మానసం

అక్షర స్పర్శ

మానసం

భావ సంవేదనం

మానసం

మౌన భాష్యం

మానసం

వాక్య శిల్పం

మానసం

నిశ్శబ్దఘర్షణ

Sunday, 30 November 2014

వెన్నెల కుసుమం - 27 (ఎన్నడూ ముగియని ప్రణయ లేఖ)


ప్రపంచంలో ఎందరో ఎన్నో విధాలుగా ప్రవచించిన ముద్దును మనం ఎవరూ ఊహించనంత గాఢంగా ఎవరూ తలవని కొత్త పద్దతిలో పెట్టుకోవాలి ప్రియా. అందుకు నీ అధరాల ఆదరువు నాకు కావాలి ప్రియా... 

రెండు మనసుల భాష ప్రేమ అయితే నాలుగు అధరాల లయ ముద్దు. ముద్దులోని అనుభూతి చవి చూసేది పెదవులు మాత్రమే అనుకుంటే అది పొరపాటే కదూ... మన తొలి ముద్దుతో శరీరంలోని అణువణువూ పులకరించిపోతూ ప్రతి కణమూ ఉత్తేజితమవుతూ ఉండే క్షణాలు కళ్ళముందు కదలాడుతుంటేనే మనసెంతగా తుళ్ళి పడుతుందో చూడు. 

ప్రేమానుభూతుల అస్వాదనకి సింహద్వారమే కదూ ముద్దు. గులాబీ రేకుల్లా వణికే నీ అధరాల స్పర్శ సుతి మెత్తగా నను తాకు వేళ కోసం నా పెదవులు పడే విరహ వేదన రాస్తే అదో విరహ కావ్యమే అవుతుందేమో.

ముద్దు పెట్టుకోవటంలో ఎవ్వరూ కనిపెట్టని ఒక కొత్త పద్ధతిని మనమే రిజిస్టర్ చేయించుకుని కాపీ రైట్స్ ఎవరికీ ఇవ్వకుండా మనం మరణించిన తరువాత వీలునామాగా ఆ ముద్దుని భావి తరపు ప్రేమికులకు కానుకగా ఇద్దామా ప్రియా... నవ్వొస్తుంది కదూ ముద్దు పై కాపీ రైట్స్ అంటే...  

గుండె పగిలిపోతుందేమో అంత అలజడిని నాలో పోత పోసేస్తున్నాయిరా సన్నగా వణుకుతూ సుమంలా విచ్చుకుంటున్న నీ పెదాలు..

జాబిల్లి వేసే వెన్నెల ధూపాన్ని అఘ్రాణిస్తూ స్వప్న గీతికల్ని స్వర రహితంగా ఆలపిస్తూ.... లేలేత తమలపాకులకి గులాబీ చూర్ణం అద్దినట్లు ఉన్న నీ అధర కాగితాలపై నా పెదవి ముద్రల మధురాక్షరాలతో రాసే అమృత లేఖ మన తొలి ముద్దు. 

ఇరు హృదయాల్లో కొత్త తలపులకి ఇంకా ఖాళీ లేదేమో అన్నంతగా నిండి పోయిన వేళ వలపు భాషగా మారిన సరసాక్షరమే మన ముద్దు...

మన ఇద్దరి మనసుల ప్రేమలో నుండి పుట్టిన నాలుగు పెదవుల సంకీర్తనం ముద్దు. మరి ఆ నాలుగు పెదవుల ఏక తాళపు శబ్దం లేని చప్పుడుతో హెచ్చే గుండె వేగపు కొలతలు ఏ 'స్టెతస్కోప్' కి అందవు కదూ...

చిలిపి పెదవుల సమాగమంలో ముని పన్ను కొంటె అల్లరి చేస్తూ చిరు గాటు పెడితే వస్తున్న తీపి బాధతో మనసు మత్తులో తేలిపోతుంది.

మన ఇద్దరి ఆత్మల సంయోగంలో పునీతమైన రెండు హృదయాల తపనలో నుండి బయలు దేరి నాలుగు పెదవులు ఒక్కటిగా అనుభూతిస్తూ నరనరాల్లో జాలువారుతున్న రస స్పందన ఎంత మత్తుగా ఉందో కదా గోల్డీ. 

తెలిమంచు తెరలలో నులి వెచ్చగా హత్తుకున్న అందాల హరివిల్లే నీ పెదవి వంపుగా నన్ను తాకినప్పుడు నీ చెక్కిలి దాల్చిన అరుణిమ కాంతులు చెప్పే ఊసులే తెలుపుతున్నాయి అనుభూతులు అంబరం దాటిన సంబరాన్ని.

సంధ్య వేసుకున్న చీకటి పైటని ఉష తొలకరించు వేళ రవికాంతుడు తొలగిస్తున్నప్పుడు పొడచిన ఆనందపు తొలిముద్దు కనుల కాటుకని మించిన తిమిరాన్ని కురుస్తున్న నడి ఝాముని దాటేసినా అలుపురాదే. ఓటమంటూ లేని గెలుపు సమరం కదరా ఇది...

నిజంగా ముద్దులాంటి ఓ చక్కని అనుభూతిని మనకందిస్తున్నందుకు మనం పెదవులకి ఎన్ని కృతజ్ఞతలు చెప్పుకున్నా తక్కువే కదూ...

ముద్దు ముద్దుగా నీ నుండి ముద్దును దొంగిలించింది ఓ చక్కని అనుభూతి కోసం మాత్రమే కాదు. నీకు నా ప్రేమలోని రసానుభూతిని చూపించాలని. నిజంగా ముద్దనేది ప్రేమికులకి దొరికిన ఒక అపురూప వరం రా... 

ఎప్పుడూ ఎంత వెదకినా కనపడకుండా జారిపోయే ఆనందం.... పెదవుల మడతల్లో దాగి ఉన్నట్లుగా ఎంతలా తుళ్ళి పడుతుందో చూడు?

తడి ఆరని ఎర్రెర్రని అధరాల కలయికలో 
వద్దు వద్దు అన్న సరిహద్దులన్నీచెరిగి పోతూ 
తనువులే తన్మయత్వంలో త్రుళ్ళి పడుతూ 
కొలతలకందని కోరికల గట్టు తెగుతూ 
అణచుకున్న మర్మాల గుట్టు రట్టువుతూ 
చెక్కిలి చాటున పూస్తున్న సిగ్గులన్నీ రాలిపడుతూ
అధరాల ఆలింగనపు తొలి క్షణంలో 
పెదవంచున ఒలికే మధుభాష్పం 
నాలుకని తాకిన మరుక్షణం 
గుండె సడి చేసే ఆనందనర్తనానికి 
ఊపిరులద్దిన వెచ్చని కావ్యం మన ఈ ముద్దు.

అలక పాన్పుని అలరించిన సత్యభామకి శ్రీ కృష్ణుడు ఇచ్చింది 'పారిజాతం' అనే ప్రేమ పుష్పం. కానీ నాకడనున్న అతి విలువైన ప్రేమ కానుకని నేను ఇప్పటికే నీకు అర్పించాను. అదేమిటనుకున్నావ్ నీలో చేరిన నా మనసు. నిన్నే ప్రాణంగా చేసుకున్న నా మనసుకన్నా విలువైనది ఏమీ లేదు. నీలో ఒదిగిన నా మనసు చెప్పే ఊసులు వింటే చాలదూ మన ప్రేమ అమరకావ్యమవ్వటానికి...

నీ
... రేష్

ఏయ్ గోల్డీ...

ఏయ్ గోల్డీ...

ఎలా ఉన్నావ్ రా...? 

చాలా రోజులయ్యింది కదూ ఇలా  నిన్ను పలకరించి? 

అలిగావా...?

బుంగమూతి బాగుంది అన్నాను కదా అని ఎప్పుడూ అలానే ఉన్నావనుకో బుగ్గలు బూరెల్లా ఉబ్బిపోతాయేమో చూసుకో... :P 

అయినా ఎందుకురా బుజ్జీ ఈ అలక? 

బుజ్జగించనా...? 

ఒక్క సారి కళ్ళు మూసుకో... రెండు నిమిషాలు అలా ఉండిపో...

మూసిన రెప్పల తెరపై నువ్వు చూసేది బాగా గుర్తుంచుకో... అటు పక్క నుండి  మంద్రంగా వినబడే స్వరాన్ని విను... మధురంగా ఉంది కదూ... మనసుకి వినపడింది కదూ... 

ఇప్పుడు చెప్పు... నేను రాలేదూ... నేను కనిపించలేదూ... నేను వినిపించలేదూ...!   

నువ్వు నిజం దాయలేవని నాకు తెలుసురా... నువ్వు చెప్పక ముందే చిరునవ్వులు చిందిస్తున్ననీ  పెదవుల సవ్వడి చెప్పేస్తుంది... 

సజీవ చిత్రమై కనిపిస్తూ వినిపిస్తూ  నీ కనుపాపల్లో సందడి చేసింది నేనే అని... 

ఇక్కడ ఉన్న నాకు అక్కడెక్కడో ఉన్న నీ చిరునవ్వు ఎలా వినిపిస్తుంది అంటే... అదంతే...ఒకరిగా ఒకరం మనం రూపాంతరం చెందాక ఇక నువ్వెంటీ నేనేంటీ? 

అయినా ఏంట్రా నువ్వు...? నీ ప్రతి క్షణంలోకి  నేనుగా నడచి వస్తుంటే భౌతికంగా ఎదురుగా లేనని అలుగుతావా?  

అయినా నీకు తెలియనిది ఏముందిరా... మన భవిత కోసమే కదా ఆశల అలలుగా సుదీర తీరాలని తాకుతూ ఒకరినొకొకరం కను రెప్పల తెరల్లో శాశ్వత చిత్తరువులుగా పలకరించుకుంటున్నాం... 

ఖాళీగా ఉన్న ప్రతి క్షణం చెలి ఆలోచనలు రావటం చాలా మందికి అతి సహజం.. . కానీ మనం మాత్రం ఎక్కడెక్కడి క్షణాలని ఖాళీ చేసుకుని మరీ  ఒకరినొకరం అనుభూతిస్తుంటాం...నన్ను తాకే ప్రతి వేకువనీ నీకే పంపుతాను... ఎప్పుడూ నీతోనే ఉండమని... నిన్నుతాకే ప్రతి చీకటినీ తాగేస్తుంటాను... 

ఓయ్... ఓయ్... చీకటిని తాగేస్తాను అన్నాను అని అంత ఫీల్ అవ్వాల్సిన అవసరం లేదమ్మా... నేను తాగేది తిమిరాన్నే... గరళాన్ని కాదుగా...! ఒక్క నిప్పురవ్వ వెలుగై రగిలి వచ్చినప్పుడు ఈ  చీకటి ఆవిరై పోతుందిలే... అయినా నువ్వుండగా ఈ చీకట్లు నన్నేం చేస్తాయిరా? నువ్వుచ్చిన  నా ధైర్యంలో అవి కరిగిపోతూ నా నవ్వులుగా చిగురించవూ...

ఎప్పుడూ నా నవ్వే చూడాలనుకునే నీకు... నిన్నెప్పుడూ చీకటి కమ్మ కూడదన్న స్వార్ధంలోనే నా నవ్వు విరబూస్తుందన్న నిజం తెలియదూ...

నేనిక్కడ భౌతికంగానే ఉన్నానురా... నువ్వు కోరుకున్న నా అసలైన సంపద నీతోనే ఉందిగా..! ఏమిటా అసలైన సంపద అంటావా..! నిజం చెప్పు నీకు  అర్ధం కాలేదూ...! ఏయ్ దొంగా... అంత అబద్ధం ఎందుకే...?  నాకున్న ఒకే ఒక ఆస్థి నా మనసు... అదెప్పుడూ  నీతోనే.... నీలోనే... కాదని అనగలవా? అనలేవు... నాకు తెలుసురా... 

అక్కడెక్కడో కళ్ళల్లో కలలు పోతపోసుకుని నువ్వు నన్ను స్వప్నిస్తుంటే... పగటికి రాత్రి ఊసులు అద్దెకిస్తూ... రాత్రినేమో నీ కలల వీధుల్లో నా తోడుగా ఉంచుకుంటూ నిద్రని ముడుపు కట్టేసా...! 

పాపం నిద్రాదేవత... ఎంత యత్నించినా రెప్పల అంచులనీ తాకలేని అశక్తతలో చిక్కి శల్యమై పోతుంది. 

నాకు తెలుసురా... ఇలా తెల్ల కాగితంపై రాసే  ప్రతి  అక్షరమై నేను పలకరించినా మదిని చేరని తృప్తి... ఒక్కసారి నిజంగా నీ ఎదురుగా నిలబడి నా కళ్ళతో నా మనసుని  నీలో చూసుకున్నప్పుడే నీకు కలుగుతుందని...

వెన్నెల కురిసే రేయిని చూసినప్పుడల్లా త్వరగా స్వంతం చేసుకోమంటూ నువ్వు  అధర భాండాగారంలో దాచిన ముద్దులే మురిపిస్తున్నాయ్... కాసేపు మత్తులో ఊగిపోవాలని ఉంది కొన్ని గుసగుసలని మూటగట్టి పంపవూ... కాసేపు మెరుపుల్లో మునిగిపోవాలని ఉంది కొన్ని నవ్వులని చేరవెయ్యవూ...

హమ్మయ్య... నవ్వేసావు కదూ.... నాకు వినపడిందిలే...

ఇంకెప్పుడూ అలగకురా... నీ అలక ఇక్కడ నాకు కంట్లో కలకలా గుచ్చుకుంటుంది...!

భౌతికంగా  ఎక్కడ ఉన్నా ప్రతి క్షణం నీ మనసులో ఆలోచననై పెనవేసుకుంటూనే ఉంటాను కదా... నాలో నువ్వు అంతే మరి...!

నీ
......

(ఖాళీ నువ్వే పూరించుకో...)

Monday, 17 November 2014

మాదే బాల్యం

పుస్తకాల చెట్టుకి అంటగట్టిన బాల్యం 
తరగతి గదుల్లో ర్యాంకుల వేటలో
పెట్టె పరుగులే రేపటి రాబడులుగా 
మురిసే తల్లి దండ్రుల ఆశలు తాకని
మా అనాధ బతుకులదే స్వచ్ఛ సౌందర్యం
స్వేచ్ఛగా ఎగిరే వయసులో
రంగులేసిన చలువ గదుల్లో
‘స్మార్ట్’ గా కదిలే వేళ్ళకే
తెలిసిన ఆటల ఆయాసం
మా ఒళ్ళంతా ఎగసి పడుతుంది
పెద్దరికపు రెక్కలు కట్టుకున్న పసితనానికి
బంధుత్వాల పలకరింపులకీ అమ్మానాన్నలే వారికి ‘రిమోట్’లవుతున్నప్పుడు
అనాధలుగా మట్టిని పూసుకున్న మేము
ప్రకృతితో బాంధవ్యాన్ని పెనవేసుకుంటున్నాం

గోరుముద్దలుగా అస్వాదించాల్సిన అన్నం
గొంతు గుటకల్లో కడుపులో రాలిపడుతూ
ఆకలిని దాటేసిన తిండీ వారికి ఆయాసమవుతుంటే
దొరికిన నాలుగు మెతుకుల్లో
మా ఆనందాన్ని నింపుకుంటున్నాం
వెలుగు రేకల్లో పూసిన
రేపటి పౌరుల యాంత్రికత్వాన్ని
చూసి భయపడుతున్న ప్రపంచానికి భరోసా ఇచ్చేస్తున్నాం
తన భవిత కొచ్చిన ప్రమాదమేం లేదని
తిమిరాలుగా రాలిపడిన జీవితాలమైతేనేం
వెన్నెల తునకల్లా రాలి పడే నవ్వుల్లతో
స్వచ్చత నిండిన ధైర్యమై మేమున్నామని

Friday, 14 November 2014

నా నీకే...

నా నీకే...
నిన్ను నేనెప్పుడైనా అక్షరాలతో చదివానా? ఒక్కో తలపునీ తీరిగ్గా తిరగేస్తూ మనసుతో చదవటమే కదా నాకు వచ్చిన చదువు.
నీ పలకరింపెప్పుడూ చిత్రమే నాకు... బహు చిత్రమైన మన పరిచయంలా. ఎలా తారస పడితేనేం... ఏకాత్మలా ఒక్కటే సడి వినవస్తుందేమిటా అంటూ మన రెండు గుండెల సవ్వడిని ఒక్క చోట ఒక్క సారిగా విందామనే అందమైన స్వార్ధంతోనే నిన్ను పిలిచాను.
వెన్నెల జతులలో రాలిపడే సుమరేకుల పరిమళ ధ్వనులని ఒడిసి పడుతున్న జత ఎదల థిల్లానా ఆలకించే క్రమంలో నా పిలుపు అప్రియమయ్యిందేమో కానీ నా ప్రతి పలుకుని నీ పాదధ్వనుల చెంత ఆవాహన చేసుకుంటూ తిరిగే నువ్వు నా హృది లయలలో చేసే నవ్వుల నర్తనం నా పెదవుల్లో పరావర్తనం చెందుతుంది.
అచ్చ తెలుగు అందాన్ని పరికిణీలలో పోతపోసుకొచ్చిన పసిడి కాంతలా నువ్వు నా చెంత నయగారాలు పోతుంటే ఆకుపచ్చని వనాల నుండి నడిచొచ్చిన సెలపాట నా చెవుల్లో మృదు మధురంగా సడి చేస్తున్నట్లుగా ఉంది. 'నీ' 'నా' క్షణాలు కౌగలించుకుంటూ మన క్షణాలుగా మారుతున్న ప్రవాహంలో మన మైమరపులు ఈదులాడుతూ 'నీ నేనునో' నా నువ్వువో మనమైనాక కూడా అయోమయంలోకి జారిపడ్డాం.
మనంగా కలిసినా జారి పడింది మాత్రం ఎవరికి వారుగా అని అర్ధం అయ్యేలోపే కాలం రాసిన స్క్రీన్ ప్లే లో పెద్దల పంతాలతో చెరో పందిరిలో నిస్తేజపు నవ్వుల్లో చిక్కుబడిపోయాం. ఆ నవ్వులు పక్కన పెడితే ఆ పందిరికి కట్టిన గుంజలకి మనకీ తేడా ఉందని ఇన్నినాళ్ళ యాంత్రిక జీవితం లో నేను ఏనాడూ అనుకోలేదు.
భౌతికంగా నువ్వెక్కడో నేనెక్కడో... మన తలరాతకి ఏ సంబంధం లేకుండానే వాళ్ళ రాతల్ని మన జీవితాల్లో రాసుకున్న కొన్ని జీవితాల బంధాల్లో చిక్కుబడిపోయిన బతుకుల్ని ఈడ్చుతూ అప్పుడప్పుడూ అలనాటి స్మృతుల వనంలో కలల విహారాలు చేస్తూ కంటికి కాస్త తడి రుచి తెలిసేలా చేసుకుంటున్నాం.
ఏకాంతం దొరికిన ప్రతి క్షణంలోనూ నా కాంతవై నువ్వు... నీ రవికాంతుడినై నేను... మనసుల వారధిగా నెరపుకుంటున్న ప్రణయ ప్రబంధాల ఊసులని ఎవరి స్క్రీన్ ప్లే ఆపగలదు.?
భౌతికంగా ఒక్క చోటున ఉంటే మన ప్రేమ తీరు ఎలా ఉండేదో ఊహించలేను కానీ ఇప్పుడు ప్రతి క్షణం నీ సన్నిధిలో వాలిపోతున్న మనసు చెప్పే ఊసులని రాసులుగా పోస్తే ఆ క్షణాల కూడిక మేరు పర్వతాన్ని మించిపోదూ.
మనసుల ఆలింగనపు అమలిన శృంగారం ఇచ్చే ఆనందం యాంత్రికంగా స్పర్శించుకునే శరీరాల వేడిలోనుండి ఏనాడైనా పుడుతుందా...
అందుకే దూరంగా ఉన్న రెండు భౌతికాలలో ఒక్కటిగా మారిన ఏకాత్మలో మన ఆనందాన్ని పోత పోసేద్దాం...
నీ లోని
నీ నేను....

Tuesday, 11 November 2014

వెన్నెల కుసుమం - 26 (ఎన్నడూ ముగియని ప్రణయ లేఖ)

ఎన్ని సుమదళాల సుకుమారపు పారవశ్యమో నీ పెదవుల ప్రాంగణంలో చేరి వశీకరణ యజ్ఞం చేస్తున్నట్లుగా  నీ అధర కోవెలలో కొలువు దీరి లాలిత్యాల వన్నెలద్దుతూ లావణ్యాన్ని పోత పోస్తూ  నన్ను వివశుణ్ణి  చేస్తున్నాయి. 

ఎర్రెర్రని నీ పెదవుల అద్భుత నిధులు నావని తలచుకుంటూ సుమ గంధ విరాజితమైన నిన్ను అఘ్రాణిస్తూ  తాంబూలం లేకనే ఎర్రగా పండినట్లున్న నీ పెదవుల మృదుత్వంలో దాగిన హేమంత మేఘాల స్పర్శ నను తాకే మధుర క్షణాల కోసం నేనూ ఓ చకోరంలా ఎదురు చూస్తున్నాను.  నీ అధర సుధల్లో ఒదిగిన అనురాగం నులి వెచ్చని అల్లరిగా మారి ఒక మైమరపుగా నను స్పృశిస్తుంటే ఎన్ని జన్మల తపస్సు ఆ క్షణంలోకి రాలిపడిందో కదా అని అనిపిస్తుంది.

నీ అధరాల మెరపులలో చందమామ తన వెన్నెలకి మెరుగులు దిద్దుకుని లోక సంచారానికి బయలుదేరుతున్నాడు. నీ పెదవుల కాంతితో ఆ సూర్య భగవానుడు తన కిరణాల వెలుగుని రెట్టింపు చేసుకుని రెట్టించిన ఉత్సాహంతో సప్త రథారూఢుడై  ఉషస్సులోకి పయనం కట్టాడు.
నీ పెదవులు తాకిన మల్లెలే కుంకుమ వర్ణ శోభితమై కొత్త అందాలతో అలరారుతూ దేవలోక పుష్పాల్లా అందరినీ భ్రమింప చేస్తున్నాయి. 

ఆకాశ మార్గాన షికార్లు చేసే దేవతా కన్యలూ, గంధర్వ బాలలూ, యక్షిణీ భామలు నీ అధర సౌందర్యం చూసి తాము కూడా అలాంటి పెదవులు కలిగి ఉంటే ఏంతో బాగుంటుందని భావిస్తున్నారట. వాళ్ళ బాధలో నుండి అసూయ జనించి నీ అధరాల సోయగాన్ని నాశనం చెయ్యమని ఓ గడసరి తేనెటీగని పంపినారు. 

కానీ తనకి నీ అధర సౌందర్యం బాగా నచ్చి అంతటి సౌందర్యాన్ని నాశనం చెయ్యలేక వెనుదిరిగి వెళ్ళిపోతూ నాతో ఏమని చెప్పిందో  తెలుసా...? 'ఈమె అద్భుతమైన అధర సుకుమారాన్ని నాశనం చెయ్యటానికి దేవతలు పంపగా వచ్చిన గడసరి తేనెటీగను నేను... కానీ ఈమె అమాయకత్వం... అపురూప సౌందర్యం చూసిన తరువాత అలాంటి పని చెయ్యలేక వెనుదిరిగి వెళ్ళిపోతున్నాను. కానీ ఆ దేవకన్యలు ఎంతకైనా తెగిస్తారు. నీ ప్రియురాలిని జాగ్రత్తగా కాపాడుకో' అని.

నిజం ప్రియా... నీ అపురూప సౌందర్యానికి ముగ్ధులవుతున్న వారు అంత మంది ఉన్నారో... దానికి రెండింతల మంది అసూయతో దహించుకుపోతూ  నీ అపురూపమైన నీ సౌందర్యాన్ని నాశనం చేయాలని కలలు కంటున్నారు. పాపం నేనంటూ  ఒకడిని ఉన్నాను అని నేను  నీతో ఉన్నంత వరకూ వారి కలలన్నీ  కల్లలేనని వారికి తెలియదు పాపం. 

ఇవన్నీ చూస్తుంటే ఎందుకైనా మంచిది దిష్టి తియ్యాలని అనిపిస్తుంది. మూడునాళ్ళ నా ఈ జీవితాన్ని బృందావనపు నవ్వులతో వికసింప చేస్తున్నావు. మోడువారి పోతుందనుకున్న నా బ్రతుకుని పునరుజ్జీవనం చేసి నీకై తపించేలా చేస్తున్నావు. నీకు నేను ఎంతగానో రుణపడ్డానో కదా ప్రియా... 

నీ పెదవులని తాకిన ఓ చిరుకుసుమం  'అమ్మో! నీ ప్రియురాలి అధరాలపై మధువు నా పుష్పజాతి మొత్తం కలిగి ఉన్న మాధుర్యం కంటే ఎక్కువ మాధుర్యంతో నిండి ఉంది. నీవెంత అదృష్టవంతుడివో కదా..." అని అంది.

తేనెలూరుతున్న నీ పెదవులు తమ సరస సరాగాలకి నన్ను ఆహ్వానిస్తున్నాయ్. నీ పెదవుల విరహ వేదనను నా అధరాలతో తీరుద్దామని ఉంది. మరి నా పెదవులకూ అదే విరహ వేదన కదా ప్రియా...

Sunday, 9 November 2014

ఏయ్ మనిషీ....

ఏయ్ మనిషీ....
బాగున్నావా...?
నీకేం నువ్వెప్పుడూ బాగానే ఉన్నాను అని అనుకుంటావ్ లే.
బాగా బతికేస్తున్నాననుకుంటూ నువ్వు చేసే భ్రమల ప్రయాణపు తీరంలో ఆఖరి అలగా నువ్వు తాకటం ఎదురు చూడాలని ఉంది. నువ్వు ఈ గమ్యం చేరే క్షణాలలో నీ కళ్ళు పలికే నిస్తేజంతో మాట్లాడాలని ఉంది. అవి చెప్పే కథలు వినాలని ఉంది.
కురిసే జీవితాన్ని ఖాతరు చెయ్యక ఆశల వేదికగా నువ్వు నిర్మించుకున్న బతుకు భవంతి లక్కా గృహమని నీకు తెలిసే సరికి నీ వాళ్ళందరినీ విడిచి మరో లోకపు రహదారుల్లో నువ్వు ఒంటరి ప్రయాణం చేస్తుంటావ్. నీకు తెలియకుండానే నువ్వు చిదిమేసిన జీవుల జీవితాల లెక్కలు చూడటానికి చిత్రగుప్తుడు కొత్తచిట్టా మొదలెట్టాలేమో.
ముఖానికి అద్దం... మనస్సుకి అంతరాత్మ... సత్య పేటికలే కదా...! వాటిని చూసి మనిషి తన లోపాల్నిసరి దిద్దుకుంటాడులే అని నిశ్చింతగా నిద్రించే ఆ భగవంతుడికి ఏమి తెలుసు...? దేనికైనా మేకప్పులు వెయ్యటం నేర్చుకున్న నీ పనితనం గూర్చి. కావాలంటే క్షణానికో కొత్త భగవంతుడినే సృష్టించగలిగే సృష్టికర్తవు అయ్యావని ఆ కలలోనైనా తెలుస్తుందో లేదో పాపం.
నీ కోరికల దాహానికి తను వసించే ఈ నేల చాలటం లేదని గ్రహాంతర యానాలు మొదలు పెట్టిన నువ్వు ఎప్పుడో ఒకప్పుడు తన పాల సముద్రాన్ని సైతం బురద చెరువుగా కైలాసాన్ని కూడా బూడిద కొండగా మార్చగలిగినంత కాలుష్యం చెందావని జీవాన్ని మనిషీకరించిన ఆ దేవ దేవుడు ఎప్పటికైనా తెలుసుకుంటాడా...? తెలుసుకునే వరకూ తానైనా మిగిలి ఉంటాడా?
నీ నాగరికతకి భూమిని బలి చేసిన నువ్వు తన తదుపరి లక్ష్యంగా విశ్వాన్ని ఎంచుకుని తనతో పాటు ఇంకెవ్వరినీ ప్రశాంతంగా ఉంచలేని స్థితికి వచ్చేసావని అభివృద్ధి పేరుతో నువ్వు కూర్చున్న కొమ్మని నువ్వు నరుక్కుంటూ నీతో పాటుగా విశ్వంలో అన్ని ప్రాణులనీ శూన్యంలోకి తీసుకుని వెళ్ళేలా ఉన్నావనీ... ఆ భగవంతుడికి లిప్తపాటు క్షణం పాటైనా తెలిస్తే బాగుండు కదా... (అసలుంటూ ఉండి ఉంటే)
మీ నాగరికత లెక్కల్లో సమాధిలోకి జారి పోయిన జీవ జాలాల ఉసురు అనుకోని ఉత్పాతాలుగా మారి ఇప్పటికే మిమ్మల్ని వెన్నాడుతున్నా నిద్ర నటిస్తూ నిన్ను నువ్వు చేసుకుంటున్న మోసం యమపాశమై నిను చుట్టిన ఆ క్షణాల వేదికపై నీలో కనిపించే పశ్చాత్తాపం చూడ బోయే రోజు అతి త్వరలో వచ్చేలా ఉందని అనిపిస్తుంటేనే నాకు నీ మీద జాలి కలుగుతుంది.
ఏ స్వజాతిలోనూ లేని వర్గ వైషమ్యాల కోరల్లో అసూయా ద్వేషాల చెరల్లో చిక్కి సాటి మనుషుల మీద నువ్వు సాగించే యుద్ధంలో సమిధగా మారుతున్న విశ్వాన్ని తలచుకుంటుంటే అసలు మీ జాతి ఎందుకు పుట్టిందా అని నాకే అంతులేని చింతగా ఉంది.
నీ వాళ్ళందరినీ విడిచి ఒంటరి ప్రయాణం చేస్తుంటావ్ అని ఏదో అన్నాను కానీ... ఏదైనా వింత జరిగి అన్ని ప్రాణులూ... అన్ని జీవజాతులు అలానే ఉండి మీ మానవ జాతి ఒక్కటే అంతమొందితే కానీ నాకు నిశ్చింత కలిగేలా లేదు.
నీ సాటి మనిషిని నువ్వు చెవులతో చదువుతూ రంగుతో కొలుస్తూ నాగరికపు మేధావితనాల ముసుగులో సకల చరాచర జగత్తుపై నువ్వు సాగించే దమనకాండకి చింతిస్తూ లిప్తపాటు క్షణమైనా ఒక్క అశ్రువు కార్చి చూడు మార్పు మొదలవుతుంది... మొక్క పెరుగుతుంది... చెట్టు నిలుస్తుంది... మేఘం కురుస్తుంది... ప్రకృతి మురుస్తుంది...
నువ్వు మారితే నాకంటే సంతోషం ఎవరికీ ఉండదు...
మరి మారి చూపించవూ...
ఇట్లు...
నీ గమనం మొత్తానికి ససాక్ష్యంగా నిలిచిన
కాలం

- సురేష్ రావి 09.11.14


చదవని కథలు

పుస్తకాలకందని లెక్కలే 
జీవితం కురిసే క్షణాలన్నీ

పాఠకుణ్ణి చేరని కథల్లో 
అక్షరాలు తడసిన వ్యధలెన్నో

చెట్టనేది మిగలదు ప్రపంచంలో
గోడలకి తెలిసిన కథలన్నీ కాగితాల కెక్కిస్తే

చదువరికి అలవాటులేని అక్షరాల నడతలా
అటూ ఇటూ ఎటూ కాకుండా నడిచే
వాస్తవగాథల తడిలోతుల కన్నా
ఈ లోకంలో ఏ కడలి లోతులెక్కువ

కొలతలుగా కారే కన్నీళ్లు
తూనికేసిన శాంతి వచనాలు
ప్లాస్టిక్ పూసిన నవ్వులు
ఇవే కదా వాస్తవ జీవిత నవీన పార్శ్వాలు

ఆ కన్నీటికే తెలియదు
కారే ప్రతి కన్నీటి బొట్టులో తడి ఉండదని...
ఆ వచనానికీ తెలియదు
అన్ని వచనాల్లోనూ శాంతి ఉండదని...
ఆ నవ్వులకీ తెలియదు
జీవమున్ననవ్వంటే ఎలా ఉంటుందో...
ఎక్కడి కథలక్కడే గప్ చుప్ అనుకుంటూ
సాగే జీవితాలనుండి వచ్చే కథలకే విలువిక్కడ

Tuesday, 4 November 2014

వెన్నెల శ్లోకం

చందన సమీరాలు కురిసే నీ ఊపిరిని 
నా శ్వాసలో ఒంపేస్తూ 
నీకన్నీ నేనేరా అంటూ నాలో కరిగిపోతూ 
నువ్వు నిరాకారివే అయిపోతున్న ఆ క్షణాన 
వర్షించవూ నీ వలపుల వేదాన్ని 
జాబిలి పాడిన వెన్నెల శ్లోకంలా

మలినమంటని మధూలికవై 
తుషారంలో స్నానించిన మౌనకీర్తనలా నువ్వూ... 
సుప్రభాత గీతాలకి ప్రత్యూష వర్ణాల స్పర్శలా
నీ ఉనికికి నా ఊపిరద్దుతూ నేనూ 
జత కలువలమై అల్లుకు పోతున్న ఆ క్షణాన 
ఒకరికొకరం చెమ్మగిల్లిన అద్దాలం కదూ...

నీ చెక్కిళ్ళపై నే చేవ్రాలు చేస్తుంటే
చందనాలు కురుస్తున్న చప్పుడు వింటూ 
స్వప్న వీధుల్లో నీతో సంచరిస్తుంటే
ఆవిరైపోతున్న నిద్రల లెక్కలు దాటాక 
నీ సింధూరమే రవికిరణమవ్వగా 
మదిలోని కల్మషమంతా ఆవిరవ్వదూ

కలల లోకాన్ని రెప్పల తెరలపై స్పర్శించేసాక 
కనుపాపలకి అనుభవమవుతున్న వాస్తవ స్పర్శలో 
అణువంత అలజడి చాలదూ 
నీ ఎద జడి నా కళ్ళల్లో ప్రవహించటానికి
ఒక్క తడిపిలుపు చాలదూ 
నా జీవితం నీ గుండెకు కవచమవ్వటానికి

ఆకలి

అన్నాన్ని కలగంటున్నా...
ఆకలి కళ్ళుమూస్తూ...!
***
రాతి బొమ్మలకేమో రంగురాళ్ళ ఉంగరాలట...
ఆకలి కడుపులకి గంజినీళ్ళూ కరువట...!
***
ప్రతి రాత్రీ మరణశయ్యే వారికి...
ఆకలినీ మనసునీ ఒకేసారి చంపుతూ...!
***
హంతకుడిగా మారాలనిఉంది...
అన్నార్తుల ఆకలిని హత్య చెయ్యడానికి...!
***
ఆకలికి ఎంత గర్వమో...
మనిషింకా తనని గెలవలేదని..!
***
కరువు తల్లికి పస్తుల పండుగ
ఆకలి డొక్కల సవ్వడి మేళాలతో..!
***
అమ్మ చేతి ముద్ద
లేని ఆకలిని పుట్టిస్తూ...!
***
అంటరానిదైతే బాగుండు ఆకలి
కడుపెప్పుడూ నిండి ఉండేలా...!
***
ఎవెరెవరి తప్పులో...
అన్నదాత కడుపులో ఆకలి రాజేస్తూ...!
***
మట్టిపై మనిషి చేసే స్వేదసంతకం..
ఆకలి కడుపుకి అన్నపూర్ణలా అంకితమౌతూ...!

Sunday, 2 November 2014

మృత్యు స్పర్శ


క్షణాల్లో కబురు సెల్ ఫోన్కెక్కింది
చచ్చి పీనుగయ్యాడట నేడు
ముల్లుగర్ర పోటీతో నిన్నంతా నడచిన ముసలోడు 
ఒక నాటి నిలువెత్తు మనిషి
అంతకు ముందు బండల్నీ పిండిచేసిన ఆ మొనగాడు

వాకిట్లో...

పీనుగ కాడికెత్తకుండా
ఊళ్ళో పొయ్యి రాజేయ్యగూడదట
కబురు తెలియగానే
కడుపు నింపుకొచ్చిన
ఊరిపెద్దల హడావిడి
రావాల్సిన వారు వచ్చేసారా
ఆలస్యం అయితే పీనుగ
వాసన వచ్చేస్తుందంటూ...

విడతలు విడతలుగా బంధుజనం
కళ్ళల్లోకి తెచ్చుకున్న కాస్తంత దిగులుతో
ఓ చెంచాడు దుఃఖం వేసిన రెండు మాటల పలకరింపుతో
పెదాల కొనలు జారిన పలుకులతో కొన్ని పరామర్శలు
వచ్చిన వాళ్ళమీద పోయిన వారికున్న మమకారాలు
కొత్త చుట్టం రాగానే పెల్లుబికుతున్న ఆర్తనాదాలు

పలకరింపుల కొలతలవగానే నీడకు చేరిన ఓదార్పు జాడలు
షామియానా కింద కుశల ప్రశ్నల బాతాఖానీలు
పిల్లల అమెరికా ఉద్యోగాల గర్వాలు
ఊళ్ళో ప్లాట్లుగా మారుతున్న పొలాలకి వస్తున్న గిరాకీలు
తరిగిపోతున్న రాజకీయ విలువలు చర్చలు
ఎన్నెన్ని విషయాలో లోకం అంతా అక్కడి పెదాల్లోనే నానిపోతూ

ఆ వాకిలికే వాక్కు వస్తే అందరి బతుకులూ వెటకారాలే

నట్టింట్లో...

వీలునామాల వెదుకులాటలు
ఎప్పుడో పంచిచ్చిన పొలం గురించి తగాదాలు
వచ్చే వాటాని బట్టే చెయ్యాల్సిన జమాఖర్చుల జంఝాటాలు
పుట్టింటి బంగారం మీద ఒకరికి మమకారం
అత్తింటి పసిడి తనదంటూ మరొకరి అధికారం
భాధ్యతతో పంపకాలేసిందో పెద్దరికం

సాయం అడుగుతారేమోననుకుంటూ
బావగారు చెప్పే అప్పుల చిట్టాలు
దిన కర్మలు ఘనంగా చెయ్యాలంటూ
ఆడపడచుల ఉచిత సలహాలు
ఎవరి దగ్గర ఎన్ని రోజులు అంటూ
తలచెడి తల్లడిల్లుతున్న తల్లి బతుకు మీద జూదాలు

లెక్కలన్నీ తేలిపోయాయిగా
కార్యక్రమాలు మొదలెట్టేయ్యాలట
దండగ మారి ఖర్చయినా లోకం కోసమన్నా
సిమెంట్ బెంచీ మీద పేర్లు చెక్కించాలి
పోయినోళ్ళదేమో గానీ మన పేరు శాశ్వతమయ్యేలా
అనుకునే కొడుకుల మనో వాంఛితాలు

పాడెనెత్త రమ్మంటే
వింత వింత కారణాలతో
నలుగురు బంధువులూ ముందుకురాని
సంఘటిత సమాజపు బతుకు చిత్రమిదిలే

ఆ ఇంటిగోడలకే జీవం ఉంటే నట్టింట్లో కన్నీళ్ళ వరదలే

***

బరువు తగ్గిన వీధరుగు బావురుమంటుంది
వెన్ను తట్టే బక్క పలచని దేహపు స్పర్శ ఇక లేదని తెలిసిందనుకుంటా
రచ్చబండ మధ్యలో రావి చెట్టు ఎదురు చూస్తూనే ఉంది
టీవీల రోజుల్లోనూ తనను రోజూ పలకరించే ఒకే ఒక్క నేస్తం ఇంకా రాలేదని

Saturday, 1 November 2014

అతివనే..

(అంతర్జాల పత్రిక కౌముది నవంబర్ సంచికలో ప్రచురింపబడిన నా కవిత 'అతివనే')

ఇంకా పుట్టనే లేదు...
హత్య చేయబడ్డాను 
ఎందుకంటే
నేనొక గర్భస్థ ఆడపిండాన్ని
ఇంకా కన్ను తెరవనే లేదు
చెత్తకుప్పలో విసిరేయబడ్డాను
ఎందుకంటే
నా తల్లో ‘కన్నె’పిల్ల మరి
ఇంకా బాల్యపు స్పర్శ వీడనే లేదు
తిమిరంలో కరిగిపోతున్నాను
ఎందుకంటే
నేనో కలలు కాటేసిన కౌమారాన్ని
ఇంకా కళ్ళకి కలల తడి తాకనే లేదు
నడిరోడ్డుకి వార్తనయ్యాను
ఎందుకంటే
నేనో కీచకుల గుంపుకి చిక్కిన అబలని
ఇంకా తొలి జీతం అందుకోలేదు
నా మానానికి ముప్పొచ్చింది
ఎందుకంటే
కార్యాలయంలో నేనో కొత్తపిల్లని
ఇంకా ప్రేమ ఊసులు మరవనే లేదు
మా ఇంటి దూలానికి ఉరివేయబడ్డాను
ఎందుకంటే
మా కులానికి పరువు పరదాలున్నాయని
ఇంకా కాళ్ళ పారాణి ఆరనేలేదు
నట్టింట్లో అగ్నికి ఆహుతయ్యాను
ఎందుకంటే
వరకట్న పిశాచుల నిలయమది
ఇంకా మమతలకర్ధం తెలియనే లేదు
స్వేచ్ఛ చచ్చిన మానవ యంత్రానయ్యా
ఎందుకంటే
నేనో మాంగల్యమేసుకున్న ముత్తైదువని
ఇంకా కన్నపేగు పిచ్చి తీరనేలేదు
బిడ్డలకి నా పొడే గిట్టటం లేదు
ఎందుకంటే
నేను ఏమీ తెలియని అమ్మని మరి
ఇంకా ఆయన నా కళ్ళలోనే ఉన్నారు 
అయినా నేనెదురొస్తే అరిష్టమంటున్నారు 
ఎందుకంటే 
నే తల చెడిన విధవని మరి