కనుల నీలిమలో కరిగిపోతున్న విశ్వరూపంలా
కనుపాపని కాల్చి వేస్తున్న నిప్పురవ్వలా
కంటి సీమని ముంచి వేస్తున్న తేమ పాతంలా
కనుదోయి మాగాణిలో మొలకెత్తుతున్న నీటి విత్తులా
కంటి ద్వారాల మాటున దాగిన శూన్యాన్ని పరిపాలిస్తున్న అశ్రు ధీరలా
కను రేకల పత్రాలపై లిఖించిన తడి ప్రేమలేఖలా
కాలమంతా కనురెప్పల కావలిలో
సంచరిస్తున్న స్వప్నాలని సంహరించే వధ్యశిలలా
ఇదిగో ఇలా…
కంటిని అంటిపెట్టుకున్న యుగయుగాల బాసలా
ఎప్పటికీ మరణం లేని ఒకే ఒక్క భాషలా
కల పగిలినప్పుడల్లా
ఒక కన్నీటి చుక్క!!!
సముద్రంలోని నీలమంతా ఘనీభవించి
గుండెలోతుల్లోకి చేరిన ప్రతిపిలుపులా
చిక్కని నీలి వెన్నెల కాంతి పరచుకున్న
మైదానం నుండి మొదలై
ఊపిరి మొదలవ్వక ముందే
మనకోసం విశ్వాన్ని సిద్ధం చేసిన
బ్రహ్మత్వపు ఆచూకీగా
గడ్డిపూల రేకల మీద చలిని
వెచ్చగా మనసు లోకి లాక్కొని వచ్చే
పాదమే పథమై
సూరీడి ఎండతునకలని చల్లగా కప్పుకునే
ఇలాంటి నవ్వులు ఓ నాలుగు చాలవూ
మనల్ని మనం
యథా తథంగా అనువదించుకోవడానికీ
అదిగో…
అప్పుడొకసారి ఓ మిణుగురుల పొద
కాస్తంత కాంతి ధూపాన్ని విసిరి వెళుతూ
ఇలా చెప్పింది
గాలంటే
ఎప్పటి స్పర్శను అప్పుడే
ఎక్కడి స్పర్శని అక్కడే
పరదాలుగా కప్పే అనుభూతి అక్షరమనీ …
నిప్పురవ్వని దాచుకున్న మంచు ముద్దలా
తనకోసమంటూ ఒక రోజును
ఏ సీతాకోక రెక్కల కిందనో దాచుకుని
ఇప్పటికిలా జీవ ఇంధనమై
నీకూ… నాకూ… తనకూ… ఊపిరిస్తుందనీ
***
ఏ ఔషధీ అరణ్యాల నుండో
తనని తాను నింపు కొచ్చి
కొన్ని ఊపిరుల స్పర్శ కోసం
అన్ని అస్తిత్వాల సాంద్రతని నింపుకుని
తనని తాను ఉగ్గబట్టుకుంటూ
ఈ గాలి చేసే జాగరణ ఉంది చూశావూ…
అది కొన్ని స్వప్నాలని
యదార్థ స్థిరత్వంలోకి
లాక్కొని వచ్చే తపన!
***
ఏ మొహమాటాలకు పోయిందో ఏమో
ఇప్పుడిలా
కాస్తంత రంగుల వాసనల రుచిలో
చిక్కుకుని పోయింది
నువ్వు కొద్దిగా మేల్కొంటే…
ఏ రంగూ రుచీ వాసనా లేని
తన యదార్థాన్ని తనకిచ్చేసి
రేపటి మన శ్వాసల పచ్చదనానికై
కాస్తంత ఊపిరి పోసుకుందాం !
దేనికోసమో తెలియని నిరీక్షణలో
నిశ్శబ్దంగా నేనున్నప్పుడు
ఆ నిశ్శబ్దంలోకి చొచ్చుకు వచ్చేసే
మృదువైన పలకరింపుతో
అగణితమైన సారూప్యతల
నేస్తపు స్పర్శలా
నను తాకింది తను
మనఃస్వరమేళనమేదో
దివ్యానంద భరితమైన అనుభూతిని
పునఃసృష్టి చేస్తుంటే
తనకి వశమైపోవడం
నాకు పరవశమై
నన్ను నేను కోల్పోవడం
కనికట్టేమీ కాదు
అవతలి తీరాలనుండి
తీసుకు వచ్చిన కథల్ని
సముద్రం మీద సంగీతంగా
సాధన చేస్తున్న అలల అలికిడిని
కుతూహలంగా వింటున్న పాదాలని
తడి తడిగా హత్తుకుపోతున్న తీరం లోని
మౌన ప్రకంపనాలన్నిట్లో
ప్రతిధ్వనిస్తున్న వాయులీనం తను
ఎక్కడెక్కడినుండో
ఏరుకొచ్చిన శబ్దాలకి
కాలాల కలల నుండి
పోగు చేసిన వర్ణాలద్దిన
పదమండపం తను
తను …
ప్రకృతి అస్తిత్వపు
శాశ్వత సంతకం
… కవిత్వం
తీరాన్ని తడిమేస్తున్న
పాద ముద్రల కౌగిలి కోసం
ఎగసి పడుతున్న అలల సవ్వడిని
తన గుండెల్లో శీతలీకరించుకుంటూ
వాన వాకిట్లో
ఆర్తిగా తనని తడుపుకుంటున్న
సముద్రాన్ని చూడు…
తన ఉప్పదనాన్ని
తియ్యగా మార్చి
తన దాహం తీర్చే
ఒక్క చినుకు కోసం
యుగాలుగా ఎదురు చూస్తూ
కడలి గానే కాదు…
కన్నీటిగానూ మారి
లోకమంతా విస్తరించినట్లు లేదూ…!
తేనె చుక్కొకటి గుండెల్లోకి జారి
సున్నితత్వపు అస్తిత్వాన్నంతా
మేనిపై మెరుపుగా మలచినట్లు
లాలిత్యపు మంజూషమొకటి
తననే వ్యాపకంగా మార్చుకుందేమో
మృదుత్వమై అక్కడే ఘనీభవించింది
సాయంతనాల ఎరుపుని కలగలుపుకుని
తామరాకైన తనువుపై
ఇంద్రధనస్సులేవో వాలినట్లుగా
పొందికగా సర్దుకున్నట్లు ఉన్నాయి
తన కనురెప్పల క్రింద కొన్నికలలు...
కళ్ళలోని కల్మషాన్ని వెల్లవేస్తూ !
ఏటి నీలి పూలతో గీసిన నీలోపలాలై
వెలుగునద్దుకున్న క్రొమ్మెరుగుల కంటిపాపలపై
పాలపిట్ట రెక్కలపై వచ్చిన గాలి
అద్దుకొచ్చిన స్నిగ్ధత్వం అంటుకుందేమో
నవ్వుల పుక్కిలింతలతో
త్రుళ్ళి త్రుళ్ళి పడుతున్నాయి
దేహలతగా జీవ వర్ణాలని నింపుకుని
అడవి పూల పరిమళమేస్తున్న
చిరుచెమ్మటలే వేలికొనలని తడిచేస్తుంటే
సురభిళ ఘటికలుగా చిట్లిన
సమయాలన్నిటిలో కాలూనిన
నిరతిశయ సొగసు కావ్యమేమో తాను
కలల కల్లోలమెరుగని కనురెప్పల మీద ఒట్టేసి
యుగాల తీరాలవతలనుండి పోగుచేసుకున్న
హేమంతపు ఉషాకిరణాల మెరుపుల్ని అద్దుకుని
నీలోచనాలతో నిర్మలత్వపు వ్యాకరణాన్ని వచిస్తూ
తనువంతా జీవాత్మ పరచుకున్న ఉత్కృష్ట రూపమై
ప్రకృతికి పరిపూర్ణతనిచ్చే కమనీయ కవిత్వం ‘తను’
1.
నీలో మరింత నువ్వు ఉన్నావన్న
నిజం
నీకింకా పరిచయమవ్వలేదు
నువ్వు కోరుకుంటున్న మెలకువ
నువ్వు కోరుకోవాల్సిన గొప్ప మజిలీ
…. నువ్వు
ఒక నిశ్శబ్దం నిన్ను
ఆవరించినప్పుడు
మొత్తంగా నిన్ను చదివి చూడు
లోపలంతా ఒకే ఒక్క వాక్యం ప్రణవిస్తూ
ఉంటుంది
ఈ జీవితం
నీకందించిన గొప్ప బహుమతి …
'నువ్వు'
అంటూ!
2.
ఊపిరిలోని రహస్యాన్ని దేన్నో
వేణువు స్వర పరుస్తున్నట్లు
అనిపిస్తుందనుకుంటా!
రేయింబవళ్ళ లెక్కలన్నిటినీ
నిశ్శబ్దం చేసుకుంటూ
తనని తాను
నిశ్శేషం చేసుకుందామన్నట్లు
శ్వాసని ఉగ్గబెట్టుకుని వింటుంది
కాలం
3.
ఎప్పటికీ ముగియని యుద్ధంలో
క్షతగాత్రుల దేహాల మాటున
నన్ను నేను దాచుకోవటం
మీరెన్నడూ తెలుసుకోలేరు…
4.
ప్రపంచాన్నేలే నా స్నేహితులారా , సోదరులారా !
జ్ఞాపకాలన్నీ మెత్తగా
విప్పుకుందాం రండి
ఇన్నేళ్ళ గుండె చెమరింతల్ని
మన నవ్వులతో తుడిపేద్దాం రండి
పాతికేళ్ళ జీవిత పోరాటాల అలసటని
అంబరానికి విసిరేస్తూ సేదతీరుదాం
రండి
మీరు వచ్చే యంత్రశకటాల చప్పుడు
కంటే
మీకోసం ఎదురు చూసే నా గుండె
సవ్వడే
ఎక్కువ శబ్దం చేస్తుంది...
అది వింటూ వచ్చేయండి మరి.....
5.
నీ ఇంటి గోడ పక్కగా ఉన్న చెట్టు
ఒకటి
తన కొమ్మలని
పక్కింటిలోకి వాల్చుతుంది
ప్రకృతికి
తనదీ పరాయిదీ అంటూ
భేధభావం లేదన్న పాఠాన్ని
నేర్పుతూ
1.
ఇంకా ఎవరిచే తెరవబడని నిశ్శబ్దాన్ని
తొలిచే ఒక సమయంలోకి
కొన్ని సమయాలు తమని తాము
నిలువు దోపిడీ చేసుకుంటున్నాయి
తవ్వుకున్నంత మేరా
నిశ్శబ్దం చేస్తున్న శబ్దాన్ని
తాగుతున్న
ముద్రికలేవో
మత్తుగా సోలిపోతున్నాయి
లలితమైన కంపనేదో
తీపి నేరంలోకి తోసినట్లుగా
2.
ఈ నేల
నీ మీదుగా మూసుకుని పోతున్నప్పుడు
నీ కన్నీటి బొట్టు ఒకటి ఘనీభవించి
చరిత పుటల్లో వెల్లడైతే
అది చెప్పే
ఒక్క కథే
రేపటి ప్రపంచపు జీవ రహస్యం
నిన్ను మళ్ళీ నేలపై మొలకెత్తించే
బ్రహ్మత్వం
1.
లోకమంత ప్రకృతి కానుకై ఉండగా
గోరంత పసిడి కోసం
కాస్తంత నేల కోసం
ధ్వంస రచన చెయ్యడం
చేయి తిరిగిన రచయిత లక్షణమనుకున్న
మనిషి కథలో
అకస్మాత్తుగా కొన్ని కుదుపులు
ఊహించని మలుపులు
కట్ చేస్తే…
ఇప్పుడేమో
ఎడారికీ పచ్చరంగెయ్యకపోతే
తన కథ ముగింపువైపుకే
2.
మన నెత్తురు
యుద్ధానికి
ఇంధనమయ్యింది
ఇంధనం
కొరత బడింది
యుద్ధం అంతమయ్యింది
3.
ఎక్కడ మొదలైన వరదో ఇది
ఇక్కడికొచ్చి ఆగింది
చెట్టూ చేమని
గొడ్డూ గోదాని
మనుషులతో కలిపి
నిర్జీవంగా ముద్రించిన
భీభత్స సంకలనంలా
***
మరంతే…
పగబడితే
ప్రకృతి సంపాదకత్వమంతే
4.
సాగరతీరపు చెమ్మ మీద
అడుగులు వేసే అదృష్టం
అందరికీ లేదనేమో
కంటి తీరాలన్నిటిలో
తడి మైదానాలని
ప్రకృతించుకుంది మనిషి నైజం
బ్రహ్మ ఎంత మాయావో…
మనిషినిలా పుట్టించి
తడిని అందరికీ పంచి!
5.
అప్పుడెప్పుడో
నువ్వు వాగ్దానం చేశావే
ఒక నీడని...
ఆ నీడన
నిద్రపోవటంకన్నా
ఆనందానికి వేరే నిర్వచనం
ఇంకా నను చేరలేదు
