చీకటిని పులుముకోవటం
ఎంత తేలికో అర్థమయ్యింది.
నక్షత్రాలు నవ్వుతా యేమోనని
ఆరుబయట మంచం వాల్చడానికి
సిగ్గుపడుతున్న మనిషిని చూసాక
***
అందం కోసమంటూ
ఇంటి ముందున్న
పచ్చని చెట్టుని నరికి
మోడైన చెట్టుగా
నగిషీలు పట్టడం చూసాకే తెలిసింది
ఎడారులనీ పండిస్తారని!!***
మనిషి తనకన్నా
మట్టికే ఎక్కువ విలువని కట్టాడని తెలిసింది
తన విలువ పెంచుకోవటం కోసం
మట్టిలోని రాళ్లని
మెడలో హారంగా వేళ్ళాడదీసుకుంటుంటే!
***
పరాయి కలలని
పహారా కాసే
బేహారులున్నారని అర్థమయ్యింది
తమ కల పండటం కోసం
వారు మర్చిపోయిన కలలనీ
మళ్ళీ మళ్ళీ తట్టిలేపుతూ…
ఎన్నెన్ని”కళ”లనో చూపిస్తుంటే
***
గాయాలనే గంథం అనుకుని
తన అంతిమ వ్యాకరణం
తానే రాసుకునే చోట
నా నడక ఆగిపోయింది
అక్కడున్న మనిషనే లేఖకుణ్ణి చూస్తూ…
2 comments:
Super poem
Super
Post a Comment