మానసం

అక్షర స్పర్శ

మానసం

భావ సంవేదనం

మానసం

మౌన భాష్యం

మానసం

వాక్య శిల్పం

మానసం

నిశ్శబ్దఘర్షణ

Sunday, 31 January 2016

అప్పుడప్పుడూ ఒక చినుకు - 6

ఆ భయాన్ని అలాగే తుంచేేసేయ్...

రేపెప్పుడో అది పుట్టించే నవ్వుని ఇప్పుడే ప్రాక్టీస్ చెయ్యటం పెద్ద కష్టమేం కాదు. కాస్తంత  నిన్ను నువ్వు నమ్మాలంతే. 

మన  భయాల్ని ఎవరో పోగొడతారని, మన సమస్యల్ని ఎవడో పరిష్కరించేస్తాడని.. అసలు పరిచయమంటూ లేని వ్యక్తుల్ని.. శక్తుల్ని నమ్మేసే మనం.. ఈ ఒక్క సారికి మనల్ని మనం ప్రయత్నించి చూద్దాం. పోతే భయం.. వస్తే విజయం.. 

ఏమంటావ్ మిత్రమా ?


Saturday, 30 January 2016

ఆత్మరేఖ

కరిగిపోతున్న నిన్నటి పరిమళపు తోటలో
రాలిన కుసుమాల జాడల్ని పరికిస్తూ
నీ అడుగుల వెనుక నడకగా
నా ఊపిరి చేస్తున్ననిశ్శబ్దం
బహుశా
నీ మీదుగా పరుచుకుంటున్న
నా ఆఖరి శబ్దం
తప్పేముంది?
నీలాగానే నేనూ
ఇద్దరమూ ఒకే ఏకాంతాన్ని పెనవేసుకున్న ఆత్మరేఖలం కదా మరి ! :)


ఆనవాలు

కమ్ముకొచ్చిన నిశిలో తోడుకోసం వెనకెనక్కి చూస్తున్నప్పుడల్లా
నువ్వొచ్చేసావన్న ఆనవాలుగా ఒకే ఒక్క దీపాన్ని వెలిగిస్తే చాలూ అనుకుంటా...

లోకమంత వెన్నెల నా చుట్టూ పరిభ్రమించటం మొదలవుతుంది !


Wednesday, 27 January 2016

మాయా దర్బారు


తరాల తప్పులన్నిటిని తరాజులో కొలవటమే పాపమన్న కొత్త నినాదంతో
కొంగ్రొత్త కుబుసాన్ని కప్పుకుంటూ కొందరు
నైతికసూత్రాల తక్కెడలో ప్రతి తూకమూ పాపమనే కార్పణ్యాలతో
ఇజాల మాటున సామాజిక చిత్రాన్ని చిధ్రం చేస్తూ మరి కొందరు
విభేదాలని విద్వేషాలుగా మార్చుకునేంతగా
మనిషితనపు విభజన జరిగిపోయాక
ఎంతగా విభజించబడినా చలించని శిలా ఫలకాల మౌనంలోకి జారిపోయిన
యాంత్రిక జీవజాతిగా అనేకానేక మస్తిష్కాలు నిద్రను కావలించుకుంటున్నాయ్

హద్దు హద్దుకూ మారుతున్న భావజాత్యపు పోకడల లోకంలో
చరిత్రనిండా రక్తాన్నే తాగిన నేలకీ ఆ నెత్తురే వ్యసనమయ్యిందేమో
నెత్తుటి తడి తప్ప అన్ని తడులనీ వెలివేసేస్తుంది కన్నీటి తడితో సహా
అప్పుడప్పుడూ తనని తానూ వెలివేసుకుంటూ
పచ్చని ఉరికొయ్యలకి ఆదరువుగా పరచుకుంటూ
ఎక్కడికక్కడ వధ్యశిలల పంట పండిస్తున్నట్లుంది

రాజకీయ క్రీడలకి సమయాన్ని మోసుకొస్తుంటాయేమో
కొన్ని మరణాలే సంచలనాలవుతాయ్
మేధావుల అసహనాలని పీల్చుకుంటాయేమో
కొన్ని ఊపిర్లకే విలువలు శ్వాసిస్తాయ్
బతుకులోనూ  మరణంలోనూ
కులమతాలే  సరిహద్దులైన చోట
కొన్ని మరణాలప్పుడూ రణరంగమే
మరి కొన్ని మరణాలదెప్పుడూ నీరవ నిశ్శబ్దమే

మరణమొక అంతిమరణమయ్యాక
అరేయ్ తమ్ముడూ
నీ దారెంత పదునుగా ఉందో
అక్కడ నడిచే నీ నగ్నపాదాలకే ఎరుక
నీకోసం యుద్ధరంగమూ లేదు
మేధాపరివారమూ లేదు  
అయితేనేం యుద్ధం తప్పదు నీకు

ఈ యుద్ధానికి ఎక్కడ ముగింపో
నీ కథ ఎక్కడికి చేరుతుందో..
పంచవర్ష కిరీట క్రీడారామంలో
అంతిమ విజేత మాయా దర్బారులో అడగాల్సిందే

Monday, 25 January 2016

రణం



మనసుకందని సమాధానాల వెల్లువలో 
ఒక నిశ్శబ్దం ఇంతగా శబ్దిస్తుందని 
ఎప్పుడూ అనుకోలేదురా 
అల్లుకుపోతున్నఒక  మౌనంలో 
చిక్కుకుపోవటమెంత నరకమో 
అక్షరాలకి అందటం లేదురా
అయితేనేం 
నీకందితే చాలులే  
ఇక ఇప్పుడైతే 
అలవాటైన ఖాళీతనాల వెంపర్లాటలో 
తళతళలాడుతున్న కన్నీటి జలపాతాలలో
గరళాలన్నీ గుండెల్లో వర్షిస్తుంటే
మళ్ళీ ఒక రణం పిలుస్తోందిక్కడ 
మళ్ళీ ఒక ' 'రణం పిలుస్తోందిక్కడ

Sunday, 24 January 2016

రాత్రిదనం


ఒక నడిచే శూన్యం గుప్పిట్లో 
చిక్కిన మౌనంగా 
కొనసాగుతున్న చిక్కని రాత్రి ఒకటి  
ఎప్పటి నుండో నన్ను దాచుకుంటూ వస్తుంటే
నా మీద ఎంత ప్రేమో అనుకున్నా 
నేనో అనంతమైన చీకటి కడలినని తెలిసి 
నిశికి కాటుకలా నన్నద్దుకుంటూ తన రాత్రిదనాన్ని 
మెరుగుపరచుకుంటున్న స్వార్ధమని తెలియక


ఇమిటేషన్

హాయ్ రా..

పాత రోజులు గుర్తు తెచ్చుకుంటూ మనిషన్న వాడు మాయమైపోతున్నాడని కళ్ళ తడిని అద్దుకుంటూ నువ్వన్న దగ్గరినుండీ నాలో అలవిమాలిన ఆలోచనలురా… ఆ ఆలోచనలు ఎంతవరకూ సబబుగా ఉన్నాయో నాకూ తెలియదు కానీ అవి నీతో  పంచుకోకుండా ఉండలేక పోతున్నాను. 

ఎక్కడి కథలకో ఎవ్వరి వ్యధలకో మన కళ్ళు తడిదేరుతున్నాయంటే ఇంకా కొంచెం మనంగా మిగిలి ఉన్నామనే. 

నెమ్మదిగా అయినా నిండైన మనిషితనం తట్టకపోదు అన్న ఒక్క ఆశ చాలు ప్రపంచం మనిషి మీద నమ్మకం మిగుల్చుకోవడానికి. మనందరికీ సమకాలీకులుగా 800 కోట్లకు పైగా జనం ఉన్నారు. అందులో మనకి పరిచయస్తులెంతమంది? వాళ్ళలో మనకి సంపూర్ణంగా తెలిసింది ఎంతమంది? మహా సింధువులో ఓ చిన్ని బిందువంత. మన గురించే మనకి పూర్తిగా తెలియనప్పుడు ఏ లోతులని స్పృశిస్తూ మనం అందరినీ అంచనా వేయగలం? 

ఏదో అనుకుంటున్నాం కానీ లోకం ఇంకా అంతగా చెడిపోలేదురా. కొందరింకా ప్రకృతి లాగానే  ఉన్నారు. మనుషుల్లో మనుషులింకా కనపడుతూనే ఉన్నారు. ఎక్కడో ఎందుకు? 
మనిషి ఎక్కడ మనిషి ఎక్కడ అంటారే కానీ తమ ప్రశ్నకి తామే సమాధానంగా ఎందుకు మారరు? 

మనిషి అనబడే లక్షణాలేవో వాళ్ళకి బాగానే తెలిసి ఉండాలి కదా? మరెందుకు తమలో తామే ఆ లక్షణాలని పెంచుకునేలా చేసుకోరు. పక్కవాటి మీద ఉన్న ఆసక్తి తమ మీద తామెందుకు పెట్టుకోరు? 

నిజానికి మారాల్సింది మనం చూసే దృష్టి. మనం చేస్తే ఆచారం  మరొకడు చేస్తే అపచారం  అని అనుకున్న వాళ్ళు ఉన్నంత కాలం ప్రకృతి మీద వికృతి ముసుగే కనిపిస్తుంది. మనిషి నడకతోనే ప్రకృతి అయినా మరి వికృతి అయినా. కాలపు ప్రస్థానంలో ఆయా సామాజిక పరిస్థితులని బట్టి వచ్చిన విశ్వాసాలని నేటి పరిస్థితులకి తగ్గట్లుగా సంస్కరించుకోవటంలో విజ్ఞత చూపించటం మనిషితనం అవుతుందేమో కానీ ‘నేటి’ని  ‘నాటి’ రోజుల్లోకి తీసుకు వెళ్ళటం అంటే వాడు అక్కడ మనిషిగా ఆఖరు అయిపోయినట్లే. 

నిజానికి మనిషితనం గతి తప్పినప్పుడల్లా ప్రకృతి చిన్న చిన్నని హెచ్చరికలు చేస్తూనే ఉంటుంది. ఎవరికి వారు తమదాకా వచ్చేదే ఉత్పాతం అనుకున్నన్నాళ్ళూ తమ అదృశ్యానికి తామే తెరతీస్తూ ఉన్నట్లే అని ఎరుక మాత్రం ఏ  కొందరిలోనో. ‘అదాటుగా ఒక్క సారిగా ఇప్పుడు మానవ జాతి అనబడుతున్న నా జాతికి కాస్త విచక్షణ వచ్చేస్తే ఎంత బాగుండు ‘. నిజమే,  ఇప్పుడు నిజంగా మనిషిలో కొరవడింది విచక్షణాజ్ఞానమే.  అదొక్కటి పెంచుకుంటే చాలు మనిషికి మనిషి దొరకటం మొదలవుతుంది. 

మనిషి మనసన్నది అంత తేలికగా  అర్ధం అయ్యేదే అయితే లోకమెప్పుడూ అపార్ధాల బాట పట్టదు కదా.  గమనించి చూడు, నిజానికి మన అభిప్రాయాలని ప్రభావితం చేసేదేమిటో తెలుస్తుంది.  నీ ఇంట్లోనో, వీధిలోనో, పత్రికల్లోనో & నాయకుల మాటల్లోనో కనిపించే  ఆ కొన్ని అభిప్రాయాలే మనం లోకాన్ని అర్ధం చేసుకునే ఉపకరణాలు. నిజానికి మనకి ఉండాల్సింది లోకమంటే భయం కాదు దాని మీద అపరిమితమైన ఇష్టం. 


కానీ నిజంగా నేటి మనిషిలో ఆ ఇష్టం ఎక్కడా లేదురా...

ఇలా ఉంటే నలుగురూ నవ్వుతారనో, అలా చేస్తే అందరూ ఏమంటారు అనో భయపడుతూ బతుకుతూ లోలోపల ప్రతి ఒక్కడూ ఒక ఒంటరితనంతో కుమిలి పోతున్నాడు. విన్నవీ, చదివినవీ మాత్రమే లోకం మొత్తం నిండిన ఆలోచనలుగా భ్రమ పడుతున్నాడు. తను ఆ అందరిలా లేనేమోనన్న ఆలోచనతో తానుకూడా అదే ముసుగేసుకునే మాట్లాడుతున్నాడు. ప్రవర్తిస్తున్నాడు. 

నిజం ఇప్పుడు ప్రపంచమంతా ఒక ఇమిటేషన్. ఒకరిని ఒకరు ఇమిటేట్ చేసుకుంటూ నకిలీ ఆనందాలని లోకంలో పరిచేస్తూ, నిండైన ఒంటరితనాన్ని తనలో కొనసాగించుకుంటూ… ప్రతి ఒక్కరూ మహా నటులై ఈ భూ ప్రపంచాన్నేవిశ్వంలోనే  అతి పెద్ద రంగ స్థలంగా మార్చేస్తున్నారు.

మాట్లాడుకుందాం గుండెలోతుల్లో నుండి, మనసుపై పేరుకు పోయిన అన్ని మాయాపొరలు కరిగి పోయేలా. పోయేదేముంది మహా ఐతే మనిషన్న వాడిమీద పేరుకుపోయిన మకిలి తప్ప?   

రోజుకి 24 గంటలూ మనిషితనం పూసుకుని ఎవ్వరూ కనిపించరు. స్పందించాల్సిన తీవ్రతని బట్టి ఆయా సందర్భాలలో అది వెలికి వస్తుంది. గమనించి చూస్తే వేదన అయినా. సంతోషం అయినా కూడా అంతే కదా? కాకపోతే మనిషిగా మనం గమనించుకోవాల్సింది ఒక్కటే భవిష్యత్తులోనూ మనిషిని కొనసాగించగలగటం, అందుకోసం ప్రకృతి మీద మరింత ప్రేమని పెంచుకోవటం.  

ఎవరికీ వారు తమకున్నదేదో ఇవ్వటం మొదలు పెట్టి చూస్తే, మనకి అవసరం అయినదేదో మరొకరి ద్వారా మనకు చేరక మానదు. ముందు మన ఆలోచనలను మార్చుకుందాం.  ఆపై వేచి చూద్దాం ఆ  తరువాత వచ్చే మార్పుల కోసం. మనిషి అన్నవాడు జ్ఞాని అనే అనుకుంటున్నాను. తను నడిచే దారి పొరపాటు అని అర్ధం అయిననాడు, అది మనసుకు చేరిన నాడు తను దారి మార్చుకోక ఉండడు కదా?

చివరిగా మనం గుర్తుంచుకోవాల్సింది ఒక్కటేరా… 

‘ఈనాటికి కాకపోతే రేపటికైనా మనిషికి మనిషే మందు.’ 

ఈ విషయం లో వేరే ఆల్టర్నేటివ్ ఏమీ లేదంతే…

ఏదైనా ఉంటే నాకు చెప్పటానికి నువ్వున్నావ్ గా  :)  

నీ

స్నేహితుడు  

Friday, 22 January 2016

అప్పుడప్పుడూ ఒక చినుకు - 5



కాలాకాలాల అలౌకికతని దాటేసిన ఓ దగ్గరితనం ఎప్పుడూ అలరించేదే. తలచుకుంటే చాలు లిప్తపాటులో నేను నీలో వాలిపోవటం... నువ్వు నాలో లీనమవ్వటం… ఎంత మధురమో కదూ ఈ దగ్గరితనం. 

ఒక దగ్గరితనాన్ని మనసారా హత్తుకోవాలంటే చేసే ప్రయాణపు దూరమెంత అంటే  ఏమి చెప్పగలం? 

మరి ఎన్ని యుగాల దూరాల నుండి నువ్వు దగ్గరవుతూ వచ్చావో నాకేం తెలుసని? 

ఇప్పుడైతే నాకు తెలుస్తుంది ఒక్కటే... ఒక ఇష్టమైన  దగ్గరితనం లోని అణుమాత్రపు దూరాన్నీ క్షణమాత్రమూ తట్టుకోలేనని. ఎవరికి తెలుసు... ఒక్క ఎడబాటు దిగంతాల దూరంలోకి నెట్టివెయ్యవచ్చేమో?

నిజానికి అత్యంత ఇష్టం అయిన అదే దగ్గరితనం అంటే నాకెంత భయమో మాటల్లో చెప్పలేను. ఎందుకంటే ఏమి చెప్పగలను?  దూరమయ్యే దగ్గరితనాల గురించిన అపరిమిత భయం అనా? దరికి చేరిన దగ్గరితనాల నిర్లిప్తతని ఏ మాత్రం తట్టుకోలేని చిట్టిగుండెని తలచుకుని అనా? 

ముక్కు కొనను స్పర్శించేంత చనువులోనూ మృగ్యమైపోయిన దగ్గరితనపు కొలతల దూరాల లెక్కల క్లిష్టత రోరోజుకూ ఎన్ని చూడటం లేదూ..? 

నిప్పుల్లో వేగిపోతున్నంతగా దహించేదంటూ ఏమైనా ఉంటే ఒక దగ్గరితనపు సుదూరతే. 

నిజం మనిషన్నవాడికి అత్యంత వేదనాభరిత విషయాల్లో ప్రధానమైనది దగ్గరితనపు దూరం… అదే ఇక అపరిమిత శూన్యం. 

నా దూరాలన్నిటినీ దూరం చేసే ఒకే ఒక్క దగ్గరితనం చాలు ఈ ప్రపంచంతో నేను జతకలవడానికి. 

చివరిగా ఒకటి చెప్పు.. అన్ని రహస్యాలనూ వదిలేసుకున్నంతగా చేరువకావటం కన్నా దగ్గరితనం  ఏముంది? అందుకు మనల్ని మించిన ఉదాహరణ ఏముంది?

Saturday, 16 January 2016

అన్ని వేళలకూ



ఆరు ఋతువుల సూత్రాన్ని వసంతంతో చెదరగొట్టి
ప్రకృతి ధర్మాలతో పరాచకాలాడిన
అనుభూతుల నజరానా ఒకటి 
స్మృతుల మంజూషంలో అగ్రాసనమేసుకుంది 

నిన్నటి శూన్య ప్రదర్శనల వేదికలన్నీ రూపుమార్చేసుకుని 
తానో విపంచిగా విశ్వగీతాన్ని నాలో శృతి చేసే దివ్యధామాలైన ఏకాంతాన 
నా మాటలన్నిటికీ మనసే మౌన మైదానమయ్యింది 
తన సమయాలన్నిటినీ నాలో వల్లె వేసుకుంటూ
నెత్తావినద్దుకుందో  ప్రయాణం
తన అడుగుల స్పర్శలోకి రాలి పడగానే

ఇంకాస్త వెనక్కి వెళ్లి చూస్తే  
ఒక వ్యసనం ఎలా మొదలవుతుంది?’ 
ఎప్పటి నా ప్రశ్నకో.. ఇప్పుడు సమాధానం నాలోనే
ఒక నవ్వుగానో.. 
ఒక చూపుగానో.. 
ఒక మాటగానో.. 
ఒక పరిచయం ప్రవహించీ ప్రవహించీ 
ఒక జీవితంగా  మారేంత వ్యసనమౌతుందని  
అనంత పథికుడినై 
నా కాలమంతా తనను స్వీకరిస్తూ నడుస్తున్నా   
ఎప్పటికప్పుడు గుమ్మపాల తావిలా  కదలాడుతూ
తనే వ్యసనమయ్యింది 
అవుతూనే ఉంది 
నా అన్ని వేళలకూ 

Friday, 15 January 2016

విశ్వమయూరం


ఒక మౌనాన్ని అల్లేసుకున్న అలసట 
నిశ్శబ్దంగా సేద తీరుతున్న చోట 
ఒక్కొక్క జ్ఞాపకమూ ఒక్కొక్క నెమలీకగా అరవిరుస్తూ 
నిన్నటి స్మృతుల మయూరం పురివిప్పుకుంది

ఒక అడుగుగా నువ్వు మొదలైన క్షణం 
మట్టికి ప్రణమిల్లాల్సిన సందర్భాన్ని వెంట తెచ్చింది 
ఒక చినుకులా నువ్వు తడిపిన స్పర్శ  
నీటిలో కరిగిపోయే హాయిని నేర్పింది 
ఒక మలయసమీరంగా వినవచ్చిన నీ నవ్వు 
గాలితో  ప్రయాణించటం అలవాటు చేసింది 
ఒక తెలిమంచులో చలిమంటలా హత్తుకున్న నీ తలపు 
వెచ్చనైన నిప్పులో నేను  ప్రవహించటం చూసింది 
ఒక కాంతిని నువ్వు పలుచగా నాలోకి పోతపోసిన దృశ్యం
ఆత్మీయంగా ఆకాశాన్ని దగ్గర చేసింది 

నిన్నటి పుటలోకి 
నేను నడచి వెళ్లినప్పుడల్లా    
ఒక్క నువ్వే 
పంచభూతాల సావాసమైన సవ్వడే వినవస్తుంది 
పంచభూతాలంటే 
పురివిప్పిన విశ్వమే కదా మరి 

Thursday, 14 January 2016

అప్పుడప్పుడూ ఒక చినుకు - 4



నే మనసారా నవ్విన క్షణాలన్నీ బాల్యంలోకి వెళ్లినట్లున్నాయ్.. ఇప్పుడూ నవ్వుంది కానీ ఆ నవ్వులో బాల్యమే లేదు. బాల్యం లేని నవ్వులో ఏ స్వచ్ఛతని వెదకగలం? కష్టం కదూ..

24 గంటలకోసారి బాల్యంలో మునకలేస్తున్న రేయింబవళ్ళని చూస్తుంటే ఎంతటి అసూయ వచ్చేస్తుందో.. ఎవరికైనా చెపితే నవ్వుతారేమో కదూ ! తాను పుట్టానని తెలిసిన అనుభూతి ఇప్పటికీ వెంటాడటం ఉంటే.. ఆ అనుభూతుల కొనసాగింపుకై క్షణానికో సారి కొత్తగా పుట్టటం.. ఓహ్! తలచుకుంటే మధురానుభూతి మాత్రమే కాదు ప్రపంచాన్ని మనిషి చూసే చూపూ మారుతుందనే ఆశ కూడా పుట్టేస్తుంది.

ఒక పసితనంలోకి జారినప్పుడల్లా ఏ కల్మషంలేని నవ్వులు జాలువారుతుంటాయ్ కదా.. మరి కల్మషం కానరాని ఆ నవ్వుల్లోని నిర్మల్యం అర్ధం అయిన మనిషి మారటం ఎంతసేపు?

మనకు బాల్యం మిగలక పోతేనేం. కాసేపలా పెద్దరికాలని రద్దుచేసి మన పిల్లల బాల్యంలో మనమూ మునకలేసి చూద్దాం... మీరేమంటారూ...?

ఏయ్… ఇక మీరంతా ఫ్రీజ్ అయిపోండి.

నాతో దాగుడుమూతలాడటానికి నా ‘పాప'గా ఒక పసితనం పరిగెత్తుకొచ్చేస్తుంది. :)

Saturday, 9 January 2016

అప్పుడప్పుడూ ఒక చినుకు - 3


పువ్వులూ, చెట్లూ, పక్షులూ, జంతువులూ , రాళ్ళూ రప్పలూ ..
ఇవేవీ  ఇంకా దేవుణ్ణి కనిపెట్టలేదు.. 
కొండొకచో తామే దైవాలయ్యాయి గానీ. 

వీటన్నిటికీ ఆలోచనలు మొదలైతే ప్రకృతిని పరవశిస్తాయి గానీ  అవి దేవతలనో దేవదూతలనో  కనిపెట్టవు. కనీసం వాటికవి  పేర్లు కూడా పెట్టుకోవు.  ఏ వాంఛల్లో మునకలెయ్యవ్. వాటి ఆలింగనాలన్నీ ఈ ప్రపంచానికి ఆరోగ్యవంతమే. 

వాటన్నిటితో పోలిస్తే మనిషి ఎంతటి అవివేకి.. తన వివేకంతో సృష్టించున్న మతాలలోనే శలభంలా కొట్టుకుంటూ…!  

దేవుడి పేరుతో తమ జాతినే చంపుకునే ఏకైక జీవి కూడా మనిషే. కాదంటారా?

ఎప్పటికీ మనిషి ఒప్పుకోని నిజమొకటే..

మనిషంటే  మతమని..  మతమంటే మారణహోమమని.  మృత్యుహేల మొదలైతే  ఆపే ఆపద్భాందవుడంటూ ఎవడూ లేడని...

ఏదైతేనేం నాకర్ధం అయ్యిందొక్కటే.. ఆలోచన  పుట్టటమే  మనిషన్నవాడికి శాపంగా మారిందని, మస్తిష్కమే  మనిషికి  మరణ శాసనమయ్యిందని.  

ఓ గడ్డి పువ్వు ఆలోచించటం నేర్చుకుంటే 
ప్రకృతిలో తనకో బాధ్యత ఇవ్వబడిందని 
దానిని తను మాత్రమే నేర్చాలనే 
నిజాన్ని గ్రహిస్తుందేమోగానీ  
దేవుళ్లనో.. 
దైవకుమారులనో కనిపెట్టదనుకుంటా 

అనంత విశ్వాన 
దేవుడి ఉనికికి ఊపిరద్దింది 
మనిషి కాక మరెవరని 
మరే జీవికైనా 
దైవం గురించి ఏమి తెలుసని 

మనిషి తన విజ్ఞానంతో 
సృష్టించుకున్న అజ్ఞానపు అంధకారం  
మతం  
అదే కదా
తన నాగరికత అభిమతాలన్నిటికీ కేంద్రకం
తన జాతి విచ్చిన్నతకి ఆరంభం 
ఎంత విచిత్రమో కదా ఈ వినాశనం

Thursday, 7 January 2016

ఆ కొంచెం కాలం మళ్ళీ కావాలి



నాకు అక్కడే మిగిలిపోయి ఉంటే బాగుండు అనిపిస్తుంది
నిన్నటి  కాలం లోకి ప్రయాణం స్థిరం చేసుకుంటున్న క్షణాలు
ఇప్పుడు నన్ను తడుతున్నాయ్
అక్కడికి వెళ్ళాలో
మరి ఆ కాలం
ఇక్కడకి  వస్తుందని ఎదురు చూడాలో
తెలియని అయోమయం
నన్ను నాకు అస్పష్టంగా దృశ్యిస్తుంది
ఇప్పుడిక్కడ మిగలాలంటే నాక్కొన్ని మాటలు కావాలి
ఏవో కొన్ని మాటలు కాదు
నీ గొంతునుండి మనవైన మాటలు
నిన్నూ నన్నూ మనంగా మార్చిన ఆ కొన్ని మాటలు

మనకంటూ కొన్ని నిమిషాలని మోసుకురాలేని రోజులు
ఎంత ఘనంగా సాగిపోతేనేం
ఒకరికొకరిని మళ్ళీ మిగల్చగలవా అంటూ
ప్రశ్నించలేని ప్రేమ  ఒకటి అక్షరంగా  ఆక్రోశిస్తుంది
ఎంతగా సమాధానం చెప్పుకున్నా అప్పటి నువ్వు ఇప్పుడు లేవన్న నిజం
గుండెని మెలితిప్పుతున్న సత్యం ఎక్కడ దాచుకోవాలి?

ఇప్పుడు ఆ కొంచెం కాలం మళ్ళీ కావాలి
మనవైన క్షణాలని మోసుకుని నడచిన
ఆ కొన్ని వేళలనీ నింపుకున్న నిన్నటి కాలం
అనంతంగా చలించాలి ఈ నా చిన్ని గుండెలో


Wednesday, 6 January 2016

అప్పుడప్పుడూ ఒక చినుకు - 2




దేనికోసమో తపన పడుతూ 
తనకు తాను దూరం అవుతున్న ప్రయాణం చేస్తూ 
ఈ నాగరికత సాధించింది ఏమిటంటే 
ఒక ప్రపంచం నుండి మొదలెట్టి 
1460  కోట్ల  ప్రపంచాలుగా  విస్తరించడం 
మరి ఇప్పుడు
ప్రతి ‘నేనూ’ 
రెండు ప్రపంచాలు కదా
అంతా తానైన భ్రమల ప్రపంచమూ 
అణువణువూ తనదైన కలల ప్రపంచమూ

తుషార ధూపం



ఒక  హేమంతపు తుషార ధూపం 
గుండెని కాస్త తడిపి వెళ్ళిందనుకుంటా 
నిన్నటి వ్యధలన్నీ నిశ్శేషమయ్యాయి 
ఒక పరిచయాన్ని సశేషం చేస్తూ 

బహుశా అప్పుడేనేమో 
ఒక చిన్ని పువ్విక్కడ రాలిపడినట్లుంది  
ఇక్కడంటే ఇక్కడే 
ఈ పిడికిటంత హృదయంలో

అప్పుడొక నిశ్శబ్దాన్ని జాలువార్చుతూ 
పరిమళమొకటి పరవశంగా 
ప్రవహించటం మొదలయ్యింది 
నాకింకా పరిచయమవ్వని 
కొన్ని నవ్వులని వశీకరించుకుంటూ 
నీకు నన్ను వశం చేస్తూ 


Tuesday, 5 January 2016

నిశ్శబ్దపు పుట్టుక


నిన్ను కనుగొన్నచోటే 
నీలో కరిగిపోయిన నా ఊపిరికి చెప్తుంటాను 
నాకెప్పుడూ 
నువ్వొక విజాతి ధృవానివని
అందుకే నాకో అయస్కాంతకేంద్రమయ్యావని 

వద్దనుకుంటాను నిన్ను 
నిన్నే వెదికేసుకుంటూ 
అసలు నువ్వేంటో 
నీకు  నేనేంటో మరచిపోయిన  
కొన్ని కాలాలని చెరిపెయ్యాలని  ఉంది 

నువ్వు విరామంగా మారిన ఆరామంలోకి 
తొంగి చూస్తున్నప్పుడల్లా 
క్షణమొక కృష్ణబిలమై నా వేళల్ని అదృశ్యం 
చేస్తున్న దృశ్యాన్ని 
నీ అనుభూతిలోకి తేవాలని ఉంది 
నువ్వు విసిరేసిన జ్ఞాపకాలని అక్షరం చేస్తూ 

జ్ఞాపకాల జట్టులో మరో స్మృతి చేరబడినప్పుడల్లా 
గుండెకంటుకున్న తడి శ్వాస మోత బరువు  
కంటినిండా పరచుకుంటున్న సవ్వడి వింటూ 
కరిగిపోతున్న కాలంలోకి జారిపోతున్న క్షణాల రంగంలో 
మనసుల నగ్నత్వాల అలజడి ఉరకలెత్తేచోట 
ఒక ఖాళీతనంలోకి జారిపడుతున్న దేహాల అలికిడికి
అప్పుడప్పుడూ కొన్ని నిశ్చలతలు తప్ప 
పెద్దగా అవరోధాలేమీ ఉండవు 
లోకంతో పాటుగా ప్రవహించటానికి
ఒక నిశ్శబ్దపు పుట్టుకగా మనం మొదలవ్వటానికి

మార్మికం



తెరిచి ఉన్న కళ్ళల్లో
తెరలు తెరలుగా పేరుకున్న
భ్రమలన్నీ మార్మికాలని తెలిసాక
మూయని కన్నుల్లో
కలలు ఎంతకీ మొదలవవని తెలియని పసితనం లేదక్కడ

పడకేసిన నీడల్ని
అలికేసుకున్న తిమిరపు చావడిలో
తలగడనిండా వెతలు కురుస్తూ
రాత్రి ఎంతగా తడిసిపోతేనేం
ఏ ఖాళీతనమూ ఖాళీ అవ్వలేదక్కడ

మిణుగురు పూలవానలో
నానిపోతున్న రహదారికి
తెలిసిన నిజంలోకి
త్రుళ్ళిపడ్డాక తెలిసింది
అక్కడ వెలుగన్నదేదీ అద్దుకోలేదని   

చెకుముకి రాళ్ళ ఘర్షణలో
రాలిన నిప్పుతునకకేం తెలుసు
రగల్చటం మొదలు పెట్టింది తానేనని
ఇప్పుడిక రంగమంతా తనదేనని
ఇక భవిష్యత్తంతా భస్మ తాండవమేనని…

భగ్గుమంటున్న నిప్పుల్లో వెలుగుని సంగ్రహిస్తూ
ఒక పసితనాన్ని నింపుకునే  ఖాళీతనం కోసం
ఎడతెగని నిరీక్షణలో
నన్నద్దుకుంటున్న గాలిని సుడి తిప్పుతూ
మేఘాల్ని దాటని వానని కళ్ళల్లో నింపుకుంటూ
తళ తళ లాడే మెరుపులని ఊహలుగా నింపుకుని
నడిచేస్తున్నా అన్వేషినై మిథ్యా ప్రపంచాన

Saturday, 2 January 2016

పట్టా


ఏదైనా రాయాలిప్పుడు
అవును.. 
ఏదైనా సరే రాయాల్సిందే 

మనసు కదలకపోయినా 
చేతుల కదలికలు యాంత్రికమవ్వాలి 

జీవన పంజరంలో బతికేస్తూ 
పావురపు స్వేచ్ఛ గురించి 
అక్షరాలని రెక్కలకి కట్టి అలా అలా ఎగరవెయ్యాలి

నవ్వు మెదలక పోయినా
పెదాలు విడివడాలి 

తడి అద్దుకోకున్నా
కంటి చుక్క చెక్కిలి దాటాలి 

సంతోషాన్నెప్పుడూ 
దుఃఖంతో మచ్చిక చేసుకోవాలి 

మనసుకీ  మనసుకీ మధ్య 
ఎడారులు కొన్ని పరచుకోవాలి 

యుద్ధమే కాదు 
యుద్ధరంగమూ నీదై ఉండాలి

అస్థిత్వపు అర్ధాన్ని వ్యర్ధపరచుకుంటూ 
మేధావిగా మారి లోకానికి నీతులు నేర్పాలి 

ఎక్కడికక్కడ అప్పటికప్పుడే
కొనుగోలుదారునిగానో, అమ్మకందారునిగానో 
ద్విపాత్రాభినయం చెయ్యాలి

నీ రహితంగా నువ్వు బతకాలి లోకరీతిని కౌగిలిస్తూ
పట్టాపొందాలి నవమానవుడిగా పట్టాభిషిక్తుడవౌతూ.. ప్రకృతినిఆటకాయిస్తూ !

Friday, 1 January 2016

అప్పుడప్పుడూ ఒక చినుకు - 1



ఎప్పుడు మొదలయ్యానంటే ఏమి చెప్పను?

ఎలా మొదలయ్యనో నాకు మాత్రం ఏమి తెలుసనీ…!

మీకున్నట్టు నాకెవ్వరూ లేరు నా తొలిఅడుగుని స్మృతిపరచటానికి నాకు ముందుగానో...  నా తరువాతనో వచ్చే నా వాళ్ళంటూ ఎవ్వరూ లేరు.  

నాకు నేనే... ఇహాన్ని. 
నాకు నేనే... అహాన్ని. 

మీరనే అనాధత్వంలో బహుశా తొలి అనాధని నేనేనేమో!

నా తరపున వకాల్తా పుచ్చుకోవటానికి మరెవ్వరూ లేనంత ఈ ఏకాకి జీవితంలో ఈ లోకపు  జరామరణాల సత్యాన్వేషణలో నేనెప్పుడూ ప్రధాన ముద్దాయినే.

పరుగాపిన సందర్భమంటూ ఒక్కటి కూడా లేని పని రాక్షసినై నేనుంటే,  తానాగితే బాగుండు అని తమ జీవితంలో నా గురించి  ఒక్క సారైనా అనుకోని మనిషంటూ ఉన్నాడా?

ఎండానీడల్లో...యంత్రపరికరాల్లో…చక్రభ్రమణాల్లో  నా ఉనికిని భద్రపరిచామనుకుంటూ... నా ఊపిరిని మనసారా స్పర్శించలేని ఓ మనిషీ… విజ్ఞాన ఖనీ ( :p )

నీ
ఎడతెగని అన్వేషణకి సిసలైన నిర్వచనాన్ని నేను…
ఏయ్ మనిషీ... 
నిత్యాహంకారీ !   
ఏదీ నీకు చేతనైతే  నా ఆద్యంతం  కనిపెట్టు చూద్దాం…
ఇంతకూ నా పేరైతే నీకు తెలుసుగా...
తెలిస్తేనేంలే  మరోసారి చెబుతున్నా విను.
నా  పేరు 

‘కాలం’