Sunday, 1 January 2017

చీకటి



ఓ చీకటీ ! నీవు నా నేస్తానివి. నిత్యం నా చుట్టూ ఆవరించుకుకోవాలనే నీ తపన ఉంది చూశావూ… ఓహ్! ఎంత ముద్దుగొలుపుతుందో తెలుసా అది. నిజం నువ్వు నా చుట్టూ పరుచుకున్నప్పుడే నిన్ను ఛేదించుకోవాలనే కోరికలో నాకు నేను చేరువవ్వటం మొదలవుతుంది. ఆ చేరికలోనే ఒక వెలుగు కిరణం ప్రభవిస్తుంది. ఎప్పుడైనా ఒకటి గమనించావా… నీలోకి చేరగానే అంధకారమయమే అనిపిస్తుంది… కాస్తంత అలవాటు పడ్డామా ఒక్కొక్కటిగా ప్రతిదీ మన కనులకి విపులంగా విశదమవుతుంది.

ఏదో అనుకుంటాం కానీ వెలుగు చుట్టూ కప్పబడే కవచమై నువ్వున్నప్పుడే దానికి మరింత రాణింపు. ఆ నిజం తెలిసిన ఎవరికైనా నువ్వు నేస్తానివే. మనసులో చీకటి లేని మనిషంటూ ఒక్కరైనా ఉంటారా? కష్టం కదూ. ఎంతటి ఉన్నత వ్యక్తిత్వనికైనా నువ్వొక రెండవ పార్శ్వం గా ఉండటం అన్నది సహజాతి సహజం.

నిజం పగటికి రేయి, సుఖానికి కష్టం, వెలుగుకి చీకటి మరో పార్శ్వంగా లేకపోతే ఈ లోకం ఎన్నటికీ నచ్చదు కూడా.

ఒక సంగతి చెప్పనా…

ఆరుబయట మంచం మీద వెల్లకిలా పడుకుని నక్షత్రాలు లెక్కబెట్టుకునే పసితనంలో ఏమో గానీ, ఇప్పుడు వాటిని అలా చూస్తుంటే అర్ధమయ్యేది ఒకటే కదూ… ఎంతోటి నక్షత్రం చుట్టూ అయినా నిశి పరుచుకునే ఉంటుందని, ఆ నిశి ఉండబట్టే వేల కోట్ల కాంతి దూరాలలో ఉన్న నక్షత్రాలూ నా ఈ కన్నులకి కన్పిస్తున్నాయని.

మరి నిశీ నువ్వూ వేరు వేరు కాదుగా…

ఏదైతేనేం ఈ జీవితం నీ గురించి నాకు నేర్పిన పాఠం ఒక్క వాక్యంలో చెప్పనా

‘చీకటంటే మరేమీ లేదు చిక్కగా కమ్ముకునే నల్లని వెలుగే'

0 comments:

Post a Comment