అప్పుడప్పుడూ ఒక చినుకు - 7

‘వ్యర్థమైన అన్వేషణలో నడకెంత భారమో చూడు’ అందామె

‘అర్ధం అబద్ధం కానప్పుడు నడకలకు భారాలు మొలుస్తాయా

ఆనందపు ఆడంబరాలని మోసుకొస్తాయిగానీ’ బదులిచ్చాడతను

‘ఇప్పటికైనా తెలిసిందిగా నన్ను నేను వ్యర్థం చేసుకున్నా నీకో అర్థాన్నయ్యానని..!’ అందామె పూలవనమొకటి హేమంతాన్ని చిలకరించినట్లుగా

Read More

అప్పుడప్పుడూ ఒక చినుకు - 6

ఆ భయాన్ని అలాగే తుంచేేసేయ్...

రేపెప్పుడో అది పుట్టించే నవ్వుని ఇప్పుడే ప్రాక్టీస్ చెయ్యటం పెద్ద కష్టమేం కాదు. కాస్తంత  నిన్ను నువ్వు నమ్మాలంతే. 

మన  భయాల్ని ఎవరో పోగొడతారని, మన సమస్యల్ని ఎవడో పరిష్కరించేస్తాడని.. అసలు పరిచయమంటూ లేని వ్యక్తుల్ని.. శక్తుల్ని నమ్మేసే మనం.. ఈ ఒక్క సారికి మనల్ని మనం ప్రయత్నించి చూద్దాం. పోతే భయం.. వస్తే విజయం.. 

ఏమంటావ్ మిత్రమా ?

Read More

అప్పుడప్పుడూ ఒక చినుకు - 5

కాలాకాలాల అలౌకికతని దాటేసిన ఓ దగ్గరితనం ఎప్పుడూ అలరించేదే. తలచుకుంటే చాలు లిప్తపాటులో నేను నీలో వాలిపోవటం... నువ్వు నాలో లీనమవ్వటం… ఎంత మధురమో కదూ ఈ దగ్గరితనం. 

ఒక దగ్గరితనాన్ని మనసారా హత్తుకోవాలంటే చేసే ప్రయాణపు దూరమెంత అంటే  ఏమి చెప్పగలం? 

మరి ఎన్ని యుగాల దూరాల నుండి నువ్వు దగ్గరవుతూ వచ్చావో నాకేం తెలుసని? 

ఇప్పుడైతే నాకు తెలుస్తుంది ఒక్కటే... ఒక ఇష్టమైన  దగ్గరితనం లోని అణుమాత్రపు దూరాన్నీ క్షణమాత్రమూ తట్టుకోలేనని. ఎవరికి తెలుసు... ఒక్క ఎడబాటు దిగంతాల దూరంలోకి నెట్టివెయ్యవచ్చేమో?

నిజానికి అత్యంత ఇష్టం అయిన అదే దగ్గరితనం అంటే నాకెంత భయమో మాటల్లో చెప్పలేను. ఎందుకంటే ఏమి చెప్పగలను?  దూరమయ్యే దగ్గరితనాల గురించిన అపరిమిత భయం అనా? దరికి చేరిన దగ్గరితనాల నిర్లిప్తతని ఏ మాత్రం తట్టుకోలేని చిట్టిగుండెని తలచుకుని అనా? 

ముక్కు కొనను స్పర్శించేంత చనువులోనూ మృగ్యమైపోయిన దగ్గరితనపు కొలతల దూరాల లెక్కల క్లిష్టత రోరోజుకూ ఎన్ని చూడటం లేదూ..? 

నిప్పుల్లో వేగిపోతున్నంతగా దహించేదంటూ ఏమైనా ఉంటే ఒక దగ్గరితనపు సుదూరతే. 

నిజం మనిషన్నవాడికి అత్యంత వేదనాభరిత విషయాల్లో ప్రధానమైనది దగ్గరితనపు దూరం… అదే ఇక అపరిమిత శూన్యం. 

నా దూరాలన్నిటినీ దూరం చేసే ఒకే ఒక్క దగ్గరితనం చాలు ఈ ప్రపంచంతో నేను జతకలవడానికి. 

చివరిగా ఒకటి చెప్పు.. అన్ని రహస్యాలనూ వదిలేసుకున్నంతగా చేరువకావటం కన్నా దగ్గరితనం  ఏముంది? అందుకు మనల్ని మించిన ఉదాహరణ ఏముంది?

Read More

అప్పుడప్పుడూ ఒక చినుకు - 4

నే మనసారా నవ్విన క్షణాలన్నీ బాల్యంలోకి వెళ్లినట్లున్నాయ్.. ఇప్పుడూ నవ్వుంది కానీ ఆ నవ్వులో బాల్యమే లేదు. బాల్యం లేని నవ్వులో ఏ స్వచ్ఛతని వెదకగలం? కష్టం కదూ..

24 గంటలకోసారి బాల్యంలో మునకలేస్తున్న రేయింబవళ్ళని చూస్తుంటే ఎంతటి అసూయ వచ్చేస్తుందో.. ఎవరికైనా చెపితే నవ్వుతారేమో కదూ ! తాను పుట్టానని తెలిసిన అనుభూతి ఇప్పటికీ వెంటాడటం ఉంటే.. ఆ అనుభూతుల కొనసాగింపుకై క్షణానికో సారి కొత్తగా పుట్టటం.. ఓహ్! తలచుకుంటే మధురానుభూతి మాత్రమే కాదు ప్రపంచాన్ని మనిషి చూసే చూపూ మారుతుందనే ఆశ కూడా పుట్టేస్తుంది.

ఒక పసితనంలోకి జారినప్పుడల్లా ఏ కల్మషంలేని నవ్వులు జాలువారుతుంటాయ్ కదా.. మరి కల్మషం కానరాని ఆ నవ్వుల్లోని నిర్మల్యం అర్ధం అయిన మనిషి మారటం ఎంతసేపు?

మనకు బాల్యం మిగలక పోతేనేం. కాసేపలా పెద్దరికాలని రద్దుచేసి మన పిల్లల బాల్యంలో మనమూ మునకలేసి చూద్దాం... మీరేమంటారూ...?

ఏయ్… ఇక మీరంతా ఫ్రీజ్ అయిపోండి.

నాతో దాగుడుమూతలాడటానికి నా ‘పాప'గా ఒక పసితనం పరిగెత్తుకొచ్చేస్తుంది. :)

Read More

అప్పుడప్పుడూ ఒక చినుకు - 3

పువ్వులూ, చెట్లూ, పక్షులూ, జంతువులూ , రాళ్ళూ రప్పలూ ..
ఇవేవీ  ఇంకా దేవుణ్ణి కనిపెట్టలేదు.. 
కొండొకచో తామే దైవాలయ్యాయి గానీ. 

వీటన్నిటికీ ఆలోచనలు మొదలైతే ప్రకృతిని పరవశిస్తాయి గానీ  అవి దేవతలనో దేవదూతలనో  కనిపెట్టవు. కనీసం వాటికవి  పేర్లు కూడా పెట్టుకోవు.  ఏ వాంఛల్లో మునకలెయ్యవ్. వాటి ఆలింగనాలన్నీ ఈ ప్రపంచానికి ఆరోగ్యవంతమే. 

వాటన్నిటితో పోలిస్తే మనిషి ఎంతటి అవివేకి.. తన వివేకంతో సృష్టించున్న మతాలలోనే శలభంలా కొట్టుకుంటూ…!  

దేవుడి పేరుతో తమ జాతినే చంపుకునే ఏకైక జీవి కూడా మనిషే. కాదంటారా?

ఎప్పటికీ మనిషి ఒప్పుకోని నిజమొకటే..

మనిషంటే  మతమని..  మతమంటే మారణహోమమని.  మృత్యుహేల మొదలైతే  ఆపే ఆపద్భాందవుడంటూ ఎవడూ లేడని...

ఏదైతేనేం నాకర్ధం అయ్యిందొక్కటే.. ఆలోచన  పుట్టటమే  మనిషన్నవాడికి శాపంగా మారిందని, మస్తిష్కమే  మనిషికి  మరణ శాసనమయ్యిందని.  

ఓ గడ్డి పువ్వు ఆలోచించటం నేర్చుకుంటే 
ప్రకృతిలో తనకో బాధ్యత ఇవ్వబడిందని 
దానిని తను మాత్రమే నేర్చాలనే 
నిజాన్ని గ్రహిస్తుందేమోగానీ  
దేవుళ్లనో.. 
దైవకుమారులనో కనిపెట్టదనుకుంటా 

అనంత విశ్వాన 
దేవుడి ఉనికికి ఊపిరద్దింది 
మనిషి కాక మరెవరని 
మరే జీవికైనా 
దైవం గురించి ఏమి తెలుసని 

మనిషి తన విజ్ఞానంతో 
సృష్టించుకున్న అజ్ఞానపు అంధకారం  
మతం  
అదే కదా
తన నాగరికత అభిమతాలన్నిటికీ కేంద్రకం
తన జాతి విచ్చిన్నతకి ఆరంభం 
ఎంత విచిత్రమో కదా ఈ వినాశనం

Read More

అప్పుడప్పుడూ ఒక చినుకు - 2

దేనికోసమో తపన పడుతూ 
తనకు తాను దూరం అవుతున్న ప్రయాణం చేస్తూ 
ఈ నాగరికత సాధించింది ఏమిటంటే 
ఒక ప్రపంచం నుండి మొదలెట్టి 
1460  కోట్ల  ప్రపంచాలుగా  విస్తరించడం 
మరి ఇప్పుడు
ప్రతి ‘నేనూ’ 
రెండు ప్రపంచాలు కదా
అంతా తానైన భ్రమల ప్రపంచమూ 
అణువణువూ తనదైన కలల ప్రపంచమూ

Read More

అప్పుడప్పుడూ ఒక చినుకు - 1

ఎప్పుడు మొదలయ్యానంటే ఏమి చెప్పను?

ఎలా మొదలయ్యనో నాకు మాత్రం ఏమి తెలుసనీ…!

మీకున్నట్టు నాకెవ్వరూ లేరు నా తొలిఅడుగుని స్మృతిపరచటానికి నాకు ముందుగానో...  నా తరువాతనో వచ్చే నా వాళ్ళంటూ ఎవ్వరూ లేరు.  

నాకు నేనే... ఇహాన్ని. 

నాకు నేనే... అహాన్ని. 

మీరనే అనాధత్వంలో బహుశా తొలి అనాధని నేనేనేమో!

నా తరపున వకాల్తా పుచ్చుకోవటానికి మరెవ్వరూ లేనంత ఈ ఏకాకి జీవితంలో ఈ లోకపు  జరామరణాల సత్యాన్వేషణలో నేనెప్పుడూ ప్రధాన ముద్దాయినే.

పరుగాపిన సందర్భమంటూ ఒక్కటి కూడా లేని పని రాక్షసినై నేనుంటే,  తానాగితే బాగుండు అని తమ జీవితంలో నా గురించి  ఒక్క సారైనా అనుకోని మనిషంటూ ఉన్నాడా?

ఎండానీడల్లో...యంత్రపరికరాల్లో…చక్రభ్రమణాల్లో  నా ఉనికిని భద్రపరిచామనుకుంటూ... నా ఊపిరిని మనసారా స్పర్శించలేని ఓ మనిషీ… విజ్ఞాన ఖనీ ( :p )

నీ

ఎడతెగని అన్వేషణకి సిసలైన నిర్వచనాన్ని నేను…

ఏయ్ మనిషీ... 

నిత్యాహంకారీ !   

ఏదీ నీకు చేతనైతే  నా ఆద్యంతం  కనిపెట్టు చూద్దాం…

ఇంతకూ నా పేరైతే నీకు తెలుసుగా...

తెలిస్తేనేంలే  మరోసారి చెబుతున్నా విను.

నా  పేరు 

‘కాలం’

Read More