How many wings can you cut
To stop the flight of birds?
Their freedom lies in the power
Of their wings, in these words.
If you can, paint those wings with your brush,
They'll sing your paintings worldwide.
In their freedom song, hear the rush,
As their wings stretch open wide.
Then, you'll be the purest painter,
Of all time, in their eyes.
For you captured freedom's flavor
In those wings, that reach the skies.
When they left me by my skin tone,
I
am not alone.
My
color is still with me
And
gives me an identity.
When
the world is against my words,
I
am not alone.
My
words are still with me
And
become free verses for change.
When
somebody has stolen everything in my life,
I
am not alone.
My
courage is still with me,
And
I will be back with a bang.
When
I lost my battle,
I
am not alone.
My
experience is still with me,
And
it leads me to win forever.
Even
after my last breath,
Yet,
I won't be alone.
My
soul will still be in nature,
And
the five elements of nature will be my mates.
The immutable silence...
Trapped in an air cage
Ages of waiting…
Depositing on the sound of engraved snowflakes
O wanderer, Please come
This is the time to come
O wanderer,
Come soon and complete your Metamorphosis
Like an endless lightning
And give rest to the darkness,
That has been guarding the small lamp for ages
O wanderer,
This is the time to come
And Warmly awaken the cool sound
That is solidifying into the great silent state
O wanderer,
Breath in the time
On the banks of the ocean of purity
Feel the greenery
That enhanced with fresh breezes
And the flavor of friendship
O wanderer, translate
The Charge of the rain
That has settled on the eyelid
To the wings of a butterfly
And become the endless liberty
Oh, Messenger of mine,
From the depths of sorrow and pain,
You've emptied my soul, made it barren and vain,
Left me to wander, lost in the rain.
In the heat of battles untold,
My heart yearns for your embrace,
As the night sets, my soul grows cold,
And my mind is filled with your grace.
The echoes of our past still linger,
In the whispers of winds that roam,
My heart aches with the pain they bring her,
And my soul longs for you alone.
The future is yet to be seen,
But I trust in your guiding hand,
With you by my side, my heart is serene,
In your embrace, I am a happy man.
Your words are a balm to my weary soul,
How I long to feel your touch,
For in your presence, I am whole,
And in your love, I find solace so much.
Oh, how I've missed your tender gaze,
The warmth of your embrace so divine,
For in your love, I find peace and grace,
And in your arms, I am forever thine.
మనమెప్పుడూ బాటలం
ఎండకి ఎండుతూ వానకి తడుస్తూ
చిన్న చినుకులకే చిధ్రమవుతూ
చిత్ర విచిత్రమైన నడకల్ని భరిస్తూ
వాళ్లెప్పుడూ వాహనాలే
ఎండైనా… వానైనా
తమకి నచ్చిన వేగంతో నడుస్తూ
అలసట వచ్చిన చోట ఆగుతూ
రహదారిని తమ హక్కుగా చేసుకుంటూ !
ఎంతైనా
పన్ను కట్టిన వాడికే
దారిమీద హక్కుంటుందంటారు కదా
మనమెప్పుడూ పాపాలం
వారివేమో పవిత్రాత్మలు
అంతేగా మరి…
బతుకే బతుకులో ఏ అర్థమూ లేక
మన దేహాలు
నడిచే సజీవ సమాధులైతే
వారి దేహాలేమో
మన పాపాలని గ్రుక్కిట పడుతూ
మన బ్రతుకుల మీద
ముక్తిని ధృవీకరించే వ్యాకరణాలు
మన అభిప్రాయాల వ్యక్తీకరణలన్నీ
వారి అధికారపు నిర్ణయాల మాటున
విధిగా చల్లబడుతుంటే
మనం పూసే విషాదాల మీద
వారు చిరునవ్వులుగా విరబూస్తారు
***
అవును…
లోకధర్మమింతే
తమని తాము ఎక్కువ సమానంగా
శాసనాలు రాసుకున్నాక
మనం రాసే దిగుళ్ళకి కార్చే కన్నీళ్ళకి
అందే లెక్క ఒక్కటే
కొన్ని జన్మలు అవనతం కాని కన్నీళ్ల పతాకాలు అని
అవును…
నువ్వన్నట్లుగా
ఆదీ నువ్వే… అంతమూ నువ్వే కావచ్చు
ఆదికీ అంతానికి మధ్యన నేను ఉన్నాను
దారి ఉండనీ లేకపోనీ
నా అడుగులు ఈ నేలనే ముద్దాడుతున్నాయి
నీకు నేను తెలియక పోవచ్చు
కానీ నా ఉనికి నాకు అందుతూనే ఉంది
నా ఊపిరి సాగినంత మేరా
నా ఉనికి వ్యాపితమయ్యే ఉంది
నువ్వనుకున్నట్లుగానే
నాకు ఏమీ తెలియక పోవచ్చు
నువ్వు ఎక్కిన ఎత్తులు నాకు అందక పోవచ్చు
నువ్వు చూసిన లోతులు నాకు తెలియకపోవచ్చు
నువ్వెళ్ళగలిగే ఏ చోటికీ నేను వెళ్ళలేక పోవచ్చు
అయితేనేం…
నా ఏమీ తెలియనితనమే
కనిపించిన ప్రతి దాన్నీ శోధిస్తూ
నాలో ప్రశ్నలు పుట్టిస్తుంది
ఒక ముగింపు లేని వాక్యంలోకి నిన్ను లాగుతూ
నీ అస్తిత్వపు ఉనికికే ముప్పుటిల్లేలా
నివురు క్రింద దాయబడిన
నిప్పుకణికల ఉనికంతా
బూడిదగా పేరుకుపోతున్న
మహా నిశ్శబ్దంలో
చిక్కుబడినట్లుంది
బ్రహ్మ లేఖనం...
ఏ ఆరడిలోని ఇమడని
నిప్పు కణికలాంటి అస్తిత్వాన్ని
ఇంకా రాయలేక పోయినందుకేనేమో
ఈ లోకం
ఇంకా నీడల మాటునే ఒదిగి ఉంది
ఇదేం సృష్టో యేమో…
బ్రహ్మకింకా నైపుణ్యం పెరగాల్సి ఉందనిపిస్తుంది
మరి సరస్వతిని ప్రసన్నం చేసుకోమందామా?
ప్రతి కన్నీటి బొట్టు
ఓ రహస్య ప్రపంచపు లోతులని
పరిచయం చేస్తుంటే
హృదయపు కదలికలోకి
ఒక నిశ్చలతని ఆవాహన చేసుకున్నట్లుగా
ఇక్కడ నా కన్నీటిని
నిశ్శబ్దం చేసుకున్నాను
ఎవరికీ పరిచయం లేని
ఒక మధ్య రాత్రిలో
నా తలగడే కాగితమయ్యింది…
పొద్దున్న నిశ్శబ్దమైన
అశ్రువుని అనువాదం చేయడానికి !
…
ఎప్పటిలాగానే తెల్లవారింది
స్పందన లేని కఠిన శిలగా
నన్ను మేల్కొలుపుతూ
తేనె చుక్కొకటి గుండెల్లోకి జారి
సున్నితత్వపు అస్తిత్వాన్నంతా
మేనిపై మెరుపుగా మలచినట్లు
లాలిత్యపు మంజూషమొకటి
తననే వ్యాపకంగా మార్చుకుందేమో
మృదుత్వమై అక్కడే ఘనీభవించింది
సాయంతనాల ఎరుపుని కలగలుపుకుని
తామరాకైన తనువుపై
ఇంద్రధనస్సులేవో వాలినట్లుగా
పొందికగా సర్దుకున్నట్లు ఉన్నాయి
తన కనురెప్పల క్రింద కొన్నికలలు...
కళ్ళలోని కల్మషాన్ని వెల్లవేస్తూ !
ఏటి నీలి పూలతో గీసిన నీలోపలాలై
వెలుగునద్దుకున్న క్రొమ్మెరుగుల కంటిపాపలపై
పాలపిట్ట రెక్కలపై వచ్చిన గాలి
అద్దుకొచ్చిన స్నిగ్ధత్వం అంటుకుందేమో
నవ్వుల పుక్కిలింతలతో
త్రుళ్ళి త్రుళ్ళి పడుతున్నాయి
దేహలతగా జీవ వర్ణాలని నింపుకుని
అడవి పూల పరిమళమేస్తున్న
చిరుచెమ్మటలే వేలికొనలని తడిచేస్తుంటే
సురభిళ ఘటికలుగా చిట్లిన
సమయాలన్నిటిలో కాలూనిన
నిరతిశయ సొగసు కావ్యమేమో తాను
కలల కల్లోలమెరుగని కనురెప్పల మీద ఒట్టేసి
యుగాల తీరాలవతలనుండి పోగుచేసుకున్న
హేమంతపు ఉషాకిరణాల మెరుపుల్ని అద్దుకుని
నీలోచనాలతో నిర్మలత్వపు వ్యాకరణాన్ని వచిస్తూ
తనువంతా జీవాత్మ పరచుకున్న ఉత్కృష్ట రూపమై
ప్రకృతికి పరిపూర్ణతనిచ్చే కమనీయ కవిత్వం ‘తను’
