ఏయ్... సహవాసీ

‘ఏయ్… ఏమిటలా చూస్తున్నావ్?’ 

‘నీ పుట్టుకని' 

‘ఏముందట అందులో' 

‘స్వచ్ఛత’  

‘ఆహా… నిజమా?’ 

‘విత్తుని దాటి.. పుడమిని తొలచి.. నువ్వు బయటకు వస్తున్న వైనం.. ఎప్పుడూ అద్భుతమే’ 

‘అద్భుతాలన్నీ స్వచ్ఛమేనా?’  

‘ఏమో… అది నాకు తెలియదు కానీ కొన్ని అనుభూతులు ఎప్పుడూ స్వచ్ఛమైన  అద్భుతాలే అనిపిస్తాయ్' 

‘ఏమిటా అనుభూతులు?’

 ‘మొదటి సారిగా ఆకుపచ్చని స్పర్శని అద్దుకుని.. నువ్వు విడిచిన తొలి ప్రాణవాయువు శ్వాసని ఒడిసిపట్టి నా ఊపిరిగా తాగే ఆనందం.. ఓ   చిక్కని అనుభూతి'

 ‘ఆహా.. ఇంకా?’ 

 ‘నువ్వు ఇంకాస్త పెరిగాక.. నీ  చిట్టిమొగ్గ ఒకటి ఒక్కొక్కరేకునూ అలా అలా విప్పుకుంటూ కుసుమిస్తున్న పరవశంలో నేను చిక్కుకున్న అనుభూతికి సాటి మరేం లేదు' 

 ‘హేయ్.. ఎంత చక్కని అనుభూతులో.. ఇంతకూ అక్కడేదో కనిపిస్తుంది కదా అదేమిటి?’ 

 ‘మొన్నప్పుడో నరికేసిన చెట్టు మోడు' 

 ‘ఎవరు నరికేశారు' 

 ‘నేనే' 

 ‘ఎందుకట?’

 ‘ఇంటికి అడ్డుగా ఉందని.. ఇంత చక్కగా కట్టుకున్న ఇంటి అందాన్ని అది కప్పేస్తుందని.. అందమైన  పొదరిల్లు కట్టుకున్న అనుభూతిని దూరం చేస్తుందని ’ 

 ‘అందమైన పొదరిల్లు… నీ ఇల్లు ఎంత అందంగా ఉందో కదా! మరి ఆ చెట్టులో మాత్రం అందం లేదా?’

 ‘అలా అని నేను అనడం లేదుగా... అది ఎంత అందమైనదైనా నాకు అడ్డుగా ఉంది కదా? అయినా అది ఇప్పుడు  కేవలం మోడు. దాని అవసరం తీరిపోయింది. దానికి బదులు నిన్ను తెచ్చి నాటాను కదా. చూడు, నీకు రోజూ నీరు పోస్తున్నాను. ‘

 ‘నన్ను నాటావా? అంటే… ఒక మరణానికి పరిహారం ఇంకో జననం అనుకుంటున్నావా? నాకు నువ్వు ఇచ్చిన పని, ఒక శిధిలాన్ని కప్పిపెట్టడమా? పోయిన చెట్టు తన ఆకుల్లో నిక్షిప్తం చేసిన గత జ్ఞాపకాలను, పక్షి గూళ్ళలోని మాతృ ప్రేమను నేను తిరిగివ్వగలనా?’

 ‘పరిహారం కాదు, ప్రయత్నం. నేను ప్రకృతిని ప్రేమించే  మనిషిని. అందుకే పాతది తీసి కొత్తది పెడుతున్నాను.  నాకిప్పుడు కొత్త శ్వాస కావాలి’

 ‘అవును. పాత ఊపిరి తీసి, కొత్త ఊపిరికి నీరాజనం పలుకుతున్నావు. నీ  వెలుగు కోసం, నా తోబుట్టువుని చీకటిలోకి నెట్టేశావు.  నా ప్రాణ వాయువు నీకు కావాలి... కానీ నా పూర్వ రూపం నీకు వద్దు. నువ్వు మోడుని చూస్తున్నావు... నేను మాత్రం నన్ను నాటిన నీ చేతిని ఇంకా వీడని  ఆ గొడ్డలి వాసనని గమనిస్తున్నాను’

 ‘నువ్వు చెప్పింది నిజమేనని  ఒప్పుకుంటున్నాను. జీవితంలో కొన్ని రాజీలు తప్పవు  అయినా అదంతా గతం. నువ్వు వర్తమానం.’

 ‘వర్తమానమే... వర్తమానంలో కూడా, నన్ను నీ అవసరం మేరకే చూస్తున్నావు కదా.’

 ‘.....’

 ‘ఒక జననం.. మరో మరణం.. రెండిట్లోనూ అనుభూతి చూడగల ఓ మనిషీ నీకు వీడ్కోలిక’

 ‘వీడ్కోలా… అదేం?’

 ‘వీడ్కోలు మాత్రమే కాదు మిత్రమా.. మృత్యురహస్యంలోకి స్వాగతం కూడా..'

 ‘ఏమంటున్నావ్  నువ్వు?’

 ‘అర్ధం కాలేదా సోగ్గాడా? జననం మరణం నీ కనుసన్నల్లో జరగాలనుకుంటూ ప్రకృతిని నువ్వు శాసిద్దామనుకుంటున్నావ్ కదా.. నీ మీద నిరసన నాతోనే మొదలెడదామనీ.. ప్రాణవాయువు ఊపిరాపి.. మా మృత్యు ప్రయాణంలో నిన్నూ సహవాసిని చేసుకుందామని’

 '.....'

 

Read More

కాసిని నవ్వుల కోసమే

ఏరా…

ఎందుకురా ఎప్పటికప్పుడు అంత కల్లోల పడిపోతూ ఉంటావ్? ఏవోవో విశ్లేషణ చేసుకుంటూ జీవితాన్ని మరింత సంక్లిష్టం చేసుకుంటూ…! ఎందుకిలా? తిండీ నిద్రా మానేస్తే సమస్యలు తీరిపోతాయి అనుకుంటే లోకంలో ఆకలి ఏమై పోవాలి? వేదనల వడిలో కాలాన్ని కొనసాగించటమే నిత్యకృత్యంగా మార్చుకోవటం ఎంత వరకూ సమంజసం?    వత్సరంలో ఆరు ఋతువులు ఎంత సహజమో జీవితంలో అన్ని పార్శ్వాలూ సహజాతి సహజం. 

తరచి చూడు…  బయట ఎంత లోకముందో… లోపల అంతకు మించి ఉంటుంది. ఇది నీకు తెలియని సంగతి కాదు అనుకో… మనలో చాలా మందికి పుస్తకాలు చదవటం చాలా ఇష్టం రా. అందులో మనసుకు పట్టేసేవీ కొన్ని ఉంటాయ్… కానీ మనసుకు పట్టినవన్నీ ఆచరించటానికి ఆసక్తి పుట్టదు. ఎందుకంటే మన ఆసక్తి అనేది  విషయాలని మనసులోకి డంప్ చెయ్యటం వరకే. దాన్ని దాటి ముందుకు వెళ్ళటానికి మనకి సమయమూ అనుకూలించదూ… సమాజమూ సహకరించదు.  సమాజాన్ని దాటి ముందుకు నడవటం మనకెప్పుడూ భయమే. 

కనీసం సమాజాన్ని పక్కన పెట్టి లోపలి నడిచి చూస్తే… మనకి మనమే కొత్తగా… కొత్తగా ఒక అపరిచితం అప్పుడే పరిచితం అయినట్లుగా… అసలు మనం ఎలా ఉండగలమో  అలా లేము. ఏమి చెయ్యగలమో అదీ చెయ్యం. ఎందుకంటే మనమంతా సమాజపు అచ్చులలో పోతపోయబడ్డ మూస పాత్రలం. 

పరిగెత్తే పరుగులో మనం పోగొట్టుకుంటున్నది కేవలం సమయమే కాదు, క్షణంలో నిబిడీకృతమై ఉన్న జీవితపు సారాన్ని. ఏదో సాధించాలి, ఎక్కడో చేరాలి అన్న తాపత్రయం తప్ప, ఇక్కడ, ఈ క్షణంలో జీవించడంలో ఉన్న మాధుర్యాన్ని మనం కోల్పోతున్నాం. గతానికో, భవిష్యత్తుకో మనం అద్దెకు ఇచ్చిన మనస్సు, ప్రస్తుతాన్ని ఆస్వాదించలేక, ఏమైపోవాలో కూడా మర్చిపోతుంది.

ప్రపంచం  కొత్తగా అర్ధం అవుతుంటే ఏమిటో అనుకున్నా,  లోపలి లోకాన్ని చూడటం మొదలు పెట్టాకే ఈ మార్పుఅని తెలుస్తుంది.  నిజమేరా  అదో కొత్త లోకం, మనమేంటో మనకి అర్ధమయ్యే లోకం. అంతరంగాన అనంత ప్రస్థానం మొదలెట్టిన వాడికి ఒక్కొక్క చీకటి తెరా వీడి పోతూ తిమిరం మొత్తాన్ని ఖాళీచేస్తూ  ఉన్నప్పుడు తెలియ వస్తుంది నిజమైన ఆనందం ఎక్కడ ఉందో. 

బయటి మనుషుల కోసం మనం వేసుకున్న ముసుగు నెమ్మదిగా  అంతరంగాన్ని మసక బారుస్తుంటే ఆనందం  ఒక భ్రమలా తోచటంలో వింతేమీ లేదు కదూ.  మనల్ని మనం తెలుసుకోలేని చోట ఆనందంలో  శాశ్వతత్వం ఆశించటం ఎంతటి అవివేకం?   

బయటి ప్రపంచం మనపై రుద్దే అంచనాల భారాన్ని వదిలించుకుంటేనే కదా, మనం మన నిజమైన బాధ్యతను, అంటే మనకు మనం ఇచ్చుకోవాల్సిన స్వేచ్ఛను, గౌరవాన్ని గుర్తించేది? ఆ రోజు నుంచే, బాహ్య విమర్శలు మనల్ని శాసించలేవు. అంతరంగంలో ఉన్న అనంత  శక్తికి అప్పుడే నిజమైన పరిచయం జరుగుతుంది. 

తడబడే అడుగులైతేనేం, నడకంటూ మొదలెడితే ఎక్కడెక్కడి కాంతి రేణువులూ ఆకర్షితమై లోనున్న అంధకారాన్ని వికర్షిస్తూ మది చుట్టూ ఓ కాంతి వలయాన్ని పోతపొయ్యటం మన గ్రహింపుకి రాకపోతేనేం, ఒక స్వచ్ఛత తొలకరించటం మొదలయ్యింది కదా.  లోలోని స్వరాల చుట్టూ అల్లుకు పోయిన చీకటి కదలికలు నెమ్మదిగా నిష్క్రమించే సవ్వడి చిరు గేయమై స్వరిస్తుంటే మనసుకెంత   తాదాత్మ్యతో కదా… 

మనం మొదటినుండీ ఆశపడేది,  గమ్యంగా పెట్టుకున్నదీ ఆనందాన్నే కదా… మరి జీవితంలో ఏ మజిలీలో దాన్ని అందుకుంటున్నామో  చెప్పగలమా? కష్టం కదూ… ఎప్పటికప్పుడు తాత్కాలికంగా మనసుకు కలిగే ఊరటనే ఆనందం అనుకునేటంత అల్ప సంతోషులుగా జీవనవిధానం కొనసాగించేసుకుంటున్న ప్రాణయంత్రాలం. 

మనకి మనమే కిరణమాలులం. మన శోధనే మనకి ప్రభాతం. మనకి మనం తప్ప వేరే ప్రతీక లెందుకు. అంతరంగ శోధనలో మొదట దొరికే నిధి మనకి మనం. నిజం… మూల మూలలా నిబిడీకృతమైన చిన్న చిన్న  కాంతి బిందువులు అన్నీ ఒక్క చోటకి చేరుతూ ఒక కాంతి మండలాన్నే సృష్టించటం స్పష్టంగా గోచరిస్తుంది. అది చాలదూ చిన్ని గుండెని గువ్వలా స్పృశింటానికి?   

నిజంగా మనం మొదలవ్వాలే గానీ అదొక అద్భుత ప్రపంచమే కదా… అక్కడ మనమే అన్నీ…అక్కడ  అరవైనాలుగు కళలూ మన స్వంతమే. సంగీతమో, సాహిత్యమో, పోరాటమో, ఆరాటమో… ఏదైతేనేం అన్నీ మన సృష్టి. వాద ప్రతివాదాలు అన్నీమనకి మనమే… వీటన్నిటినీ దాటి స్వచ్ఛంగా బయటకి వచ్చేది  ఏదీ మనల్ని  నిరాశ పరచదు. బహుశా మనల్ని బహిరంగ వాదాలకీ పురికొల్పదేమో కూడా… ఎందుకంటే అప్పటికే మనం అలౌకికులం కాబట్టి. 

అలౌకికత అంటూ ఒకటి మొదలయ్యాక మృత్యువూ మనకొక భృత్యుడే గానీ మరొకటి కాదు. మృతమూ అమృతమూ అల్పవిషయాలుగా తోచే తేలిక పాటి ప్రశాంతత అక్కడ గాక వేరెక్కడా సాధ్యం కాదేమోరా... మనం నిత్యం పోరాడేది బయటి పనులతోనో, పరిస్థితులతోనో కాదు. ఆ పనులనుండి మనకి వచ్చే ప్రతిఫలాలమీద మీద ఆశతో. అంతరంగంలో వెలుగు మొదలయ్యాక, మనం చేసే ప్రతి కర్మ ఒక  యజ్ఞంలా మారుతుంది. ఫలితం ఎలా ఉన్నా, ప్రయత్నం మాత్రం పవిత్రంగా ఉంటుంది. అప్పుడు వైరాగ్యం అనేది వదిలిపెట్టడం కాదు, సమయాన్ని, శక్తిని దేనిపై పెట్టాలో స్పష్టంగా తెలుసుకోవడం అవుతుంది. ఈ స్పష్టతే మనకు లోపలినుండి స్థిరమైన బలాన్నిస్తుంది. 

అన్ని భారాలూ తేలిక అవ్వాలనుకోవటంకన్నా… అన్నీ భారాలనీ తేలిక చేసుకోవటం ఎంత సులువో కదూ… నమ్మవా ఏం? ఒక్కసారి మనసు మీద నమ్మకం ఉంచి చూడు.  ఎలాంటి భారాన్నైనా ఎంత తేలిక చెయ్యగలదో… దానికోసం నువ్వు చెయ్యవలసింది ఒక్కటే…  మరేం లేదు రా... దాన్ని నువ్వు పట్టించుకోవటమే. తరువాత చూడు అది చేసే అద్భుతాలని. 

పరులకి సాయం చెయ్యాలంటే గొప్పగా కష్టపడాల్సిన పనేమీ లేదు. ఎవరికీ వారు వారిని  సంస్కరించుకుంటే చాలు. అదే మనిషికి మనిషి చేసే గొప్ప సాయం. ఆ సంస్కారంలో నుండే అన్ని మంచితనాలూ లోకానికి పరిచయం అవుతాయి. 

మనకెన్ని నవ్వులు రానీ అవి కాసేపే, ఎన్ని బాధలు రానీ అవీ కాసేపే, కాలానికి ఎదురు నిలిచేవేలేవు. అందరూ అంటూ ఉంటారు కదా నవ్వినా ఏడ్చినా కన్నీళ్ళే అని.. అదే నిజం. అన్ని దారులదీ ఒకటే  గమ్యం.  ఇదే సత్యాన్ని అన్ని చోట్లా అన్వయించి చూడు. 

కాసిని నవ్వుల కోసమే, జీవితాన్ని పరుగులు తీయిస్తాము కానీ ఆ నవ్వులు ఎక్కడ దొరుకుతాయో ఎప్పటికీ తెలుసుకోలేం. ఎందుకంటే  పరిగెత్తే తాపత్రయంలో అసలు పరుగు ఎందుకు మొదలు పెట్టామో మర్చి పోయాం(పోతాం)  కనుక. నిజానికి ఆ కొన్ని స్వచ్ఛమైన నవ్వులకోసం ఎంతగా తపిస్తాం? ఎంత  ఆరాటపడతాం?  దేనికోసం మొదలయ్యామో అది మరపుకొచ్చేసాక  , ఆఖరు క్షణాలలో జాగృతి వచ్చి ఏమి ప్రయోజనం?   

ఆ కొన్ని నవ్వుల రహస్యం మనమేనని తెలుసుకునేది ఎప్పుడోయ్…మనలో తృష్ణ మొదలవ్వాలి...  అంతఃశోధనవైపుగా అది పరుగులు తీయించాలి. ఒకసారి  అది మొదలయ్యిందా ఇక మనకి మనమే  ఒక కొత్త ప్రపంచం. అటుపై బాహ్య ప్రపంచమూ ఆనందమయం...

ఈ ప్రయాణంలో గమ్యం గురించి అనవసరమైన ఆరాటం వదిలిపెట్టు. ప్రతిక్షణం ఒక కొత్త అవకాశం, ఒక కొత్త ప్రారంభం. మార్పు అనేది ఒక గొప్ప పోరాటంలా కాకుండా, సమర్పణ లా సులువుగా జరగాలి. మనలోని సందిగ్ధతను, అయిష్టతను మనసుకు సమర్పించేస్తే చాలు. నేను సంక్లిష్టంగా ఆలోచించను, నేను ప్రశాంతంగా ఉంటాను అని మనసుకు మెల్లగా చెప్పుకో. మనకు మనం ఇచ్చే ఈ చిన్న అనుమతే, మనల్ని అనవసరపు విశ్లేషణల వేదన నుండి బయట పడేస్తుంది. 

బయటి ప్రపంచంలో మనకి ఎదురయ్యే ప్రతి వైఫల్యం కూడా అంతరంగపు తలుపు తట్టమని ఇచ్చే ఒక సూచికే రా! ఆ వైఫల్యాన్ని భారాన్ని మోసే శిక్షగా కాకుండా, దిశానిర్దేశం చేసే గైడ్‌గా చూడగలిగితే, ఇంక ఏ చీకటీ మనల్ని భయపెట్టదు. మనం సాధించాల్సింది లక్ష్యాలు కాదు, ఈ అంతరంగ స్థిరత్వం. ఈ ప్రశాంతత ఒక్కటి ఉంటే చాలు, రేపటిపై కొత్త ఆశ చిగురిస్తుంది. ఎందుకంటే, ఆశ అనేది బయటి ప్రపంచం ఇచ్చే వరం కాదు, లోపలి లోకం నుండి వచ్చే నిజమైన భరోసా! 

మనల్ని మనం తెలుసుకోవడానికి చిన్న అడుగు వేసినా చాలు, మళ్ళీ వెనక్కి తిరిగి చూడాల్సిన అవసరం రాదు. ఎందుకంటే, ఆంతర్యం వెదజల్లే వెలుగు, మనం ఆశించిన శాశ్వతపు వెచ్చదనం లాంటిది. 

తరచి చూస్తే  అన్ని శాశ్వతాలూ అశాశ్వతమే… అన్ని అశాశ్వతాలూ  శాశ్వతమే. 

అదేమిటో కానీ ఇంతకన్నా మరో నిజం తలపుకు రావటం లేదేమిటో. 

రా మరి… ప్రయాణం మొదలు పెడదాం

 

నీ,

స్నేహితుడు

 

Read More