ఓ చీకటీ !
నీవు నా నేస్తానివి. నిత్యం నా చుట్టూ ఆవరించుకోవాలనే నీ తపన ఉంది చూశావూ… ఓహ్! ఎంత ముద్దుగొలుపుతుందో తెలుసా అది. నిజం నువ్వు నా చుట్టూ పరుచుకున్నప్పుడే నిన్ను ఛేదించుకోవాలనే కోరికలో నాకు నేను చేరువవ్వటం మొదలవుతుంది. ఆ చేరికలోనే ఒక వెలుగు కిరణం ప్రభవిస్తుంది. ఎప్పుడైనా ఒకటి గమనించావా… నీలోకి చేరగానే అంధకారమయమే అనిపిస్తుంది… కాస్తంత అలవాటు పడ్డామా ఒక్కొక్కటిగా ప్రతిదీ కనులకి విపులంగా విశదమవుతుంది.
ఏదో అనుకుంటాం కానీ వెలుగు చుట్టూ కప్పబడే కవచమై నువ్వున్నప్పుడే దానికి మరింత రాణింపు. ఆ నిజం తెలిసిన ఎవరికైనా నువ్వు నేస్తానివే. మనసులో చీకటి లేని మనిషంటూ ఒక్కరైనా ఉంటారా? కష్టం కదూ. ఎంతటి ఉన్నత వ్యక్తిత్వానికైనా రెండవ పార్శ్వంగా ఉండటం అన్నది సహజాతి సహజం. నిజం పగటికి రేయి, సుఖానికి కష్టం, వెలుగుకి చీకటి మరో పార్శ్వంగా లేకపోతే ఈ లోకం ఎన్నటికీ నచ్చదు కూడా.
నీవు కేవలం రాత్రి పొర మాత్రమే కాదు, మౌనాన్ని మాలగా ధరించిన మాతృమూర్తివి కూడా. నీ ఒడిలో చేరినప్పుడే కదా... ఈ లోకం సృష్టించే శబ్దాలన్నీ నెమ్మదించి, నా హృదయ స్పందన నాకు స్పష్టంగా వినిపించేదీ, నా ఆలోచనల అల్లరి కాస్తంత అణిగి, సమాధానాల రూపం దాల్చడం మొదలయ్యేదీ. ఆధ్యాత్మిక అన్వేషణలో ప్రతి ప్రయాణీకుడు ముందుగా దాటవలసిన రహస్యం నువ్వే.
నీవు లేకపోతే స్వప్నాలకి రూపమెక్కడిది? నీ ముఖమల్ తెరల వెనుకే కదా... నిన్నటి జ్ఞాపకాలు, రేపటి ఆశలు రంగుల ప్రపంచాన్ని సృష్టించుకునేది. కనులు మూసుకుంటే చాలు, నువ్వు నా అంతరంగమంతా ఆకాశంలా విస్తరించి, నా ఊహల విహంగానికి ఇంధనమవుతావు. పగటి వెలుగులో దాచిన ప్రతి నిజమూ, నీ సమక్షంలో నా ఏకాంతంలో నివురు రాల్చుకుని నిప్పులుగక్కుతుంది.
ఒక సంగతి చెప్పనా…
ఆరుబయట మంచం మీద వెల్లకిలా పడుకుని నక్షత్రాలు లెక్కబెట్టుకునే పసితనంలో ఏమో గానీ, ఇప్పుడు వాటిని అలా చూస్తుంటే అర్ధమయ్యేది ఒకటే… ఎంతోటి నక్షత్రం చుట్టూ అయినా నిశి పరుచుకునే ఉంటుందని, ఆ నిశి ఉండబట్టే వేల కోట్ల కాంతి దూరాలలో ఉన్న నక్షత్రాలూ నా ఈ కన్నులకి కన్పిస్తున్నాయని.
మరి నిశీ నువ్వూ వేరు వేరు కాదుగా…
అందుకే, వెలుగును తాకడానికి ఎంతటి ధైర్యం అవసరమో, నిన్ను కౌగలించుకోవడానికి అంతే విశ్వాసం కావాలి. నువ్వు ఆశ్రయం కల్పించేంత విలువ పొందాలీ అంటే నన్ను నేను పూర్తిగా నీకు అర్పించు కోవాలి. నన్ను నేను శూన్యం చేసుకునే చోటూ... నన్ను నేను నింపుకునే చోటూ నువ్వే. మరి అంతే కదా! శూన్యం నుండే కదా ప్రతి సృష్టి మొదలయ్యేది! నిన్ను తిరస్కరించేవారు వెలుగు విలువను మాత్రమే చూస్తారు కానీ, దాని పుట్టుకకు మూలమైన నిన్నూ, నీ నిశ్శబ్దాన్ని, నీ ఏకాంతాన్ని గుర్తించలేరు.
నేల గర్భంలో విత్తనానికి, అమ్మ గర్భంలో శిశువుకీ మొదటి నేస్తానివి నువ్వే... అంటే నా మొదటి నేస్తానివి నువ్వే. నాకు మాత్రమేనా... ప్రతి ఒక్కరికీ అంతేగా! కన్నులకు కనిపించని నీవు, కనిపించే ప్రతిదానికీ ఆధారంగా ఉన్నావు. పగలు పరుగులో మరచిపోయిన ఓర్పును... ఓదార్పునూ, రాత్రి వేళ నీవు తిరిగి నేర్పుతావు. గాఢాంధకారాన్ని అనుభవించిన తరువాతే కదా, ఉషోదయం వర్ణరంజితమై మధురంగా ఆహ్వానం పలుకుతుంది. నీవు పుటం వంటిదానివి. నిన్ను దాటిన ఆత్మ మాత్రమే నిజమైన మెరుపుతో ప్రకాశించగలదు. నిన్ను రాస్తూ ఉంటే కలానికీ, కాలానికి అలుపు రాదు... కాగితానికి చివరెక్కడో చిక్కదు.
ఏదైతేనేం ఈ జీవితం నీ గురించి నాకు నేర్పిన పాఠం ఒక్క వాక్యంలో చెప్పనా
‘చీకటంటే మరేమీ లేదు చిక్కగా కమ్ముకునే నల్లని వెలుగే'
