సాయంతనాల వ్యాకరణం

తేనె చుక్కొకటి  గుండెల్లోకి జారి 

సున్నితత్వపు అస్తిత్వాన్నంతా 

మేనిపై మెరుపుగా మలచినట్లు

లాలిత్యపు మంజూషమొకటి 

తననే వ్యాపకంగా మార్చుకుందేమో

మృదుత్వమై అక్కడే ఘనీభవించింది

సాయంతనాల ఎరుపుని కలగలుపుకుని  

తామరాకైన తనువుపై 

ఇంద్రధనస్సులేవో వాలినట్లుగా

పొందికగా సర్దుకున్నట్లు ఉన్నాయి 

తన కనురెప్పల క్రింద కొన్నికలలు... 

కళ్ళలోని కల్మషాన్ని వెల్లవేస్తూ ! 

ఏటి నీలి పూలతో గీసిన నీలోపలాలై 

వెలుగునద్దుకున్న క్రొమ్మెరుగుల కంటిపాపలపై 

పాలపిట్ట రెక్కలపై వచ్చిన గాలి 

అద్దుకొచ్చిన స్నిగ్ధత్వం అంటుకుందేమో 

నవ్వుల పుక్కిలింతలతో 

త్రుళ్ళి త్రుళ్ళి పడుతున్నాయి  

దేహలతగా జీవ వర్ణాలని నింపుకుని 

అడవి పూల పరిమళమేస్తున్న 

చిరుచెమ్మటలే వేలికొనలని తడిచేస్తుంటే 

సురభిళ ఘటికలుగా చిట్లిన 

సమయాలన్నిటిలో కాలూనిన 

నిరతిశయ సొగసు కావ్యమేమో తాను 

కలల కల్లోలమెరుగని కనురెప్పల మీద ఒట్టేసి 

యుగాల తీరాలవతలనుండి పోగుచేసుకున్న  

హేమంతపు ఉషాకిరణాల మెరుపుల్ని అద్దుకుని  

నీలోచనాలతో నిర్మలత్వపు వ్యాకరణాన్ని వచిస్తూ 

తనువంతా జీవాత్మ పరచుకున్న ఉత్కృష్ట రూపమై 

ప్రకృతికి పరిపూర్ణతనిచ్చే కమనీయ కవిత్వం ‘తను’

Posted in: Poetry, కవిత