మానసం

అక్షర స్పర్శ

మానసం

భావ సంవేదనం

మానసం

మౌన భాష్యం

మానసం

వాక్య శిల్పం

మానసం

నిశ్శబ్దఘర్షణ

Thursday, 31 July 2014

మృగాడినా... ఏమో మరి


ఓయ్ దేవుడా...

కొంచెం మా జాతిని అదే స్వామీ మగజాతిని అంతం చేసేయ్యవా... మగజాతి మొత్తాన్ని రాక్షససంతతిలా మగువలను మాత్రం ఎలాంటి పాపభావనలు లేని స్వచ్ఛమైన మానవత్వం పరిమళించే మనుష్యులుగా పుట్టించినట్లు ఉన్నావ్ కదా...

మా రాక్షస జాతి మొత్తం మగువలని కబళించక ముందే మమ్మల్ని అంతం చేసేస్తే నీ మీద కూడా నిందలు తగ్గుతాయి స్వామీ. నీ మీద నిందలు ఏముంటాయి అనుకుంటున్నావా ఏంటి స్వామీ.... నువ్వు మగవాడివేనట కదా... అందుకే మగ పక్షపాతివై ఉంటావని మా లోకంలో ఓ ఉవాచ...

అప్పుడెప్పుడో ఎవడో మనువు రాశాడట ‘న స్త్రీ స్వాతంత్ర్య మర్హతి’ అని... నిజంగా ఆయన ఎవరో ఏమి రాసాడో తెలియదు కానీ యుగ యుగాలుగా మగవాళ్ళ ఆధిపత్యం కొనసాగిన మాట వాస్తవం. ఇప్పటికీ ఇంకా ఆ ఛాయలు ఉన్నమాట కూడా కఠోర సత్యం.

‘శతాబ్దాలుగా కనిపించని సంకెళ్ళేగా...అతివకు మనువేసిన అరదండాలు...!’

‘మృగవిన్యాసాలే మగతనం అనుకుంటూ కొన్ని మృగాలు_జనారణ్యం కదా మరి..!’

‘నువ్వెప్పుడూ నాకో శరీరానివే _ మనసుని చంపుకున్న మృ(మ)గాడిని కదా..!’

‘కాస్త నాలో అతివ మనసు ఒంపవూ _మద(గ) మృగాహంకారాలు మాయమవుతాయేమో..!’

అని రాసిన నేనే కొంచెం బాధ పడుతూ ఈ లేఖ రాస్తున్నాను అంటే మా ఆవేదన అర్ధం చేసుకోవాలి.

అవకాశం దొరికిన చాలా మంది మగవాళ్ళు మదగర్వంతో మృగాళ్ళుగా మారుతున్న మాట వాస్తవం... అంత మాత్రం చేత మగాళ్ళంతా మృగాళ్ళం కాదే...
నిజమే తరతరాలుగా మగవాడు స్త్రీ కంటే ఎక్కువ స్వాతంత్ర్యం, ఎక్కువ సౌఖ్యాలు... ఇంకా ఎన్నో ఎక్కువలు అనుభవిస్తున్నాడు. కాదని అనే వాడినే కాదు నేను.
కానీ భూమి మీద జరిగే ప్రతి అన్యాయమూ... ప్రతి అరాచకమూ మేమే చేస్తున్నామా...? 

ఒకనాడు అత్తలూ... ఇప్పుడు కోడళ్ళు... అత్తాకోడళ్ళ ఆధిపత్యం చేతులు మారుతూ... 

కానీ మారనిదల్లా ‘మగవాడి తలరాతే...’ ఇద్దరూ మమ్మల్నే అంటూ... కొడుకు మీద ప్రేమని చంపుకోలేక తల్లి... మొగుడు తనకే సొంతమనుకుని కోడలు మమ్మల్ని చవట దద్దమ్మలని చేస్తూ... ఇక్కడ కూడా నా కొడుకు సరైన వాడైతే... నా మగడు సరైన వాడైతే అంటూ మగవాడినే ఆడి పోసుకుంటూ.... అంతర్లీనంగా దీనిలోని అర్ధం ‘మా మగవాళ్ళం... అమ్మనో... భార్యనో ఏదో చెయ్యాలనే కదా’ మరి ఇందులో మగవాళ్ళ తప్పులు ఎంతవరకూ?

ఒక నిర్భయని అయిదుగురు మగవాళ్ళు అతి దారుణం గా మానభంగం చేసారు... కానీ అదే నిర్భయని రక్షించటానికి తను నగ్నం గా ఉన్నాడనే సంగతిని పట్టించుకోకుండా నిర్భయని రక్షించుకోవటానికి తాపత్రయపడిన ఆమె మిత్రుడు మగవాడే. వారి ప్రతి సమస్యనూ మేమూ సానుభూతితో చూస్తాం...

ప్రపంచంలో జరిగే ప్రతి ఆడ శిశువు భ్రూణహత్యకూ మగవాడే కారణం అనుకోవటం ఎంత పొరపాటు... ఇలాంటి విషయాల్లో మొత్తం కుటుంబాన్నే నిందించాలి కానీ కేవలం మగవాడిని కాదు. బిడ్డ విషయంలో అమ్మ ప్రేమ ఎంత గొప్పదో నాన్న ప్రేమా అంతే గొప్పది... ఇందులో మరో మాటకు తావులేదు... నిజంగా భర్త ఆడపిల్ల వద్దు అన్నాడని బిడ్డను కడుపులోనే లేదా ఉయ్యాలలో పడగానే చంపుకుందంటే అది అమ్మ మనసు అని నేను ఎందుకు ఒప్పుకోవాలి... నిజమైన అమ్మ ప్రేమ భర్త ఆదరణ దక్కదేమో అన్న సంగతి ఆలోచించదు కూడా... మరి ఇందులో అర్ధం ఏమిటి... అక్కడ ఆ ఆడది భర్త ఆదరణ కోసం బిడ్డను చంపుకుని తన స్వార్ధం చూసుకుంది అనే కదా... మరి అందుకైనా తననీ నిందించాలి కదా...

ఒక రోజున ఒక తమ్ముడు ఒక అద్భుతమైన కవిత రాశాడు విఫలమైన ప్రేమ గురించి మగాడి దృక్కోణం నుండి ఆడదాన్ని నిందిస్తూ. అది నాకు చూపించి అడిగాడు ఎలా ఉందన్నా అని... ఇలాంటి కవితలకి ఏ ఒక్కరి కోణం నుండి రాయకుండా లింగ భేదం లేకుండా రాస్తే ఇంతకూ మించిన కవిత లేదు అని చెప్పాను.

అంటే ప్రపంచం లో అన్ని సమస్యలని లింగ భేదంతో చూడలేము... చూడ కూడదు కూడా... అలాగే చదువుతున్నారు కదా అని అన్ని సమస్యలని ఒకే కోణం లో ఒక్కళ్ళ మీదే నిప్పులు కక్కేలా ఉండకూడదు. అలా ఉంటే నాలాంటి సాధు’మృ’గాలని బాధిస్తాయ్...

ఒకటి చెప్పగలను ప్రపంచంలో కీచకులే కాదు శూర్పణఖలూ ఉన్నారు...
ఒక్క చేత్తో వెయ్యగలిగేది చిటికెలే... చప్పట్లు కొట్టలేం...

ఆడది మగాడిని మగాడు ఆడదాన్ని నిందించుకుంటూ ఎంతకాలం...? అన్ని తప్పులూ మగవాళ్లవేనా... మానభంగాలే కాదు అత్తింటి ఆరళ్ళు... భ్రుణ హత్యలూ కూడా మగాడి పుణ్యమే అనుకుంటూ...

ప్రతి మగాడిలో ఆడ మనస్సు, ప్రతి ఆడ దానిలో మగ మనస్సు సహజం... నేను మగాడిగా పుట్టి ఉంటే అనే ఆడవాళ్ళు ఎంతమంది లేరు..? అంటే పుట్టుక మారితే చాలు గానీ రాతలతో పని లేదు అనే అనుకుందామా?

మార్పు రావాల్సింది మగలోనే ఆడలోనో కాదు మనిషిలో... అమ్మ ప్రేమ కూడా కలుషితం అని వార్తలు వస్తున్న ఈ రోజుల్లో కూడా ప్రతి దానిలో మగవాడినే వేలెత్తి చూపిస్తూ ఉంటే సహజంగా మహిళా పక్షపాతులైన మగవారికి కూడా మనస్సు బాధించదా?

ఆడ మగా అనేది... నువ్వంటూ ఉండి ఉంటే నీ రాత... లేకుంటే ప్రకృతి లో ఓ భాగం... యుగాలుగా మగవాళ్ళ దాష్టీకం కొనసాగింది అనండి ఒప్పుకుంటాం... కానీ ఇప్పుడు కూడా ప్రతి దానికీ అకారణంగా నిందిస్తుంటే ఎందుకు ఊర్కోవాలి? ఎంత కోపం లో అయినా ఆడవాళ్ళతో పరుషంగా ఒక్క మాట అనలేని మా లాంటి మగవాళ్ళని నీలో కలిపేసుకో... మాటలు పడాల్సిన బాధ తప్పిపోతుంది.

ఇట్లు...


మగాడు (మృగాడినా... ఏమో మరి)

Tuesday, 29 July 2014

వెన్నెల కుసుమం - 14 (ఇది ఎన్నడూ ముగియని ఓ ప్రణయ లేఖ...)

హనీ...
అందం, ఆనందం, ఆప్యాయత, ఆత్మీయత, అనుబంధం, అభిమానం, సౌహార్ద్రం, సౌశీల్యం, కరుణ, జాలి, ప్రేమ... ఇలా మరెన్నో మంచి గుణాలు కలబోసుకుని ఉన్నా కలహంస లాంటి కన్నెపిల్లవు నీవు.
తెలివి, విద్య, విజ్ఞానం, వినయం, వివేకం, తగుపాళ్ళలో కలసి కూర్చిన సజీవ జ్ఞాన శిల్పం నీ రూపం.
నీ దేహకాంతితో విశ్వమంతా వెలుగు కిరణాలే... కాంతిమయమైన నీయొక్క దేహపు వెలుగులో నాలోని తిమిర భావాలు మటుమాయం.
నీ పయనం.... రూపులేని గాలిలో అయినా... ఆకృతి లేని నీటిలో అయినా... మండుతున్న అగ్ని లోనైనా... అనతమైన గగనంలోనైనా... ఎల్లలు లేని ఈ పృథ్వి పైనైనా... తోడుగా నేనే నీ నీడనై నేనే...
పదునాలుగు లోకాల్లో ఎనలేని అందం నీదైనప్పుడు విశ్వంలో నీ శత్రువులు ఎంతమందో కదా... వారందరి నుండి నీ రక్షణ భాధ్యత నిన్ను చూసిన మొదటి క్షణం లోనే నీ అనుమతి కూడా లేకుండా తీసేసుకున్నా...
మన ప్రణయం...పల్లవించే పాటలా సాగటానికి నా ఊపిరిని నీలో తీసుకుంటా... వికసించిన గులాబీ లాంటి మన ప్రేమకోసం నా హృదయాన్ని నీ పరం చేసేసాగా...
జాబిల్లి జాలువార్చిన వెన్నెలనే నీ పయ్యెదగా చుట్టుకుని భారంగా నీవు నా పక్కన తిరుగుతుంటే నా మదిలో వాంఛలు రేగవా...
నీలి పరదాలపై ప్రతిఫలించే వెన్నెల కాంతి నీలి వెన్నెల సముద్రంలా అలలు అలలుగా పొంగుతుంటే నీ అద్భుతసోయగాల సంపద నాది కాదా...!
చందమామ కురిపించే వెన్నెల కిరణాలన్నీ కలసి కన్నెపిల్లగా మారితే ఎలా ఉంటుందో అచ్చు అలా... సజీవ వెన్నెల శిల్పంలా ఉన్నావు కదా ప్రియతమా...
చందమామ వెన్నెలకి తోడు ఎర్రచందనం అరువిచ్చిన పరిమళాలు... కస్తూరినడిగి తెచ్చిన సువాసన కలిపి ఒక అద్భుతమైన సౌందర్యరాశిగా నీకు ప్రాణ ప్రతిష్ఠ చేసిన ఆ బ్రహ్మ... ఓహ్... ఎంతటి మేధావి...!
నీ పరిమళాన్నే ఆస్వాదిస్తూ నిన్ను నా వెన్నెలకుసుమాలతో అలంకరిస్తూ...
నీ...
...రేష్

Monday, 28 July 2014

మామా చందమామా....


మామా చందమామా....

కుశలమా... నువ్వు కుశలంగా లేకుండా ఎలా ఉంటావ్ లే. 

కవులేమో నీ మీదే కావ్యాలు రాస్తారు. ప్రణయ జంటలేమో నీ వెన్నెల్లో కలిపోవాలన్నంతగా మురసిపోతారు. సముద్రుడు నిన్ను చూడగానే నిన్ను తాకుదామన్నట్లు ఎగసి పడుతుంటాడు. ఇలా లోకమంతా నీకోసం అర్రులు చాస్తుంది కదా... అందుకే నీకు బాగా పొగరు.

నెలకోకో రోజు పున్నమి అంటూ వస్తావ్. ఒక్క రోజు నీ మాయతో మమ్మల్ని మురిపిస్తావ్. మర్నాటి నుండి నీ చూపు మరలుస్తావ్. పక్షానికల్లా కంట కనపడవు. ఇదేమైనా న్యాయంగా ఉందా? 

నీ వెన్నెలంతా అరువు తెచ్చుకున్న ఆడంబరమే అని తెలిసినా నీకోసమే చూస్తున్నాం చూడు... అందుకు మమ్మల్ని మేమనుకోవాలి. 

అయినా నీకంత పొగరు పనికి రాదు... ఎందుకో తెలుసా...

కవులు కావ్యాలు నువ్వు లేకపోయినా రాసేస్తారు. ఇక మనుషులు అంటావా? వాళ్లంత స్వార్ధపరులు వేరే వాళ్ళు ఉండరు. వాళ్ళకి వెన్నెలే అవసరం లేదు నియాన్ లైట్ల వెలుతురు చాలు. ఇక సముద్రుడు అంటావా... ఆయనవన్నీ పై పై ఉరకలే... లేస్తూ పడుతూ ఉంటాడు. అది కూడా బయటే... లోపలికెళ్ళి చూసామా ఎప్పుడూ నిద్రపోతూనే ఉంటాడు.

ఇలాంటి వాళ్ళని నమ్ముకుని నీ పొగరు చూపిద్దామనుకుంటే నీ పని అంతే స్వామీ... 

ఓయ్... మరీ ముఖం అంత చిన్నబుచ్చుకోకు... వాళ్ళంటే స్వార్ధపరులు... కేవలం నీకోసమే ఎదురు చూసి నువ్వొచ్చినప్పుడే వికసిస్తూ నేనంటూ ఒకదాన్ని ఉన్నాను నీకు... జీవితమంతా నీళ్ళల్లో తడుస్తూ నువ్వెప్పుడు వస్తావా అని నీకోసం ఎదురు చూస్తూ, నేను ఉన్న కొలనులో నా పక్కనే నీ ప్రతిబింబం కోసం కొంచెం జాగా కబ్జా చేస్తున్నా...

రోజూ పున్నమి ఐతే ఎంత బాగుండు... నిన్ను రోజూ చూసుకోవచ్చు...

నీ కోసమే తపించే

నీ

కలువ బాల 

P.S. : నువ్వు ఉన్నంత సేపు కాస్త ఆ మేఘుడిని పక్కకి జరగమని చెప్పు, లేకపోతే నిన్ను తనివి తీరా చూసుకోవటం కుదరదు.



Friday, 25 July 2014

మహారాజశ్రీ పాలకుల్లారా...

మహారాజశ్రీ పాలకుల్లారా...
అంతా క్షేమమే కదా... ఏదో అడగాలని అడుగుతున్నాం కానీ మీరెప్పుడూ క్షేమమే లెండి... మాలాంటి అభాగ్యులే క్షణ క్షణం బతుకుతో పోరాటం చేస్తూ మిమ్మల్ని అందలాలు ఎక్కిస్తూ మాకు ఏదైనా అవసరం వస్తే మీ గుమ్మం దగ్గర కాపాలా కుక్కల్లా పడిగాపులు కాస్తూ మీ దయగల చూపులు మా దరిద్రజీవితాల మీద ఎప్పుడు ప్రసరిస్తాయా అని ఎదురు చూసే అభాగ్యులం.
అయినా ఇప్పుడా గొడవంతా ఎందుకులే గానీ అసలు విషయం లోకి వస్తున్నా...
పాపం ముక్కుపచ్చలారని చిన్నారులు కేరింతలు కొడుతూ బడికి వెళుతుంటే వాళ్లకి బతుకు గేటు మూసేసి చావు పల్లకీ ఎక్కించిన పుణ్యాత్ములు కదూ మీరు? పాప పంకిలమైన ఈ లోకంలో అభం శుభం తెలియని చిన్నారులు ఎక్కడ ఇబ్బంది పడతారో అని వాళ్ళని త్వరగా స్వర్గలోక వాకిళ్ళలో నిలిపిన ఘనులు మీరు.
కాపలా లేని క్రాసింగ్ అనేది రైల్వే వాళ్ళ తప్పు అని రాష్ట్ర పాలకులు... మేము కూత బాగా పెట్టుకుంటూ వస్తున్నాం ఆ బస్సు డ్రైవర్దే తప్పు అని కేంద్ర రైల్వేమాత్యులు... రోజూ వచ్చే డ్రైవరూ కాదూ రోజూ వెళ్ళే దారీ కాదు అని ఇంకొకరు... ఇలా ఒకళ్ళ మీద ఇంకొకళ్ళు నెపం వేసేస్తుంటే ఒక దారుణానికి ఇన్ని నిజాలు ఇన్ని ఇజాలు ఉంటాయా అని నిర్ఘాంత పోవటం మాలాంటి సామాన్యుల వంతు అయింది. ఇది ఈ ఒక్క విషయంలోనే కాదు ప్రతి సమస్యలోనూ అంతే.
మాలాంటి సామాన్యులు మసిలే పల్లెల్లో వాడల్లో ఉండే సమస్యలు కూడా మాలాగే అతి సామాన్యమైనవే... కానీ ఈ మాత్రం సామాన్యమైన సమస్యలు తీర్చే నాథుడు కూడా లేక చిన్న చిన్న సమస్యలే దీర్ఘకాలంలో అతిపెద్ద సమస్యలుగా మమ్మల్ని కబళించే పాలిత ప్రాంతాల్లో వసిస్తున్నాం మేము.  
చెప్పుకోవటానికి ప్రజాస్వామ్యమే... మా గల్లీల్లో తిరిగే వార్డు మెంబరు నుండి మీ ఢిల్లీ లో తిరిగే కేంద్రమంత్రుల వరకూ స్థాయీ భేదాలు వేరేమో కానీ మనస్తత్వాలు మాత్రం ఒక్కటే. కుర్చీలో కూర్చున్నంత కాలం మనమెలా బాగుబడదాం అని చూసుకోవటమే కానీ మనం సేవకులుగా చెప్పుకుని గద్దె ఎక్కాం మనల్ని నమ్మిన జనాలకి కొంచెం అయినా మంచి చెయ్యాలి అనుకుంటే దేశవ్యాప్తం గా ఉన్న కాపాల్ లేని రైల్వే క్రాసింగ్ లాంటి సమస్యలు పరిష్కరించటానికి  సర్పంచ్, MPTC, ZPTC లాంటి చిన్న స్థాయి నాయకులే చాలు... కానీ చొరవ ఏదీ? తమ వర్గ ప్రయోజనాలు చూసుకోవటానికి వారి కోసం పైరవీలు చెయ్యటానికే పుణ్యకాలం కాస్తా అయిపోతుంది.
ఎక్కడి ప్రాంతీయ సమస్యని అక్కడి ప్రాంతీయ నాయకులే చొరవతీసుకుని రాగద్వేషాలకి అతీతంగా భావించి చూస్తే స్థానిక సమస్యల పరిష్కారాలు ఎంత సేపు?
మీకు తోడుగా ఫోర్త్ ఎస్టేట్ గా చెప్పుకునే మీడియా మరో వైపు. పేజీలకి పేజీలు  గంటలకి గంటలు ఒకే వార్తను అనేక రకాల విస్లేషణలతో మనకి అందించే మీడియా సంస్థలు వత్సరాలుగా పరిష్కంపబడని చిన్న సమస్యలని పట్టించుకుని కొద్దిగా చొరవ తీసుకుంటే ఇలాంటి సమస్యల పరిష్కారం ఎంత సేపు?
నిన్న జరిగిన ప్రమాదం ఒక్కటి చాలు పాలకులు వత్సరాలుగా ఎంత దారుణంగా పాలిస్తున్నారో చెప్పటానికి... ఎలాగంటారా?
అసలు ఆ చిన్నారులు బతుకు సాగుతున్న పల్లెని వీడి మండల కేంద్రాల్లో ఉన్న కార్పోరేట్ పాఠశాలలకి వెళ్ళాల్సిన అవసరం ఏమొస్తుంది సర్కారు పాఠశాలల పనితీరు బాగుంటే... తన బిడ్డల భవిష్యత్ కోసం రెక్కల కష్టంచేసే కూలీ సైతం  ప్రైవేటు పాఠశాలల్లో పిల్లలని చదివిస్తున్నారంటే విద్యారంగంలో మీ పాలకుల నిర్లక్ష్యం కనిపించటం లేదూ...?
సర్కారు పాఠశాలల పనితీరు బాగుండి ఉంటే ఉన్న ఊళ్లోనే చదువుకుంటూ ఉండేవారే కానీ... ఇలా పక్క ఊళ్ళో చదవటానికి బస్సెక్కి వెళుతూ రైలు బండి బారిన పడే వారు కాదు కదా ఆ చిన్నారులు.
ఇలా తవ్వుకుంటూ పోతే ఎక్కడెక్కడ జరిగే ప్రతి ప్రమాదం లో / ఉత్పాతంలో  పాలకుల నిర్లక్ష్యం... పాలితుల నిర్వేదం కలగలిపి నేటి నవీన భారత సమాజం...
ఇకనైనా కొంచెం మారతారని ఆశిస్తూ

పాలితుడు 

Thursday, 24 July 2014

వెన్నెల కుసుమం - 13 (ఇది ఎన్నడూ ముగియని ఓ ప్రణయ లేఖ...)

హనీ...

నీ గానం వేదమైనా నీ పరువం పండగైనా నీ తోడూ ఎందరున్నా క్షణక్షణం నీ పేరు జపించే చిరు హృదయం మాత్రం నాదే...
ప్రాణం గా నిను చూసుకునే బాధ్యత నాకప్పగించిన ఆ బ్రహ్మ ఒక ప్రాణాన్ని రెండు దేహాలలో విభజించి మనల్ని సృష్టించాడు.
నిన్ను పొందే అదృష్టం పొందిన నేను గతజన్మ పుణ్యాల జ్ఞాపకాలనూ... అటు ముందు జన్మ ఘనకార్యాలనో గుర్తు చేసుకోవటానికో మనస్కరించనంత మధుర భావనలో ఈ జన్మ సాఫల్యతని నీతో అవలోకించాలనే తపనతో ఉన్నాను.
ఈ జన్మలో అయినా నీవు ఈ అవనిపై సంచరించినంత కాలమే ఈ ధరణిపై నా శ్వాస నిలిచి ఉంటుంది.
దేవాసురులు అమృతం చిలికినప్పుడు వచ్చిన విశ్వమోహిని రూపం నీకన్నా అందమైనది కాదు కదూ.. భస్మాసురుని భస్మం అయ్యేలా చేసిన జగన్మోహిని లావణ్యం నీ ముందు దిగదుడుపే అయి ఉంటుంది. ప్రాచీన కవులెందరో అందమంటే రతీదేవీదే అని వర్ణించారు. వారుగానీ నిన్ను చూస్తే రతీదేవిని కురూపి అనేవారేమో...
ప్రతి వత్సరం విశ్వ, ప్రపంచ సుందరీమణులుగా పేరుగాంచే అభినవ లలితామణులకు ఉందా నీకున్న లాలిత్యం?
సౌందర్యమంటే నీవని... అందానికి నిర్వచనం అంటే నీ రూపమని తెలియని పిచ్చి ప్రాణులు ఏవేవో ఊహిస్తుంటే... తళుకు బెళుకుల మేకప్ లు, కాస్ట్యూమ్స్, లిప్ స్టిక్ లే అందమని భావించే ఈ ప్రపంచానికి కళ్ళు తెరిపించే విధంగా ఆ బ్రహ్మ సృష్టించిన సజీవ శిల్పానివి నువ్వు.
నాలోని అణువణువూ నీ క్షేమం కోసం ఆరాటపడుతుంది. నాలోని ప్రతి రక్త కణం నీ సౌభాగ్యం కోసం పరితపిస్తుంది
నేనున్నంత కాలం... 
నీ మాటకు తొలి స్వరం 
నీ పాటకి తొలి పల్లవి
నీ ఊహకు తొలి భావన
నీ భాషకి తొలి పదం
నీ ప్రాణానికి తొలి కణం
అన్నీ నేనే.

నీ...
...రేష్

Wednesday, 23 July 2014

నా స్వార్ధం ‘నువ్వే'


‘నువ్వు నాతోనే ఉంటావు కదా!’ అంటున్నావ్... అసలంటూ నేను ఎక్కడికి వెళ్లానని.

నాకు నేనే ఇతరుణ్ణై పోయి నీ అణువణువులో కణమై నీలోకే ఇంకిపోయానెప్పుడో...

నీవన్నీ పిచ్చి భ్రమలే... లేకపోతే ఏంటి మరి?

ఎప్పుడూ నీలో ఉండే నేను ఎప్పుడైనా అపస్వరం పలకనిస్తానా... గుండెని వణకనిస్తానా?

ధైర్యాన్నై నీలో నే ఉండగా... దైన్యంగా.... కాపాడటానికి రమ్మంటూ అర్ధిస్తావా... ఏదో నన్ను ఆటపట్టించడానికి కాక పోతే 

తినిపించే చెయ్యే నాదయ్యాక తిన్నావో లేదో అడిగేవాళ్ళు అక్కర లేదు నిజం గానే...

‘ఎంతటి రంగుల ప్రపంచాన్నైనా రేయి మింగేస్తుందని తెలిసీ, అంతటి రేయినీ నియాన్ లైట్ల వెలుతురుతో కొనేద్దాం అనుకునే నియో రిచ్ జనాలకి, ఒక్క రోజు ఈ ఆర్టిఫిషియల్ వెలుతురు ఆగిపోతే తెలుస్తుంది ధైర్యపు స్పర్శ విలువ... లైట్లు అంటే కొంటారు మరి ధైర్యాన్ని...?’ ఇంతటి మహా ధైర్యస్తుల మీద నీకున్న అభిప్రాయం నాకు మాత్రం తెలియదా? చెప్పు...

నీవంటున్నావే ‘ఏవేవో బంధాలు , ప్రేమలు , డబ్బులు , ఆడంబరాలు , సరదాలు, సంబరాలు’ అని అదంతా ఓ ప్రపంచం... అలాంటి అంతరాత్మలేని ప్రపంచంలో నిన్ను ఎలా ఒంటరిగా వదిలేస్తాను? అలాంటి ఆడంబర ప్రపంచం మనల్ని పట్టించుకోవాలా ఏమిటి? 

ప్రపంచమంతా ఒక పక్క... నీ స్నేహమంతా మరో పక్క... మరో ఆలోచన లేకుండా ఎప్పుడూ నువ్వే ఎక్కువ తూగుతావ్ ఎప్పుడూ కూడా... 

నిజమే అప్పుడప్పుడూ ‘ఒంటరిగా , నిశ్శబ్దంగా చూస్తూ ఉంటావ్...’ మరి. 

ఒంటరిగా ఉంటావేమో కానీ ఒంటరి తనం మాత్రం ఉండదుగా... నీ నిశ్శబ్దం లో నే శబ్దం చేస్తూ ఉంటే’ 

నిన్ను నీ స్నేహాన్ని వదిలి వెళ్ళాలన్న ఆలోచనా? అసలు అలాంటి ఆలోచనలు కూడా ఉంటాయా నీ నాలో...

నీ ఆత్మీయ స్పర్శలోనే నాకు అన్ని బంధాలు తెలుస్తుంటాయి... నీకూ అంతే కదూ... 

నేను నీతో ఉంటానో లేదో నీకు తెలియదా... అసలు నువ్వు పరిచయమయ్యాక నీ జత ఎప్పుడైనా విడిచానా నేను? 

‘నేనేం నిన్ను అర్ధించటం లేదు ..ఇష్టమైతే ఉండు పోతే ఫో .....” 

నువ్వు అర్ధించటమా... నేనే కాదు నిన్నెరిగిన వాళ్ళు ఎవరైనా ఒప్పుకుంటారా. అయినా పొమ్మనగానే పోయే స్నేహమా నాది.

నువ్వంటున్నావ్ కదా... ‘ఈ ప్రపంచంలో డబ్బు కంటే కూడా ప్రధానంగా పనిచేస్తుంది స్వార్ధం.. అవకాశం ఉంటే స్నేహం /అవకాశం ఉంటే బంధం’ ఇది అక్షర సత్యమే..

మరి నేనూ స్వార్ధపరుడినే... నా స్వార్ధం మాత్రం ‘నువ్వే’

Sunday, 20 July 2014

వెన్నెల కుసుమం - 12

చంద్ర కిరణానికి సోయగాలు నేర్పిన నీ అందాల పాల చెక్కిళ్ళు
నక్షత్రాలకి మెరుపులు అరువు ఇచ్చేలా ఉన్న నీ నీలాల నయనాలు
చీకటికన్య అసూయ పడేలా ఉన్న నీ మరాళ కుంతలాలు
తుంబురుని నాదస్వరంలా ఉన్న నీ కంఠస్వరం
దేవ నర్తకీమణులు రంభ. ఊర్వసి, మేనక, తిలోత్తమలకే నాట్యం నేర్పే నీ కాలిఅందియల  వయ్యారం
దొండపండ్లకి గులాబీ చూర్ణం అద్దినట్లున్న నీ అందాల అధరాలు

వీటన్నిటినీ తన అమ్ముల పొదిలో దాచుకుని ఒక్కో సొగసుని శరంగా చేసుకుని   మన్మధుడు ఎక్కుపెట్టిన పుష్ప గాండీవానివి నీవు.
పదునాలుగు లోకాలకీ నిన్ను అతిలోక సుందరిని చేసి భూమాత వడిలో నిన్ను పెరగమని ఈ లోకానికి అతిధిని చేసాడు ఆ చతుర్ముఖుడు.
అనంత దిగంతాల నుండి నాకోసమే దిగివచ్చిన అతిలోకసుందరీ నీవు నాకు తారస పడటమే నా అదృష్టం. ఇది కూడా బ్రహ్మ అభీష్ఠి మేరకే జరిగి ఉంటుంది. ఎంతో కష్టపడి తయారు చేసి ప్రాణ ప్రతిష్ఠ చేసిన నీ అందాల రూపాన్ని నాకు తారసపడేలా చేయటంలో బ్రహ్మ మనసులోని ఉద్దేశ్యం ఏమిటో..?
ఈ విశాల విశ్వం లో ప్రేమకున్న శక్తి ఎలాంటిదో చెప్పటానికే నిన్ను నన్ను ఏకం చేసి ఉండి ఉంటాడు... ప్రేమమయ ప్రపంచాన్ని సృష్టించటానికి ప్రేమయుగకర్తలుగా  మనల్ని సృష్టించినాడనుకుంటా.
ఓ పైడి బొమ్మా...
ప్రకృతి చిత్రించిన అపురూప చిత్రం నీవు...
ప్రపంచం అచ్చెరువొందే అందం నీది
ప్రాణమున్న పసిడి పంటవు నీవు
ధవళకాంతులీనుతున్న తనూ లావణ్యం నీ సొంతం...
వేదాలని సృష్టించిన బ్రహ్మ అందానికి నిర్వచనం వేదాలలో చెప్పకుండా ఆ అవకాశం నాకిచ్చాడు. అపురూప సౌందర్య రాసివైన నీ చెంతన తిరుగాడే అదృష్టం కోసం ఏంతో మంది ఎదురుచూస్తున్నా నీ సామీప్యాన్ని పొందగలిగింది నేనొక్కడినే కదా...

నీ ప్రాణం అమరమైనా నా జీవం నీతోనే...

Monday, 14 July 2014

నా ఆత్మీయ స్నేహమా...

నా ఆత్మీయ స్నేహమా...

నా మీద ఏమైనా కోపమా? నువ్వు కోపగిస్తే తట్టుకోగలిగే శక్తి నాకు ఉందా? నాకు తెలుసు నువ్వు ఏదో అశాంతితో బాధ పడుతున్నావని... 

అదేమిటో కూడా తెలుసుకోలేని అసహాయ స్థితిలో నన్ను ఉంచేసావ్... నాకు తెలుసు నీకున్న హితుల్లో / స్నేహితుల్లో నేనో పిపీలికం లాంటివాడినే అని... అందుకు నాకు బాధేం లేదు. కానీ నాకున్న స్నేహితుల్లో నువ్వు మేరు పర్వతానివి. ఇది మాత్రం నిజం.

అర్ధాంతరంగా ఆగిపోయిన నా గమ్యాన్ని అర్ధవంతంగా మార్చుకుంటున్నది నువ్విచ్చిన పట్టుదలతోనే. 

నువ్వే నన్ను మౌనంలోకి తోసేసి నిశ్శబ్దంగా నను పరికిస్తుంటే గొంతులోనే సమాధి కట్టేస్తున్నా నా పలుకులకి... నువ్వెక్కడ బద్ధలవుతావో అని...  

అబద్ధాలకి ఆభరణాలు తొడిగేసి నిజాలుగా భ్రమింపజేసే నిజజీవిత మేధావులెవరో మన మధ్య పల్చటి అడ్డుతెర  కట్టటంలో విజయం సాధించారేమో అని అనిపిస్తుంది. 

నువ్వో క్షణం పాటు అభావంగా కనిపించినా నేను తట్టుకోలేనని నీకు తెలియదూ? లేక పోతే ఏమిటి మరి... మన పరిచయం మొదలయ్యాక  నువ్వెప్పునా నాతో ఇన్నాళ్ళ పాటు ముభావంగా ఉన్నావా?  

నావెప్పుడూ నీటి మీద రాతలు కావు... నీ గురించి నీతో చెప్పింది... ఎక్కడెక్కడ రాసిన రాతలు అన్నీ నా మనసు మీద చెక్కుకున్న శిలాక్షరాలే...

నీతో మాట్లాడటానికి బెరుకు వస్తుంది అంటే... నువ్వు నాకు  ఎంత దగ్గరయ్యావో ఇప్పుడంత దూరమయ్యావా అని అనిపిస్తుంది.

నీ పలుకు లేక నా రాతలన్నీ జీవంలేని అక్షరాలతోనే నింపేస్తున్నా... 

ఇన్నాళ్ళుగా నను నాలా చెక్కుతూవస్తున్న స్నేహ శిల్పివి అనుకున్నా... ఇలా అర్ధంతరంగా నను మలచటం ఆపేస్తే నన్ను నేను ఎలా మలచుకోవాలి? 

నీ మనసులోని భావమేమిటో అర్ధం చేసుకోలేక తల్లడిల్లిపోతున్న నా మనసుని నువ్విచ్చిన ధైర్యంతోనే ఊరడిస్తున్నా'తన చెలిమి  అర్ధంతరంగా ఆపేసిన వాక్యం కాదు... జీవిత పర్యంతం నను నడిపించే  స్నేహ కావ్యం అని' 

నా మనసుకి నేనిచ్చిన ధైర్యం మన స్నేహం మీద ఉన్న నమ్మకంతోనే... 

అతి త్వరలోనే నీ పలుకులు నవనీతపు పూతలా నా మనసుని చేరతాయనే నమ్మకంతో...

నా మనసొక వేసవిలా ఎదురుచూస్తుంది... నీ పలుకొక శీతల సమీరమై నను కప్పుతుందని...

నీ...

...రేష్ 

వెన్నెల కుసుమం - 11 (ఇది ఎన్నడూ ముగియని ఓ ప్రణయ లేఖ...)

ఓ ప్రియా..

అసుర సంధ్య వేళలో సాగర తీరాన ఇసుక మేడలు నిర్మించే ఒక అద్భుతమైన శిల్పిలా కనిపిస్తున్నావు నువ్వు.
నిండు పున్నమి వెన్నెలరేయిలో సముద్ర తీరాన ఒకరి వడిలో మరొకరం ఒకరి కోసం ఒకరం అన్నట్లు మమైక్యం చెందుతుంటే... ఓహ్... తలచుకుంటేనే మనసు పులకరిస్తుంది.

ఆరిపోయే దీపానికైనా నీ సడి తగిలితే చాలు వెన్నెల కాంతిలా వెలిగిపోతుంది. నీవే లేకుంటే ఈ లోకమంతా చీకటిమయమే. నా జీవితాన వెలుగుని నింపిన ఏకైక దీప నక్షత్రానివి నీవు...


నా హృదయం ఆనందంతో వెల్లివిరియాలంటే నీ అమృత దరహాసం నేను చూడాలి. ఎండకు వాడిన నీ మోమును చూస్తుంటే నా కళ్ళల్లో కన్నీరు కడలిగా మారుతుందేమో...

భారతదేశ ప్రకృతి సౌందర్యానికి షాజహాన్ ముంతాజ్, సలీం అనార్కలి, దేవదాసు పార్వతి లాంటి ప్రేమ మూర్తులే కారణమేమో. తరతరాల భారతదేశ సౌభ్రాతృత్వానికి సహభావానికి సాన్నిహిత్యానికి ఈ గాలిలోని ప్రేమభావమే కారణమేమో... 

హరప్పా మెహంజదారో సింధులోయల్లో విరిసిన నాగరికతకు...
హిమవత్పర్వతాల్లో... వింధ్య సానువుల్లో... దక్కన్ పీఠభూముల్లో...
గంగ యమున బ్రహ్మపుత్ర నర్మద తపతి గోదావరి కృష్ణ కావేరీ తీరాల్లో విలసిల్లిన భారత సంప్రదాయాలకి ఈ భూమిలో నిండిన ప్రేమ స్వరూపమే కారణమేమో...


ఇలాంటి భారత మాట బిడ్డలమైన మనం ఈ అనంత విశ్వంలో విశాల ప్రపంచంలో ప్రేమికులందరికీ ఆదర్శం అవ్వాలని నా కోరిక.

ఎంతో ప్రకాశంతో విరాజిల్లుతూ కాంతి కిరణాలని వెదజల్లుతున్న నక్షత్రాలు.. నెలకు ఒక్కసారే నిండుగా ప్రకాశిస్తున్న చందమామ ఒక్కటిగా చేరి నీవు నా సరసన చేరే సమయంకోసం వేచి ఉన్నాయి. 

ఓ వెన్నెల నక్షత్రమా..
అవును నువ్వు నక్షత్రానివే ఎందుకంటే సుదూర తీరాన ఉన్న నక్షత్ర కాంతి కంటే నీ తనూ ఛాయ కోటిరెట్లు ఎక్కువగా ఉంది. అందుకేనేమో ఆ నక్షత్రాలు సిగ్గుపడి మిణుకు మిణుకు మంటూ ఆరిపోతూ వెలుగుతూ ఉన్నాయి... ఆ భువిపై నువ్వు వసించినంతకాలం వాటికి ఈ సిగ్గు తప్పదేమో. కోట్ల కొలది సంవత్సరాలు తపస్సు చేసినా దొరకని అందం నీ వశం ఎలా అయ్యింది.

బ్రహ్మ నీకు ప్రాణప్రతిష్ఠ చేసిన ముహూర్తానే నీవు నాకు ప్రాణ సఖివై ఉంటావు. మన ఇరువురి మనఃసంగమమే ఆ బ్రహ్మదేవుని అభీస్ఠం కాబోలు.

బ్రహ్మ నాకిచ్చిన అపురూపమైన వరం నా నువ్వే...

నీ...
...రేష్

Friday, 4 July 2014

వెన్నెల కుసుమం - 10

నా హృదయ వనం లో విరబూసిన గులాబీ... 
అవును నువ్వు గులాబీవే...
అందమైన గులాబీ వెనకే ముల్లు ఉంటుందని తెలియని మరచిన నేను దాని కోసం ప్రయత్నించినప్పుడు నా చేతిలో దిగిన ముల్లులాంటి అడ్డు... నిన్ను వరించిన నాకు ఉందని తెలుసుకోలేక నీ కోసం నీ ప్రేమ కోసం తపించాను. రోజా వెనుక ముల్లు ఉండవచ్చు కానీ తన సోయగం మాత్రం ఎంత అద్భుతం... నీ మనసు కూడా అంతకన్నా అద్భుతమే కదూ...
ప్రియ సఖీ...
చెరగని నీ చిరునవ్వున విరిసిన అందం నా మనసుని దోచిన మకరందం.... వికసించే నీ అధారాల మెరపులు కలిగించెను నా మదిలో వలపు రాగాలు.
నీ అమృత హస్తాల స్పర్శ నా ఈ చిన్ని గుండెలో రేపెను ఎన్నడూ లేని అలజడి. నా సన్నిధిన నువ్వుంటే నా ఎదలో మొదలయ్యే సన్నాయి మేళాలు యుగాలు గడుస్తున్న్నా ఆగవేమో...
మారే ప్రతీ క్షణం నిన్నే జపిస్తూ... నా లోని ప్రతి అణువూ నిన్నే స్మరిస్తూ నాలో ప్రవహించే ప్రతి రక్త బిందువూ నిన్నే తలస్తూ ప్రేమ మత్తులో తమను తాము మరచి నీకోసమే తపించేలా చేస్తున్నాయి నా హృదయాన్ని.
ప్రియతమా... అందాల హృదయమా...
నీ మోమున చిరునవ్వు విరిసినప్పుడు నింగిలోని తారకలన్నీ నిన్ను అసూయగా చూస్తున్నాయి... నీ చెక్కిలి చిరు సిగ్గుతో కందినప్పుడు ఆ గులాబీలు నిన్ను చూసి వెలవెలబోతున్నాయి

నీ అందాన్ని ఆరాధించే హృదయం నాది
నీ నయనం విరిసిన నవ్వులు నావి
నీ చెక్కిలి మీటిన కాంతులు నావి
నీ అధరం పలికిన పలుకులు నావి
ఇన్ని ‘నావి’ లు ఉన్నా నువ్వెక్కడో... నీ ఉనికెక్కడో... ఏ రెక్కలతో ఎగసి రాను నీ చెంతకు? ఎక్కడ ఉందో నువ్వున్న నా ఊహా లోకం.
నీ ఊహలే ఊపిరిగా నను కమ్ముకుంటుంటే మదిలో ఏవో కొత్త రాగాలు, అవి ఏ మురళీ వినిపించని నవ్య రాగాలు. నీ శ్వాసలే రాగాలై నను చుట్టేస్తున్నాయ్ కదూ...
అణుమాత్రం చోటు లేకుండా నీ రూపునే నాలో నింపేశాక కూడా ఇంకా నీ కోసమే...
నీ కొత్త నవ్వుల కోసం
నీ కొత్త మాటల కోసం 
నీ కొత్త ఊహల కోసం
నీ కొత్త తలపుల కోసం
నన్ను నేను అక్షయ పాత్రగా మార్చుకుని వేచి చూస్తున్నా.
అనుకోకుండా నువ్వు ఎదురుగ వస్తే నా మాట మౌనం అయిపోదూ... నీ సన్నిధిన నా మది మూగదై పోదూ... అటుపై నీ మాటే మంత్రమై నను కమ్ముకు పోదూ...
నీ మాటల్లో సెలయేళ్ళు గలగలమంటుంటే వన విహారానికి వచ్చిన దుష్యంతుడు శకుంతలకి దాసోహం అయినట్లుగా నీ మాటల్లోకి ఇంకిపోతానేమో...
నువ్వు ఎదురుగా ఉన్నంత సేపు అనిమిషుడి గా మారి పోతాను. అందులో సందేహమే లేదు. రెప్పపాటు క్షణమైనా కనురెప్ప కదిలిస్తే తమని నీ వీక్షణకి దూరం చేశానని ఆ క్షణాలే నా మీద కత్తి కడతాయేమోనని భయం. నీ రూపం ఎదురుగా ఉన్నంత సేపూ మైకమే మరో ఆలోచనే దరి చేరనివ్వకుండా... మరో దృశ్యమే కంట బడనీకుండా...
ఆకాశంలో అల్లనల్లన కదులుతున్న మేఘాలు నీ అందం చూసి చందమామ నడిగి వెండి వెన్నెలని కలుపుకుని తుషార బిందువులని నీ మేనిపై కురిపించి నిన్ను వెన్నల రాణిగా తీర్చి దిద్దేనేమో.
నీవు తప్ప వేరే కోరిక ఉంటుందని కూడా మర్చిపోయింది నా మనసు.
ఎందరెందరి కళ్ళతోనో నిన్ను చూశాను. ఏ కంటితో చూసినా నీవో అందాల అప్సరసలానే కనిపించావు. ఎవరి కల్లో ఎందుకని నా కళ్ళ తోనే నిన్ను చూశాను. చాలా ఆశ్చర్యం. నా కళ్ళకి అప్సర కనిపించలేదు... నా మనసే అక్కడ కనిపించింది. ఎంతటి ప్రేయసివైనా నా మనసుని దొంగిలించేసి దాన్ని నీలోనే దాచుకోవటం భావ్యమా ప్రియా...!

ప్రతీ సాయంత్రం నిన్నో కొత్త ఊహతో పలకరిద్దామని అనిపిస్తూ ఉంటుంది. ఏ ఊహతో నిన్ను పలకరిద్దామని అనుకున్నా దానికన్నా మరో అందమైన ఊహ నా తలపుల్లో దోబూచులాడుతూ ఉంటే ఇక నా ఊహల ఊసులేమి చెప్పను నీకు?
ఓ వెన్నెల కన్యా... జాబిలి మీద జతగా విహరిస్తూ మృదు మధుర సంగీతాన్ని పలికిస్తూ ప్రేమ రాగాలని పలికిస్తూ చందమామ వడిలో ప్రణయ వనాన్ని సృష్టిద్దామా.

అందమైన వెన్నెల రాత్రిలో చందమామతో తారలు సరాగాలాడుతున్న సమయాన జాబిల్లి నుండి ఓ వెన్నెల కిరణం నీ మేనిపై పరావర్తనం చెందినప్పుడు మెరసిన నీ విద్యుల్లతా రూపం వెండి శిల్పంలా నా మదిలో తిష్ట వేసుకుని ఎడతెగని మధుర భావ ప్రపంచానికి నన్ను తోడ్కొని పోతున్నది.

వెన్నెల దీపమై నువ్వు నాలో కొచ్చాక ఆఖరి శ్వాసల్లో ఊగిసలాడుతున్న నా ఊపిరికి ప్రాణం పోసాను. శూన్య లోకంలోకి జారుకుంటున్న నా అంతరాత్మకి జీవం అయ్యావు. ఆరిపోతున్న ఓ మందహాసానికి నిత్యవాసంతాన్నే ఇచ్చావు.

ఓ బ్రహ్మ మానస పుత్రికా... బ్రహ్మ సరస్వతీ దేవితో సరససల్లపాలాడుతూ... రతీదేవి తనూ లావణ్యాన్ని, లక్ష్మీ దేవి పసిడిఛాయని, పార్వతీ దేవి ఆత్మ స్తైర్యాన్ని, సరస్వతీ దేవి జ్ఞానాన్ని రంగరించి నాలుగు యుగాల నిద్రను మరచి ఓ మెరపు తీగకు ప్రాణం పోసి భూలోకానికి పంపటానికి చాలా బాధ పడుతూ నీ లావణ్యాన్ని క్షణ క్షణమూ కంటికి రెప్పలా కాపాడుతూ నీ అందం యుగ యుగాలకీ కావ్యంలా నిలిచి పోవాలని నీ తోడుగా నన్ను పంపి నీ నీడగానే కనుమరుగవ్వమన్నాడు.

ఓ అభినవ అభిసారికా...

ఎన్ని యుగాలు నీకై వేచి ఉండను?  ఎన్ని ఇతిహాసాలు ఎదురు చూడను? ఎప్పటికీ నిన్ను ఆరాధిస్తూ... నీ మీద కావ్యాలు రాస్తూ... ఉండి పోవాల్సిందేనా...

జతగా చేరి నీలో ఐక్యం అవ్వటానికి ఇంకెన్ని యుగాలు చూడాలి... నీ వియోగం లో క్షణమే ఒక యుగం లా అనిపిస్తుందే... యుగాలుగా...  యుగాలకి యుగాలు నన్ను ఎదురు చూడమంటూనే ఉంటుంటే, ఆ ఎదురు చూపుల్లో నా కళ్ళ నుండి కారే రుధిరాశృవులు నీ కంట బడకుండా ఉండటానికి సహస్ర విధాలా ప్రయత్నిస్తూ ఒక వేళ నీ కంట బడినా అవి రుధిరాశృవులు కాదు కుంకుమధారలు అనే చెప్తాను.
ఎందుకంటే నా కన్నీటికి కరిగి కాదు నువ్వు నా చెంతకు రావాల్సింది... నిన్ను తడిమే నా ప్రేమ స్పర్శ తడితో నా మనసుని అర్ధం చేసుకుని..!

ఏదేమైనా కానీ ఎన్ని యుగాలు గడచినా కానీ నీపై నా ప్రేమ వాడదు. తరాలు మారినా నా తలపుల నెచ్చెలివి నీవే...  ఎన్నాళ్ళు ఆడుకుంటాడో ఆ బ్రహ్మ నాతో.. అదీ చూస్తాను.

షాజహాన్ కట్టించిన తాజ్ మహల్ గొప్ప ప్రేమ చిహ్నమట... నా దృష్టిలో మాత్రం అది వేలాది కార్మికుల రక్తంతో తడిసిన ఓ సమాధి మాత్రమే. అదే నా హృదయాన్నే చూడు... నా మనసులో నీకై నే నిర్మిస్తున్న మనోమందిరం చూడు... కోట్ల ఊహలని ఊపిరి ఉలులతో చెక్కుతూ నే నిర్మిస్తున్న ప్రేమ మందిరం అది. ఒక్క సారి చూస్తే అదే నీ శాశ్వత స్థావరం చేసుకోవటానికి ఉవ్విళ్ళూరతావు.

నువ్వో అందాల హరివిల్లువి అని కదూ నీ శరీరాన్ని విల్లుగా చేసి మన్మధుడు నా మీదకి పూల బాణాలు ఎక్కుపెడుతున్నాడు. సప్తవర్ణాలు మిళితమైన నీ మేని కాంతి నా మనసులో ప్రేమ దీపానికి  కొత్త మెరుగులు దిద్దుతూ ఉంది. నీ మేనిపై వెన్నల రజనులా మెరస్తున్న స్వేద బిందువులు నువ్వు పడుతున్న కష్టాన్ని తెలుపుతున్నాయ్...

వీలు కుదిరితే నీ ప్రతి పనినీ నేనే చేసి నీకు ఎలాంటి శ్రమ లేకుండా చేద్దును కదా... చంద్రబింబం వంటి నీ ముఖారవిందం ఎంతతో ప్రశాంతతని కలగజేస్తుందో అది అనుభవిస్తున్న నాకే తెలుసు. వెన్నలని పాంచజన్యంలో రంగరించి చేసినట్లు ఉన్న నీ కంఠం ఎంత సుందరం గా ఉంది... ఆ కంఠం నుండి జాలు వారే ప్రతి పదమో అద్భుత గానంలా నన్ను దేవతాలోకాల్లో విహరింప చేసేలా ఉంది.

సమున్నత శిఖరాలు లోతే తెలియని లోయలూ ఇసుక తిన్నెలూ... ఏమిటబ్బా ప్రకృతికీ నీకూ తేడా? నువ్వే ప్రకృతి కదూ...
కుబుసం విడిచిన ఎలనాగిని అంత నాజూకుదనం నీలో...  ఇంద్ర సభలో నాట్యమాడే నాట్య మయూరులైన రంభ , ఊర్వశి, మేనక, తిలోత్తమల అందం నీ సాటి వస్తుందా...

ఆ నాట్య మయూరే నిన్ను చూసి నాట్యం నేర్చుకుని ఉంటుందేమో కదా... రాజహంస మాత్రం ఏమి తక్కువ నీ నడక చూసి నడక నీర్చుకుని ఎన్నెన్ని హొయలు పోతుందని !

సీతమ్మ వారినే మాయ చేసిన మాయలేడికున్న బంగారు వన్నె మేని కన్నా... పసిడి కలసిన గులాబీ సోయగాల నీ తనూ లావణ్యమే ఎంతో అద్భుతం కదూ.

ఓ బంగారు వన్నె చిన్న దానా నీ వళ్ళంతా బంగారు తాపడం చేసినట్లే మెరుస్తూ ఉంటుందిగా... నువ్వే పరసువేదిగా మారి నా శరీరాన్ని కూడా స్వర్ణ మయం చేయవూ..!! 

ఓ ప్రియా! రెప్పపాటు క్షణపు విరామంలో కూడా నీ వియోగాన్ని నే భరించలేను.

ఓ ప్రియా..

నీ తనువూ ఒక తంత్రిగా 
నా హృదయం ఒక స్వరమై 
నీ మనసే ఒక పల్లవిగా 
నా ప్రాణమొక చరణమై 
ఒక నూతన సంగీత సామ్రాజ్యాన్ని ప్రపంచానికి అందిద్దామా... 

'సరిగమపదని' సప్త స్వరాల సంగీత సామ్రాజ్యంలో 'ప్రేమ' పదనిసలే ఒక సంగీతమై ఒక కొత్త రాగాన్ని సృష్టిస్తున్నాయి. ప్రేమశక్తి ముందు 'రోహిణీకార్తె' ఎండలైనా పున్నమిరేయి  వెన్నెలలు కావా...! 

వేడి గాలుల వడదెబ్బ  అయినా మల్లెచెండుల చిరుదెబ్బే కదా.. 

నీలాంటి అందాల హరివిల్లు నా పక్కన ఉంటే ప్రతి క్షణమూ ఎవరో  ఒకరు నిన్ను తమ స్వంతం చేసుకోవటానికి వస్తూ ఉంటారేమో. నిన్ను స్వంతం  చేసుకోవాలంటే నా అడ్డు తొలిగించుకోవాలని తెలిసీ సాహసించే పిచ్చి వాళ్ళు. వాళ్లకి తెలియని నిజం ఏమిటంటే నువ్వు నా పక్కన ఉంటే నాలో కోటి ఐరావతాల బలం నాలో వస్తుందని.

అమర ప్రేమ చరిత్రలో లిఖితమైన పార్వతి, అనార్కలి, లైలా, జూలియట్, ముంతాజ్, భాగమతి...ఇంకా రాధ... నువ్వు వీళ్ళందరి అంశతో జన్మించిన ప్రేమ మూర్తివి అని నా భావన. ఇంతటి అందాల ప్రేమ మూర్తివైన నీ సాన్నిహిత్యాన్ని  నాలోని అణువణువూ క్షణక్షణమూ  కోరుకుంటూనే ఉంటుంది.

నా భావనలో...
నీవు ఒక మోనాలిసా చిత్రం లాంటిదానివి కాదు... కానే కాదు... అది జీవం ఉట్టిపడే చలనం లేని బొమ్మ మాత్రమే... నీవు మాత్రం నెమలికి నాట్యం నేర్పే నటరాజ వరపుత్రికవి.

కాళిదాసు కావ్య కన్నియవా... కాదు కాదు... కాళిదాసు వర్ణించిన శకుంతల కన్నా కోటిరెట్ల తనూ లావణ్యంతో అద్భుతమైన అందంతో ప్రకాశిస్తున్నావు.

'లలిత సౌభాగ్య లావణ్యరాశి సుందర సుకుమార తేజో విలాసి పసిడి కలసిన ఒంపు సొంపుల రూపసి మధుర మందార చెక్కిళ్ళ నా ప్రేయసి'

రవివర్మ చిత్రానివో
బాపు బొమ్మవో కాదు.
అద్భుతమైన నా ప్రేమ తీరానివి
అచ్చ తెలుగు భావానివి
నా గుండెల్లో గూడు కట్టుకున్న అందమైన అనుభవానివి నీవు...