శతాబ్దాలుగా
తమ ఆచూకీని
భద్రపరచుకున్నామనేమో...
ఈ నీడలున్నాయే
వీటికి చాలా గర్వంగా ఉండేది
మిట్టమధ్యాహ్నపు
తెల్ల చీకట్లో దాక్కుని
తాము దాచిన రహస్యాల చిట్టాని
ఎండమావుల జాలంగా
మన కళ్ళ మీదకి విసురుతూ
దాగుడుమూతల ఆటలు ఆడుతూ
అరికాలి క్రింద
నల్లటి ఉద్యానవనాలై
చల్లదనాన్ని పూస్తాయి
కాసిని నీడలకి ఊతమిచ్చిన చక్రవర్తిని
అజరామరం చేసిన చరితని
చదివి కూడా
మధ్యాహ్నాన్ని
అనంతం చేసుకుంటున్న
మనిషి ఎదుట...
తనని తాను
అవనతం చేసుకుంటున్న
ఆలాపన తీసేదెవరు
ఆ దారి అంతే…
అలా ఎప్పుడూ నవ్వుతూనే ఉంటుంది
వచ్చేది రాజైనా… పేదైనా
అడుగులు ఎవరివైతేనేం
నాలుగు జతల అడుగులు
ఒక్కటిగా తాకటంతోనే
తానో రాదారిగా మారానన్న సంతోషం కాదది
వర్ణాలన్నీ మృగ్యమై
అంతస్తులన్నీ మిథ్యయై
అందరూ ఒక్కటిగా కలిసే చోటుకు
తానే బాటగా మారిన గర్వమది
సముద్రం
నుండి
దారి తప్పిందో
నీటి చుక్క
తాడూ బొంగరం లేని ఆటలా
మనిషి మనిషి
గుండె లోకీ కంటి లోకి దూకేస్తూ
కొన్ని సాయంత్రపు అడుగుల కింద
చెమ్మగిల్లిపోతూ ఊపిరి తీసుకుంటుంది
రెక్కలుడిగిన పావురంలా
ఎక్కడికక్కడ కూలబడిపోతూ
చీకటి కుంకుమతో
పేరంటం
పిలుస్తుంది.
ఎవరో అన్నారు…
రహస్యాన్ని
శోధించడమంటే
బాధని వేటాడి
తెచ్చుకున్నట్లే అని
“నిజమే కదా !” లోపలి నుండి చిన్నగా గుస గుస
“హే… నోర్ముయ్! శోధించక పోతే సాధించేదెలా” గదమాయించాను.
“సాధించి చేసేదేముంది. నీకు తెలియాల్సిన అవసరం ఉంటే అదే నీ కంటబడదూ?” మళ్ళీ గుస గుస
“ఇక నువ్వు ఆపు. నువ్వేం చెప్పినా నేను వినేదేలేదు.” నా రహస్యాన్వేషణని కొనసాగించాను.
బంగారు వర్ణంలో మెరిసిపోతూ కనిపించిన కాగితాన్ని చూసి “ఇదిగో… ఇదే కదూ నేను వెదుకుతున్న రహస్యం” అనుకుంటూ తెరిచి చదివాను.
“ఈ క్షణం నుండి ఏ క్షణంలో అయినా నువ్వు చనిపోతావు” రాసి ఉందక్కడ.
“రహస్యాన్ని గౌరవించి… రహస్యంగానే ఉంచాలని గట్టిగా చెప్పవద్దూ” లోపలెవరిమీదో గట్టిగా అరిచేసాను.
