ఓయ్…
ఇదిగో ఇది నీకే... అచ్చంగా నీకే…
‘అందరిలా నేను కూడా నీతో పైకి నవ్వుతూ... లోపల తిట్టుకుంటూ’ భలే ఊహించావ్ కదూ... నిన్ను దాటి వెళ్ళే ప్రతి క్షణాన్ని ఒడిసి పట్టుకుని నా మనఃకుటీరంలో దాచుకుంటూ మళ్ళీ మళ్ళీ ఆ క్షణాలని తడుముతూ ప్రతి క్షణాన్ని ఆస్వాదిస్తూ వాటి అమరత్వంలో అహరహం ఉండిపోవాలని, రాలి పడే నీ నవ్వుల్ని ఏరుకుంటూ... నా శుష్క మందహాసాలపై అతికించుకుంటూ నా నవ్వులకీ జీవం ఇచ్చే ప్రయత్నం చేస్తూ ఉండే నా గురించి.
అయినా నన్ను చూస్తే నీకు ఇవన్నీ కనిపించవు. కనిపించకూడదనే నేనూ కోరుకుంటాను. ఎందుకంటే నా లోపలి అలజడిని నువ్వు గమనిస్తే, నిన్ను బాధపెట్టినవాడినవుతానేమో అన్న భయం నన్ను ఆపేస్తుంది. అందుకే నా బాధలకి మందుగా మౌనాన్ని ఆవాహన చేసుకుని, దాన్ని నవ్వు వెనక దాచడం నేర్చుకున్నాను. కొన్ని సార్లు నిజంగానే నవ్వుతున్నానేమో అని నేనే నన్ను మోసం చేసుకుంటాను కూడా. కానీ నువ్వు ఒక్క మాట అడిగినా, ఒక్కసారి అలా నిలబడి చూసినా…. నా లోపల కట్టలు తెగిపోతాయి.
అప్పుడే తెలుస్తుంది…
ఈ మౌనం బలం కాదు, నిన్ను కోల్పోకూడదనే భయంతో కట్టుకున్న ఒక నిశ్శబ్ద కవచం మాత్రమే అని.
నిన్ను కోల్పోవడమంటే నన్ను నేను కోల్పోవడమే కదా! కొన్ని అనుబంధాలు పేర్లు కోరుకోవు. అవి ఎలా పుడతాయో తెలియదు ప్రాణాన్ని పట్టేసుకుంటాయి. మన మధ్య కూడా అలాంటి బంధమే ఉంది అనిపిస్తుంది. మాట్లాడినప్పుడే కాదు, మాట్లాడకుండా ఉన్నప్పుడూ నిలిచిపోయే బంధం! నీ నుండి నాకేదో కావాలనో, నువ్వు నాపక్కనే ఉండిపోవాలనో కాదు…
నీ ఉనికొక్కటి చాలు… నా ఊపిరి కొనసాగడానికి. అంత సున్నితంగా కదిలించే అనుభూతి ప్రేమలోనే ఉంటుందనుకుంటారు. కానీ అది అక్కడే ఆగిపోదు. దాన్ని మించి నిశ్శబ్దంగా, స్వార్థం లేకుండా నిలిచిపోయేది ఈ స్నేహమే…. మన స్నేహమే!
నిన్ను చేరుకోవాలన్న తొందర లేదు, నిన్ను దూరం చేసుకునే ఆలోచన లేదు! నాకు తెలిసినదల్లా నీ పక్కనే నడుస్తూ, నీ నడకకి అడ్డు రాకుండా ఉండటమే! అందుకే నా మాటలు నిన్ను పట్టుకోవు, నా మౌనం నిన్ను వదలదు. ఇది ఆకర్షణ కాదు, అలవాటు కాదు… నువ్వు నాతోనే ఉన్నావన్న నిజానికి అలవాటుపడిపోయిన ఒక నిశ్శబ్ద స్నేహం.
మౌనంగా నువ్వు చేస్తున్న ఒక ఊపిరి సంతకం.
మన అనుబంధం మాటలుగా తృళ్లిపడటానికి కాదు. అది నిశ్శబ్దంగా లోపలే నిలిచిపోయి, అవసరమైనప్పుడు మాత్రమే స్పందిస్తుంది. ఏ పరాకో, ఇంకే చిరాకో సతాయిస్తుంటే అప్పుడొచ్చాస్తావ్ నువ్వు… నువ్వంటే నువ్వు కాదులే! నీ అలికిడి! ఆలోచనల్లోకి చేరి ఊరడిస్తున్న అలికిడది. నా ఊపిరి ఒక్కసారి తడబడితే అది పేరు చెప్పదు, కానీ నీ ఉనికిని గుర్తుచేస్తుంది. అందుకే నువ్వు దూరంగా ఉన్నప్పుడూ నాకు శూన్యంగా అనిపించదు. నువ్వు లేకపోయినా నేను కూలిపోను… ఎందుకంటే నువ్వు ఇచ్చిన స్నేహమే నన్ను నిలబెడుతుంది. అది ఒక్కసారిగా బాధగా మారదు, శబ్దం చేయదు. లోపల నెమ్మదిగా పనిచేస్తూ, అవసరమైనప్పుడు మాత్రమే కన్నీటిగా బయటపడుతుంది.
అందుకే కొన్ని స్నేహాలు చివరికి భావాలుగా కాదు… శరీరంగా స్పందిస్తాయి. మనదీ అంతే.
గుండె కన్నీరవ్వటం ఎప్పుడైనా చూసావా?
నీ కళ్ళు చెమరించినప్పుడు ఒక్కసారి నా గుండెని తాకి చూడు… వరద గోదావరి ఉరవడిలా లోపలే ఉబికివచ్చే కన్నీటి తడి నీ వేళ్లకు అంటుతుంది. ఇంకా చెప్పాలంటే గుండె దాకా ఎందుకు… ఆ క్షణంలో ఒక్కసారి నా కళ్ళల్లోకి సూటిగా చూసినా చాలు… నా చూపుల్లో సుళ్లు తిరుగుతున్న కన్నీటి సుడిగుండాల్లో నీ చూపులే చిక్కుకుపోతాయి.
ఆ క్షణాల్లో నాకు ఏడవాలనిపించదు. నీ కళ్లలో కనిపించే ఆ బాధే నన్ను కదిలిస్తుంది. అది నాలో కన్నీటిగా బయటకు రావాలనుకున్నా, ఎలా నిలబడాలో నీ దగ్గర నేర్చుకున్నవాడిని కదా… తట్టుకుంటాను. ఆ క్షణంలో నేను బాధలోకి జారను. బాధ్యతగా మారిపోతాను. నువ్వు అలా నిలిచిపోయినప్పుడు నిన్ను ఎలా నిలబెట్టాలి అన్న ఆలోచన తప్ప మరొకటి నాకు ఉండదు. అందుకే ఆ సమయంలో నా మనసు తనని తానే అదుపులో పెట్టుకుంటుంది.
కొన్ని సార్లు నీతో మాట్లాడటం కన్నా నీ దగ్గర కూర్చోవడమే చాలనిపిస్తుంది. ఆ నిశ్శబ్దంలోనే నా మాటలన్నీ కరిగిపోతాయి. చెప్పాల్సినవి మిగలవు, దాచాల్సినవీ ఉండవు. అలా ఏమీ జరగనట్టు గడిచే క్షణాలే నన్ను నాకు ఇస్తూ ఉంటాయి. అప్పుడే నాకు తెలుస్తుంది… నా మనసు ఎక్కడ అలసిపోయినా, నిశ్చింతగా తలదాచుకునే చోటు నువ్వేనని.
ఏదో రాస్తున్నాను కానీ నా మనస్సులో చెలరేగే ప్రతి ఘర్షణని నీతో పంచుకుంటున్నప్పుడు నువ్విచ్చే ఓదార్పు మంచు వరదలా నా మనసుని చుట్టి నన్ను చల్లబరుస్తుంది. అప్పుడు నేను అనుభవించే నీ మనఃస్పర్శని ఎలా వ్యక్తపరచాలో కూడా నాకు తెలియరావటం లేదు. అంత అవ్యక్తానుభవాన్ని నాకిచ్చేది నువ్వే... అవును కేవలం నువ్వే. నీ ముఖంలో నువ్వు దాచే భావాలని వెలికి తీసి చదవటం నాకెంత ఇష్టం అయిన పనో... నీను చదివిన భావాలే నువ్వు దాచుకున్నవి కూడా అని తెలిసినప్పుడు నా మనసు పడే మిడిసిపాటు నీకు తెలియదు కదూ…
నేను చెప్తుంటే ఏదో అనుకుంటావ్ కానీ నీ నవ్వుల నజరానా నా మనసుకి సంజీవనియై కొత్త కొత్త ఊహా పరిమళాలని నాలో వికసింప చేస్తూ ఉంటుంది. అందుకేగా ఒక్క సారి నవ్వు మరో సారి నవ్వూ అంటూ నిన్ను బతిమలాడి నీ నవ్వులని ఏరుకునేది. నీకు తెలియదు కానీ నిన్ను గురించి నేను తలస్తున్న తలపులని పదాలుగా మారుస్తూ మది పలక మీద నేను దిద్దే అక్షరాలని చదవటానికి యుగాలు కూడా చాలతాయో లేదో…
రెప్పలు చీకటించినప్పుడల్లా వెలుగై కనుపాపల్లో నిలబడిపోతావ్ కదా నువ్వు.
ఆ సమయం లో కాస్త నా మనసులోకి తొంగి చూసి అక్కడ ఏముందో తెలుసుకునే ప్రయత్నం చెయ్యవచ్చు కదా... మ్మ్ హు. అది మాత్రం చెయ్యవు. రెప్పల కవచాల్లో నులి వెచ్చగా ఒదిగి పోయి స్వప్న లోకాల్లోకి తీసుకుని వెళతావ్ కానీ నా కంటి భాష మాత్రం చదవవు కదా…
నువ్వు పరిచయం అయ్యాక నీతో పంచుకోని విషయాలు ఏమీ లేవు. అచ్చు నీకూ అంతే అని నాకు తెలిసినప్పుడు నా చిన్ని గుండెకు నేనిచ్చుకున్న భరోసా నువ్వు చూడలేదు. చూసి ఉంటే తెలిసేది నాలో నీకు నేనిచ్చుకున్న స్తానం ఏమిటో. కొంత మంది క్షణం మాట్లాడినా వినలేని నేను... నువ్వు ఉన్నప్పుడు ఓ క్షణం నువ్వు మౌనిస్తే నాకెందుకు ఊపిరాగిపోయిన అనుభూతి.
నేనో చిన్న పరిమళాన్నై వ్యాపించి నీ అంతరాలయంలో నిండి పోవాలని ప్రగాఢంగా కోరుకుంటున్నాను. నా మన:క్లేశాలన్నీ తెలిసిన ఒకే ఒక్క ఆత్మీయ స్నేహానివి నువ్వు... నీకు నేనూ అంతే కదూ... ఎన్ని గాయాలైనా కానీ నా మనసుకి... మందు మాత్రం నీ నవ్వే.
నా జీవిత పర్యంతం నీ స్నేహితుడిగా ఉండాలనే కోరికే నాకెప్పుడూ...
నిన్ను తాకిన సమీరం నన్ను తాకేంత సమీపంలో
ఎలాంటి హామీలు లేకుండా,
జీవితాంతం ఉండాలని నా ఆశ.చివరిగా ఓ కోరిక... కాసింత వెన్నెలివ్వరాదూ ఓ నవ్వు నవ్వి...
నీ…
స్నేహితుడు
