధ్యాహ్నం ఆఫీస్ లో ఉండగా మామయ్య నుండి ఫోన్ “రాజేషూ… మన సూర్యాకి మంచి సంబంధం వచ్చిందిరా… వాళ్ళు ఇక్కడికి వచ్చి మన ఇల్లూ అదీ చూసి వెళ్ళారు. మేము కూడా మొన్న బుధవారం వాళ్ళ ఊరెళ్ళి పసుపూ కుంకుమ పెట్టి వచ్చాం. వచ్చే ఫస్టు తారీకున ఎంగేజ్మెంట్ అని అనుకుంటున్నాం. ఆద్య  ని తీసుకుని ఆరోజుకల్లా నువ్వు వచ్చెయ్యి” అని. 

“అలాగే వస్తాం మామయ్యా” అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసాను. 

మామయ్య అంటే నా మేనమామ. మా ఊళ్లోనే ఉంటాడు. రేపల్లె దగ్గర ఓ పల్లెటూరు. ప్రతి సంవత్సరం వేసవి లోనో, లేదా వీలు కుదిరినప్పుడో మా ఊరెళ్ళి అమ్మమ్మని, మామయ్య వాళ్ళని చూసి రావడం నాకు అలవాటు. ఎప్పుడూ ఒంటరిగా వెళ్ళే అలవాటు లేదు. ఎప్పుడు వెళ్ళినా నాతోపాటు అంతా కదలాల్సిందే. అంతా అంటే ఎందరో కాదు… అమ్మ… నేను… ఆద్య … ముగ్గురమే…  అంతే!  ఆద్య  తల్లి లేని పిల్ల.  

మా చెల్లెలు తెనాలిలో  ఉండటంతో అమ్మ మాత్రం కుదిరినప్పుడల్లా వెళ్లి వస్తూ ఉండేది. ప్రస్తుతం అక్కడే ఉంది.  మేము మాత్రం  గత రెండేళ్లగా ఊరు వెళ్ళ లేదు. ఆద్య  10వ తరగతిలో ఉండటంతో పరీక్షలు అయ్యాక ఊరు  వెళ్లి వద్దాం అనుకున్నాము. ఈ లోగానే కరోనా మహమ్మారి బయలు దేరి ప్రపంచాన్ని క్వారెంటైన్ చెయ్యడంతో.  10 వ తరగతి పరీక్షలు మధ్యలోనే ఆగిపోయాయి. ఇక అంతే…  ఎప్పటికప్పుడు లాక్ డౌన్లు, ఐసొలేషన్లు,  క్వారెంటైన్లతో ఎక్కడివాళ్ళం అక్కడే ఉండి పోయాం.   ఆద్య కి తోడబుట్టిన వాళ్ళు లేరు. హైదరాబాద్ లో కజిన్స్ కూడా లేరు. స్కూలూ, ఇల్లూ తప్ప  తనకి ఆటవిడుపు అంటూ ఉండేది కాదు. తనకి ఆటవిడుపు అంటే ఊరు వెళ్లి వచ్చినప్పుడే. రెండేళ్లుగా అదీ లేకపోవడంతో పిల్ల ఎప్పుడూ ఊరిని తలచుకుంటూ ఉండేది. 

ఈ మధ్యనే మామయ్య వాళ్ళు రేపల్లెలో కొత్తగా ఇల్లు కట్టుకున్నారు. మొన్న జూన్ లోనే గృహ ప్రవేశం కూడా అయ్యింది. కానీ ఎవరమూ వెళ్ళడానికి లేదు ఆ టైం లో. కరోనా సెకండ్ వేవ్ ఉధృతంగా ఉండటం తో వాళ్ళ ఇంట్లో వాళ్ళ వరకే పాలు పొంగించి గృహ ప్రవేశం చేశారు. వీడియోలో చూశాము కానీ, కొత్త ఇల్లు ఎలా ఉంటుదో అన్న ఆసక్తి మా అందరిలోనూ ఉంది. అనుకున్నదానికంటే పది లక్షలు ఎక్కువ ఖర్చు అయిందని చెప్పాడు మామయ్య ఫోన్ లో. అప్పటికే ఫస్ట్ ఫ్లోర్ స్లాబ్ వేసి వేసి వాల్స్ ఏమీ కట్టకుండా వదిలేశారంట. 

ఇప్పుడు ఊరు వెళుతున్నాం అని చెపితే వెలిగిపోయే ఆద్య  ముఖాన్ని తలచుకుని నాకు సంతోషంగా అనిపించింది. సాయంత్రం ఇంటికి వెళ్ళాక విషయం చెప్పినప్పుడు చూడాలి ఆద్య  సంతోషం. తన ముఖమంతా దీపావళి దివ్వెలా వెలిగిపోయింది. 

“ఊరెళ్ళి చాలా రోజులయ్యింది. మిస్సవ్వకుండా వెళదాం డాడీ!” ఆఫీస్ వర్క్ అని చెప్పి నేనెక్కడ వద్దంటానో అన్నట్లు నా ముందరి కాళ్ళకి బంధం వేస్తూ అంది ఆద్య. 

“వెళ్లక పోతే ఎలా? తప్పకుండా వెళదాం కన్నా!” అని అన్నాను.  

ఎంగేజ్మెంట్ కి మూడు రోజుల ముందే కార్ లో బయలుదేరి తెనాలి వెళ్ళాము. ఒక  రోజు అక్కడే ఉండి అక్కడి నుండి రేపల్లె వెళ్లాలని మా  ప్రణాళిక.  వెళ్లిన రోజు రాత్రీ, మరునాడు తెనాలిలో సరదాగా గడిచిపోయింది.  మరునాడు, ఉదయాన్నే లేచి ప్రయాణం అవుదామని అనుకుంటూ ఉండగా, వాష్ రూమ్ నుండి బిక్కపోయిన ముఖంతో బయటకి వచ్చిన ఆద్య ని చూసి “ఏంటి నాన్నా? అలా ఉన్నావ్. నిద్ర సరిగ్గా పట్టలేదా” అన్నాను. 

“లేదు డాడీ బాగానే పడుకున్నాను” అంది ఆద్య . 

“మరెందుకు అలా ఉన్నావ్?” అడిగాను. 

“డేట్  వచ్చింది డాడీ!” అంది ఆద్య . 

ఈలోగా అక్కడికి వచ్చిన అమ్మ అది విని “అదేంటమ్మా! డేట్ వచ్చే టైమ్ అని నీకు తెలియదా?” అని అడిగింది ఆద్య ని. 

“నీకు తెలియనిది ఏముందమ్మా? ఆద్య కి ఒక్కోసారి రెగ్యులర్ గా పీరియడ్స్ అవుతాయి కానీ, ఒక్కోసారి పది పదిహేను రోజులు ఆలస్యం అవుతాయిగా. ఒక్కో నెల అసలు అవ్వవు కూడా” పిల్ల కన్నా ముందు నేనే సమాధానమిచ్చాను. 

“డాక్టర్ కి చూపించమన్నాను చూపించలేదా” అంది అమ్మ. 

“చూపించానమ్మా… ప్రాబ్లెమ్ ఏమీ లేదు. ఇంకా చిన్న పిల్ల కూడా పీరియడ్స్ స్టార్ట్ అయిన కొత్తలో అలానే ఉంటుంది. కంగారు పడాల్సిన పనేమీ లేదు అన్నారు” అదో పెద్ద విషయం కాదన్నట్లు సమాధానమిచ్చాను. 

“ఇప్పుడిది ముట్టయిందని తెలిస్తే వాళ్లేమనుకుంటారో ఏమిటో” అంది అమ్మ కాస్త గాభరాగా. 

“ఈ రోజుల్లో ఇవన్నీ ఎవరు పట్టించుకుంటున్నారమ్మా?” అన్నాను నేను. 

“లేదబ్బాయ్! మన జయకి ఇలాంటి పట్టింపులెక్కువ. అందులోనూ శుభకార్యం. పట్టించుకోకుండా ఎలా ఉంటారు?” అంది అమ్మ. 

“అక్కడి నుండి ఇక్కడిదాకా వచ్చాక ముట్టయిందని వెనక్కి వెళ్లిపొమ్మంటావా?” 

“అంతకన్నా చేసేదేముంది రా?”

“పిల్లని చూడమ్మా! ఎప్పుడో ఒకసారి చుట్టాలందరూ కలిసేది. పిల్లకి అందరినీ కలవాలని ఎంత తపనో. రాక రాక అవకాశం వచ్చిందని అది సంతోషపడుతుంటే నువ్విలా అంటే ఎలా అమ్మా?”

“నా మనవరాలు సంతోషంకన్నా నాకు మాత్రం ఎక్కువ ఏముంటుంది రా. కాకపోతే అక్కడికి వెళ్లి అవమానపడటం కంటే వెళ్ళకపోవడం ఉత్తమమని”

“అంతా మనవాళ్లే కదమ్మా… ఏమీ అనుకోరులే”

“నీకు తెలియదు నాయనా… ఇలాంటి వాటిల్లో తన పర అంటూ చూడరు.  అందరినీ ఒకే గాటన కట్టేస్తారు” 

“అలా అయితే మరి పిల్ల లేకుండా ఎలా వెళతాం అమ్మా?”

“సరేలే అంత దూరం నుండి వచ్చారుగా… నువ్వన్నట్టు మళ్ళీ వెనక్కి వెళ్ళినా బాగోదు. వెళదాం కానీ వాళ్ళతో ఏమీ చెప్పకుండా ఉందాంలే”

“అలా ఎలా అమ్మా?  నలుగురూ మెసిలే ఇంట్లో తెలియకుండా ఎలా ఉంటుంది. అందులోనూ మన చుట్టాలంతా ఉంటారు.”

“తెలియకుండా నేను చూసుకుంటాగా! అంతగా తెలిస్తే ఇప్పటికే ఐదు రోజులు దాటి తలంటు పోసేసుకుందని చెప్తాలే. పిల్లకి వారం వరకూ నెత్తురు పడుతూ ఉంటుందని ఎందుకైనా మంచిదని ప్యాడ్లు వాడుతున్నాం అని చెప్పవచ్చులే”

“అలా ఎందుకులేమ్మా? ఎప్పుడు వాళ్లకి తెలుస్తుందో వాళ్లేమనుకుంటారో అని భయపడుతూ… అక్కడకి వెళ్లిన మనఃశాంతి లేకుండా ఉండాల్సి వస్తుంది.”

“వెళ్లకపోతే మాత్రం మనఃశాంతి ఉంటుందని అనుకున్నావా? మనం రాకపోతే కావాలని రాలేదనుకుంటారు తప్ప నిజాన్ని నమ్మరు. ఇబ్బంది పెట్టే నిజాన్ని స్నేహితులతో చెప్పినంత సులువుగా చుట్టపక్కాల దగ్గర చెప్పలేం. చాలా చిన్న చిన్న కారణాలకే  బంధుత్వాలు దూరం అవుతాయి.”

అమ్మ ఆ మాట చెప్పాక ఆ మాట నిజమేనని నాకూ అనిపించింది. మిగిలిన చుట్టాల సంగతి ఏమో కానీ నాకు నా మేనమామ అంటే చాలా ఇష్టం. తాగుబోతు అయిన మా నాన్నకి దూరంగా, ఎనిమిది నెలల పిల్లాడుగా ఉన్నప్పుడు  అమ్మమ్మ తాతయ్య నన్ను తెచ్చుకుని పెంచితే, నా పదవ తరగతి అయ్యాక స్కూల్ ఫస్ట్ వచ్చిన నాకు పై చదువులు చదివే మార్గం కనిపించకపోతే మామయ్యే  నన్ను ఆదుకుని నా చదువు కొనసాగేలా చూసాడు. అప్పటికి మామయ్యకి ఇంకా పెళ్లి కూడా కాలేదు. అంతే కాదు, తానే బాధ్యత తీసుకుని నా చెల్లి పెళ్లి కూడా ఎలాంటి అవాంతరం లేకుండా చేసాడు. అందుకే నాకు మామయ్య అంటే ప్రేమ, భక్తి, గౌరవం అన్నీ ఉన్నాయి.  మామయ్య భార్య జయది కూడా మా వూరే. నాకు చెల్లెలు వరసే. చాలా మంచిది. చెప్పాలంటే సొంత చెల్లి కంటే ఎక్కువగా చూసుకుంటుంది. ఎవరేమనుకున్నా పెద్ద పట్టించుకోను కానీ వాళ్ళేమైనా అనుకుంటే నేను తట్టుకోలేను. వాళ్లంటే నాకున్న ప్రేమ, అభిమానం ఆద్య కి కూడా తెలుసు. ఇప్పుడు తనకి వాళ్ళ మీద నాకంటే ఎక్కువ ప్రేమ. అందుకే అక్కడికి వెళ్లాలంటే తనకి ఏంతో ఉత్సాహం. 

నాకు తన ఉత్సాహం మీద నీళ్లు పొయ్యాలని లేదు. అలా అని చూస్తూ చూస్తూ వాళ్ళని వదులుకోనూ లేను. ఏదైతే అదవుతుంది...  అమ్మ  చెప్పినట్లు చేద్దామని అనిపించింది. 

ఊరునుండి వచ్చేడప్పుడే ఎందుకైనా మంచిదని ఆద్య శానిటరీ ప్యాడ్స్  తెచ్చుకుందట. అందుకే అప్పటికప్పుడు కొనాల్సిన అవసరం రాలేదు.  

బ్రేక్ ఫాస్ట్ చేసి,  రేపల్లె బయలు దేరి వెళ్ళాం. మేము వెళ్లే సరికే అప్పటికే వచ్చిన చుట్టాలతో ఇల్లంతా సందడిగా ఉంది. అక్కడికి వెళ్ళగానే మా లగేజ్ అంతా ఒక బెడ్ రూమ్ లో  పెట్టాం. ఆద్య  ఆ రూమ్ కి అటాచ్డ్ గా ఉన్న బాత్ రూమ్ లోకి వెళ్ళింది. లోపలి వెళ్ళేటప్పుడు తన చున్నీ చాటున కవరేదో ఉంది. అదేమిటో నాకు అర్థం అయ్యింది. 

“పిల్ల మనసులో ఎంత పీకులాటగా ఉండి ఉంటుందో కదా” తెలియకుండానే మనసులో ఏదో చిన్న డిస్టర్బెన్స్.  దాన్ని పక్కకి నెట్టి హాల్ లోకి వచ్చాను.  అమ్మ అప్పటికే కిచెన్ లోకి వెళ్ళిపోయినట్లు ఉంది. అక్కడ పని అందుకుని అందులో మునిగిపోయి ఉంది.  హాల్ లో అందరూ మాటల్లో మునిగిపోయి ఉన్నారు. నా ఆఫీస్  గురించి, ఆద్య  స్టడీస్ గురించి కాసేపు మాట్లాడుకున్నాం.

ఏవి ఎక్కడ కొన్నారో, ఏ వర్క్ కి ఎంత అయ్యిందో చెబుతూ ఇల్లంతా తిప్పి చూపించాడు సూర్య. ఇల్లు చాలా బాగుంది. హాల్ లో కొత్త సోఫాలు ఉన్నాయి. సోఫా కవర్లు మల్లెపువ్వుల్లా తెల్లగా చాలా బాగున్నాయి. వాటిల్లో కూర్చుంటేనే మాసిపోతాయేమో అన్నట్లు ఉన్నాయి అవి. అదే చెప్పాను సూర్యాతో … మరీ ఇంత తెల్లగా ఉంటే ఊరికే మాసిపోతాయని.  

“ఇంకా వేరే కలర్ కవర్లు  కూడా ఉన్నాయ్ బావా. ఫంక్షన్స్ లాంటివి ఉన్నప్పుడు ఇవి బాగుంటాయనిపించి ఇవి వేసాం. రోజూవారీగా వేరేవి వాడుతున్నాం” అన్నాడు వాడు. 

 

“అదే మంచి పనిరా” అన్నాను. 

అదే టైంలో ఆద్య  బెడ్ రూమ్ నుండి బయటకి వచ్చి అటూ ఇటూ చూసింది. తన నాయనమ్మ కోసం వెదికినట్లు అనిపించింది నాకు. తన వైపు చూసి ‘ఏమిటన్నట్లు?’ కళ్ళు ఎగర వేసాను. 

‘నాయనమ్మ ఏది’ అన్నట్లుగా చూసింది.  నేను కిచెన్ వైపు చూపించాను. తను కాసేపు అటువైపు చూసింది. నాయనమ్మ తన వైపు చూస్తుందేమో అన్నట్లు. కానీ అమ్మ అక్కడ పని చేసుకుంటూ చిన్నమ్మ వాళ్ళతో ముచ్చట్లలో మునిగిపోయి ఉంది. పిల్ల ముఖం అదోలా అయిపోయింది. కిచెన్ వైపు అలానే చూస్తూ, మళ్ళీ వెనక్కి… బెడ్ రూమ్ లోకి వెళ్ళింది.  మామయ్య,  సూర్య ఏదో మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నారు. 

రెండు నిమిషాల తరవాత హాల్ లోకి వచ్చి నా పక్కన కూర్చుంది. నా అర చేతుల్లో తన అర చేతులు పెట్టి నా భుజం మీద తల వాల్చి కూర్చుంది. ముఖం చూస్తే అర్ధం అయ్యింది…  పిల్ల కాస్త టెన్షన్ గా ఉందని! దానికి తోడు తన అరచేతులు  చల్లగా తగలడంతో తనింకా కంగారుగానే ఉందని అర్థం అయ్యింది. మామయ్య వాళ్ళ వైపు చూశాను. వాళ్ళేదో మాట్లాడుకుంటున్నారు. మా వైపు చూడటం లేదు.  

“ఏమైంది నాన్నా? ఎందుకలా ఉన్నావ్” తనకు మాత్రమే వినపడేలా అడిగాను. 

“భయంగా ఉంది డాడీ” అంది చిన్నగా. తన గొంతులోని ఏడుపు నాకు తెలుస్తుంది. 

“భయమెందుకు నాన్నా?” తానెందుకు భయపడుతుందో అర్థం అయినా అడిగాను. 

“నా డేట్ విషయం బయట పడుతుందేమో అని” అంది ఆద్య . 

“అలా ఏమీ జరగదమ్మా. భయపడకు.” అన్నాను. 

“అది కాదు డాడీ… మార్చుకున్న ప్యాడ్స్  ఎక్కడ పార వెయ్యాలో తెలియడం లేదు. నాయనమ్మని అడుగుదామంటే తనేమో అక్కడ ఉంది. మన బ్యాగ్స్ పెట్టిన చోటే పెట్టి వచ్చాను. ఎవరైనా చూస్తారేమోనని భయంగా ఉంది”  అంది. 

“సరే నాన్నా… వాటి సంగతి నేను చూస్తాలే.  నువ్వు భయ పడకు. ఫ్రీ గా ఉండు. లేదంటే వాళ్లకి అనుమానం వస్తుంది.” అని తనని సముదాయించాను. 

“చాలా పొట్ట నొప్పిగా ఉంది డాడీ… తట్టుకోలేకపోతున్నాను… ఏడుపొచ్చేస్తుంది… ఫ్రీగా ఉండలేకపోతున్నా” తన ఏడుపు నాకు తెలుస్తుంది.

“కొంచెం ఓర్చుకోవాలి నాన్నా” కొంచెం కఠినంగా అన్నాను. 

ఇంతలో మామయ్య ఆద్య ని పలకరించాడు “కన్నా… ఎలా ఉన్నావమ్మా? బాగా చదువుతున్నావా” అంటూ.  

ఆద్య  సమాధానం చెప్తుంది. నెమ్మదిగా వాళ్ళు మాటల్లో మునిగిపోయారు.  నేను లేచి బెడ్ రూమ్ లో ఉన్న  బాత్ రూమ్ లోకి వెళ్ళాను. అక్కడ కమోడ్ పక్క చిన్నగా రక్తపు మరక. పిల్ల చూసుకోనట్లుంది. నాకు గుండె గుభేల్ మంది. “నేను కాకుండా ఇంకెవరైనా వచ్చి, ఈ మరక వాళ్ళ కంటబడివుంటే?”  అనుకుంటూ   అది పోయే వరకూ దానిమీద నీళ్లు కొట్టాను. తరువాత రూమ్ లోకి వచ్చి బ్యాగ్ ల పక్కన పెట్టి ఉన్న పాలిథిన్ కవర్ ని చూశాను. దాన్ని ఒక మూలకి పెట్టి బయటకి కనిపించకుండా  బ్యాగ్ లని అడ్డం పెట్టాను. మా బ్యాగ్  లని మేము తప్ప ఎవరూ కదిలించం కాబట్టి ప్రస్తుతానికి ఎవరికంటా పడవు. తరువాత బయటికి వెళ్ళినప్పుడు తీసుకుని వెళ్లి ఎక్కడైనా పడేసి రావచ్చులే అనుకుంటూ హాల్ లోకి వచ్చేశాను. 

మళ్ళీ వచ్చి ఆద్య  పక్కన కూర్చుని ఏమీ పర్లేదన్నట్లు  తన వైపు చూసాను. తన ముఖం లో కాస్త రిలాక్సేషన్. తరువాత ఎవరి పనుల్లో వాళ్ళుండగా మేమిద్దరం డాబా పైకి వెళ్లాం. అక్కడి నుండి వ్యూ చాలా బాగుంది. ఇంటి పక్కన అంతా పొలాలు… పచ్చటి తివాచీ వేసినట్లుగా! ఈ మధ్యనే నాట్లు వేసినట్లుగా అనిపిస్తుంది. 

“చూసావా నాన్నా! ఎంత పచ్చదనమో… నీకిష్టం కదా!” అడిగాను నేను.

“అవును డాడీ! చాలా బాగుంది చూడటానికి… కానీ  మధ్యలో  అక్కడక్కడా ఎత్తుగా ఉన్నాయి ఏమిటవి?అవి మాత్రం అసలు బాలేదు.” అంది ఆద్య .

“అవి కలుపు మొక్కలు నాన్నా… పైరు మధ్యలో పెరుగుతూ ఉంటాయ్.”

“వాటినలాగే వదిలేస్తే  ఏమవుతుంది?”

“వదలరు నాన్నా పీకేస్తారు. లేకపోతే పంట నాశనమవుతుంది” 

“పంట బాగా పండటం కోసం పైరులో కలుపుని మనుషులు పీకేస్తారు. మరి మనలో ఉండే కలుపు పీకలేమా డాడీ?”

తను ఎక్కడి నుండి ఎక్కడికి వెళ్లిందో నాకు అర్థం అయ్యింది. మనుషుల తీరు మీద అవగాహన రావడానికి, ప్రశ్నించడానికి ఈ కాలం పిల్లలకి పెద్దగా సమయం అవసరమవదనుకుంటా. ఇంకా ఎదిగీ ఎదగని జ్ఞానంతో, నాన్న చాటు పిల్లగా ఉందనుకున్న నా బంగారు తల్లికి తనవైన ఆలోచనలు మొగ్గతొడగడం నాకు సంతోషంగానే అనిపించినా, ఇప్పుడున్న పరిస్థితిలో మాత్రం ఏ మాత్రం సంతోషం అనిపించలేదు. ఈ మధ్య తనడుగుతున్న ఎన్నో ప్రశ్నలకి నా మౌనమే సమాధానమవుతుంది… లేదంటే మాట తప్పించి మరో టాపిక్ కి వెళ్లేలా చూస్తున్నాను. సమాధానం చెప్పలేక కాదు… తానెదురు చూసే సమాధానం కోసం నేను అబద్ధమవ్వాలి కనుక! 

ఈ మధ్య తను చాలా క్యాజువల్ గా అడుగుతున్న ప్రశ్నల్లో, ఇప్పుడిప్పుడే రూపుదిద్దుకుంటున్న తన బలమైన వ్యక్తిత్వపు పునాదులే కనిపిస్తున్నాయి. తండ్రిగా నేను కోరుకునేది అదే… 

“ఏం చెప్పవేంటి డాడీ? నేనేం తప్పు చేశానని భయపడాలి. మనవాళ్ళ దగ్గరే ఈ దాగుడు మూతలెందుకు? పీరియడ్స్ రావడంలో తప్పేముంది? అవి తప్పనుకోవడం మనుషుల్లో కలుపే కదా! అదెలా తీసెయ్యాలి?” ఆలోచనల్లో  పడిన నన్ను భుజాలు కుదుపుతూ అడిగింది ఆద్య . 

“నువ్వడిగేదంతా నిజమే నాన్నా! కానీ మన సొసైటీ లో కొన్ని నమ్మకాలు పాతుకుపోయి ఉన్నాయి. వాటిని కాదనుకుని బతకాలంటే మాత్రం చాలా పోరాటం చెయ్యాలి.  ఆ పోరాటం మన వాళ్ళని దూరం చేస్తుందేమో అన్న భయం ఒకటుంటుందే… దాని గురించే ఈ దాగుడు మూతలు. వాళ్ళ నమ్మకాలని కాదని వాళ్ళనెందుకు బాధపెట్టడం” తనని అనునయిస్తూ చెప్పాను. 

“ఏమో డాడీ…  ఒక పక్కన కడుపు నొప్పి… మరోవైపు మూడ్ స్వింగ్స్… వీటి మధ్యలో లేని నవ్వుని తెచ్చుకోవాలంటే నాకైతే చాలా కష్టంగా ఉంది. ఎంత సేపు మేనేజ్ చెయ్యగలం. తెలిస్తే ఇంకా ఫీల్ అవుతారుగా వాళ్ళు”

“తెలియకుండానే చూసుకుందాం… అయినా ఇప్పుడింకా నయం నాన్నా. నా చిన్నప్పుడైతే ఎవరికైనా డేట్ వస్తే ‘బయటుంది’ అని చెప్పి మూడు రోజుల పాటు ఇంట్లోకి రానిచ్చేవారు కాదు. వాళ్ళలా ఎండా వానలతో సంబంధం లేకుండా బయటే ఉండాల్సి వచ్చేది. అప్పటి తో పోల్చుకుంటే ఇప్పుడు నథింగ్”

“అప్పటితో పోల్చుకుంటే ఇప్పుడు నథింగ్! అంటే ఇది మా అదృష్టమన్నమాట… హ్మ్మ్! గుడ్ పోగ్రెస్” తన ముఖంలో అదోలాంటి నవ్వు. 

వేదనని మింగుతున్న నవ్వు!  అలాంటి నవ్వు ఎప్పుడు చూసినా నాకు భయమేస్తుంది. 

“సరే నాన్నా… పద కిందకి వెళదాం. చాలా సేపయ్యింది మనం పైకి వచ్చి” అంటూ కిందకి దారి తీశాను. నిజం చెప్పాలంటే ఇప్పుడు తనలో పుడుతున్న ప్రశ్నల ఉధృతిని తప్పించుకోవడానికే అలా చేశాను. 

రోజంతా  ముళ్ల  మీద కూర్చున్నట్లు కూర్చున్న ఆద్య  రాత్రిలోగా మరో రెండు మూడు సార్లు ప్యాడ్స్ మార్చుకుంది. మార్చిన ప్యాడ్స్ పెట్టిన కవర్ ని పారెయ్యడానికి వీలు కుదరలేదు. నేను చూసుకుంటాలే అన్న అమ్మ తన పనుల్లో తను పడిపోయింది ఈ సంగతి మర్చిపోయింది. నేను మధ్య మధ్యలో రూమ్ లోకి వెళ్లి ఆ కవర్ ఎవరికంటా  పడకుండా ఉండేలా ఉందా లేదా అని చెక్ చేస్తూ ఉన్నాను. అమ్మ ఒక్కటే ఉన్నప్పుడు ఆద్య  అడిగింది వాటిని ఎలా బయట పడెయ్యాలని. 

“చూస్తున్నావ్ కదమ్మా! ఇంటి నిండా మనుషులే… ఎవరికంటా పడకుండా బయటకి తీసుకుని వెళ్లాలంటే కష్టం అనిపిస్తుంది. ఈ రాత్రికి ఇలా కానివ్వు. రేపు పొద్దున్నే నేను ఎవరూ లేవకముందే లేచి ఆ కవర్ ని బయట పారేస్తా” అంది అమ్మ. 

ఎప్పుడూ గాఢ నిద్రపోయే ఆద్య రాత్రి సరిగ్గా నిద్ర పోలేదు. దుప్పటికి మరక అంటకూడదన్నట్లు తను పడుకున్న బెడ్ మీద రెండుమూడు టవల్స్ వేసుకుని వాటి మీద పడుకుంది. మొత్తానికి ఆ రాత్రి ఏదోలా గడిపేశాం.  తెల్లవారు ఝామునే వైజాగ్ నుండి కజిన్స్ రావడంతో,  అమ్మకి కవర్ ని బయట పారవేయడం వీలు పడలేదు. కాస్త పొద్దెక్కాక మా చిన్నమ్మ రూమ్ ఊడ్చి వచ్చి  “మీరు పడుకున్న రూమ్ ఊడుస్తుంటే అదోలా వాసన వస్తుందబ్బాయ్” అంది.   

ఆద్య  బిక్కు బిక్కు మంటూ నా వైపు చూసింది. 

 

“మేము స్నానం చేసి తుడుచుకున్న తడి టవల్స్ ఉన్నాయ్ కదా చిన్నమ్మా… వాటి వాసనయి ఉంటుంది లే” అన్నాను మనసులో కాస్త కలవర పడుతూ. ఒక అయిదు నిమిషాల తరువాత నేను రూమ్ లోకి వెళ్లి చూశాను. బ్యాగ్ ల చాటున దాచిన కవర్ కాస్త బయటకి కనిపిస్తూ ఉంది. ఇందాక చిన్నమ్మ ఊడ్చినప్పుడు బ్యాగ్ లని అటూ ఇటూ జరిపి ఉంటుంది. అందుకే అది అలా కనిపిస్తుంది అని అనుకున్నా.  కాకపోతే కవర్ ఏమిటని చిన్నమ్మ పెద్దగా పట్టించుకున్నట్లు లేదు. 

మధ్యాహ్నానికి ఆ కవర్ కి ఇంకో కవర్ తోడయ్యింది. ఆద్య  మనసులో ఎలాంటి ఫీలింగ్ ఉందో నా మాటలకి కూడా అందటం లేదు. తన వైపు సూటిగా చూడలేకపోతున్నాను. ఏదో ఒకటి చేసి అప్పటి వరకూ పోగుపడిన వాటిని బయట పడేసి వస్తే మనసుకి ప్రశాంతంగా ఉంటుందని అనిపించింది. 

అప్పటికప్పుడు ఎవరో ఫ్రెండ్ ని కలసి రావడానికి పక్క ఊరు వెళ్ళొస్తానని చెప్పి, చిన్న బ్యాగ్ లో వాడి పారేసిన ప్యాడ్స్ ఉన్న కవర్లు పెట్టి దాన్ని భుజాన తగిలించుకుని బయలు దేరాను. “నేనూ వస్తాను డాడీ” అంటూ కారెక్కి కూర్చుంది ఆద్య. నాకూ అదే  నయమనిపించింది.  పిల్లకి కాసేపైనా రిలాక్స్ గా అనిపిస్తుంది అనుకుంటూ కారుని కదిలించాను. ఊరు దాటి బయటకి వెళ్ళాక, ఎవరూ లేని చోట  కారుని ఆపి  బ్యాగ్లో నుండి ప్యాడ్స్ ఉన్న కవర్లు బయటకి తీసి పడేశాను. పెద్ద బరువేదో దించుకున్నట్లుగా అనిపించింది నాకు.  కృష్ణ ఒడ్డుకు వెళ్లి కాసేపు కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుని మళ్ళీ వెనక్కి బయలుదేరామిద్దరం.  

“డాడీ… బ్లీడింగ్ ఎక్కువ అవుతుంది. నేను తెచ్చుకున్న ప్యాడ్స్ సరిపోయేలా లేవు. వెళ్ళేటప్పుడు కొనుక్కుని వెళదాం” అని అంది ఆద్య . 

దారిలో ఒక షాప్ దగ్గర కార్ పక్కన ఆపాను, ఆద్య  కార్ దిగి షాప్ లోకి వెళ్ళింది. షాప్ లో ఒక నడివయసతను ఉన్నాడు. ఆద్య  అడిగింది విని ఆయన లోపలకి చూస్తూ ఎవరినో పిలిచినట్లు అనిపించింది. లోపలి నుండి ఒకామె షాప్ లోకి వచ్చి శానిటరీ ప్యాడ్స్ ఉన్న పాకెట్ ని ఒక షెల్ఫ్ లో నుండి బయటకి తీసి దాని మీద ఒక న్యూస్ పేపర్ ని  చుట్టి ఇచ్చింది. ఆద్య  డబ్బులు ఇచ్చి షాప్ లో నుండి వచ్చి కారులో కూర్చుంటూ రోడ్డుమీదకి చూసినప్పుడు కనిపించిన దృశ్యం... ఎవడో ఒకడు కండోమ్ పాకెట్ ని గాలిలో ఎగురవేస్తూ ఆదుకోవడం!

* * *

రెండు రోజుల నుండి తనలో ఉన్న ఫ్రష్టేషన్ ఇప్పుడీ దృశ్యాన్ని చూశాక ఒక నిర్వేదంగా మారినట్లనిపించింది. 

“ఉహూఁ… ఎదిగే పిల్లలో నిర్వేదం అసలు మంచిది కాదు. తనలో నేను చూడాలనుకునేది ఒక ఫైర్… అది తనలో పుష్కలంగా ఉందని నాకు తెలుసు! దాన్ని రాజేసేలా ఏదో ఒకటి చెయ్యాలి…  చేస్తాను” అనుకుంటూ ఇంటి దగ్గర కార్ ఆపాను. 

ఆద్య  కార్ దిగింది. నేను కూడా లాక్ చేసి దిగబోతూ ఆద్య  కూర్చున్న చోట చూసాను. అక్కడ  తెల్లటి సీట్ కవర్ మీద ఎర్రగా నెత్తుటి మరక… నా ముఖాన్ని ఎరుపెక్కిస్తూ! 

“కన్నా! బ్లీడింగ్ ఎక్కువవుతున్నట్లు ఉంది. ప్యాడ్స్ మార్చుకో.” ఇంటి లోపలికి  వెళుతున్న  ఆద్య తో నెమ్మదిగా చెప్పాను. ఆద్య  తల ఊపి రెండడుగులు వేసిందో లేదో “ఒక్క నిమిషం నాన్నా!” అంటూ తనని వెనక్కి పిలిచాను. 

“చెప్పు డాడీ!” అంటూ వెనక్కి వచ్చింది. 

“ఏంలేదు నాన్నా!  ప్యాడ్స్ మార్చుకున్నాక… క్యాజువల్ గా కూర్చున్నట్లు కిందే కూర్చో… సోఫా మీద కూర్చోకు” చెప్పాను. 

ఆద్య  తలెత్తి నా కళ్ళల్లోకి సూటిగా చూసింది… 

తన కంటిభాష నాకెప్పుడూ అర్ధం అవుతుంది. 

నా మనసు మీద ఉన్న పెద్ద మరకని చూసి నవ్వుతుందా చూపు.  

* * *

Read More