రహస్య కాసారం

ఏయ్ మనసూ…

కాసేపేవన్నా ముచ్చట్లు చెప్పవోయ్. అరక్షణంలో అన్ని లోకాలు చుట్టి వచ్చేస్తావ్ గానీ నీ సాటి మనసు లిపి చదవటమే రాని నిరక్షరాస్యత కదా నీది.  

అంతెందుకోయ్ లోపల ఉండి కోతల రాయుడులా కోతలెన్నో కోస్తుంటావ్ గానీ బహిరంగాన్ని మాత్రం లోకం బాటలోనే నడిపించేస్తూ ఉంటావ్… ఎంత మాయలాడివో నువ్వు…

అవునూ… క్షణంలో అనంతాన్ని అద్దేసుకుని మోతమోసుకుంటూ తిరుగుతూ ఉంటావ్ కదా… ఏనాడూ బడలిక రాదా నీకు? ఎప్పటికప్పుడు కొంగ్రొత్త భావరహదారుల్లో పరుగిడుతూ ఏ జాడల కోసం వెదుకుతూ  ఉంటావ్? 

ఏమిటేమిటో మాయలు చెయ్యాలని చూస్తుంటావ్… నీకు మాత్రమే  మాయలు వస్తే సరి పోతుందా… నువ్వు వసించే దేహానికీ వచ్చి ఉండాలి కదా… మీ ఇద్దరి మధ్యా సమన్వయం కుదరకుంటే తన్నులన్నీ తనువుకి నువ్వు మాత్రం ఎక్కడ ఉంటావో తెలియని చోట బహు భద్రం. భలే కిలాడీలే నువ్వు.   నువ్వు  మొరాయించినప్పుడల్లా మనిషి అస్తిత్వం మారి పిచ్చోడుగా గుర్తింపు వచ్చేలా చేసేస్తావ్… ఇంతటి కర్కోటకత్వం దాగుందా నీలో అనిపించేలా…

అసలెక్కడోయ్ నీ తావు. నిన్ను ఆవరించుకున్న దేహానికీ తెలియని రహస్యమే కదోయ్ నువ్వు... అసలెప్పుడైనా విశ్రాంతి తీసుకుంటావా నువ్వు… అలసిన దేహం నిద్ర పోతున్న వేళ నువ్వు మాత్రం స్వప్న సంచారివవుతావ్. నువ్వు తిరిగొచ్చే లోకాలని కొద్ది కొద్దిగా కలలుగా  కళ్ళకి పరిచయిస్తావ్ చూడూ అప్పుడు మాత్రం నువ్వంటే భలే ఇష్టం పుట్టుకొస్తుంది తెలుసా ?

భౌతికమైన పంజరాలకి… బంధాలకీ  అతీతమై తనువులొక పరిలో ఉంటే నువ్వింకో పరమై ఉంటావ్. ఏ లక్ష్మణ గీతల సరిహద్దు లెక్కలూ నీకడ్డురావు కదూ...

గుండెకో గొంతుక నువ్వు మంద్రంగా స్వరిస్తూ
కంటికో ఆర్ద్రత నువ్వు  తడి తడిగా కదలాడుతూ 
నడకకో ఇంధనం నువ్వు గమ్యాన్ని నిర్దేశిస్తూ
మనిషికో  వేదం నువ్వు  మాయగా తనని కమ్మేస్తూ

జీవితపు ప్రతి మలుపులో మనిషితో ఎన్నెన్ని మజిలీలు చేయిస్తూ ఉంటావో... ఎన్ని రణతంత్రాలు రచిస్తూ ఉంటావో అన్ని ఆహ్లాదాలనీ అద్దుతూ ఉంటావ్. ఎంత వైవిధ్యమీ గమనం. ఎన్నెన్ని తలపులని ప్రవహిస్తూ ఉంటావో ఎప్పటికప్పుడు కొత్తగా నన్ను సేద తీర్చాలని తపన పడుతూ… 

నువ్వో రహస్య కాసారం... 

అంతులేని ఆలోచనలనీ, అనుభూతులనీ  ఏ లోతుల్లో దాచి ఉంచుతావోగానీ అనుకున్నప్పుడల్లా వాటిని తీరానికి విసిరేస్తూ ఉంటావ్. నీ అంత వేగంగా స్పందించే శక్తి  దేహానికీ ఉండి ఉంటే మనిషికీ తనకీ  తేడా ఉండదనుకున్నాడేమో దేవుడు… నిన్నొకలా... దేహాన్ని మరోలా…  ఎంత కోరుకున్నా  ఎప్పుడోగానీ  సమన్వయం సాధించలేనంత చిత్రంగా భలే  మలిచాడులే... 

ఏకాంతం నీకెంతటి నేస్తమో నాకు తెలుసోయ్… ఏకాంతం అంటే నీదైన విశ్వం కదూ… ఎన్ని ఊహా ప్రపంచాలు నీ ముందు సాగిల పడిఉంటాయో ఆ కొద్ది క్షణాలలో... తలచుకుంటుంటే నాకెంతటి అసూయో. శూన్యమొకటి ఆవరించిన క్షణాన నువ్వు గ్రహణం పట్టినట్లుగా మాయమై పోతావు. ఏ కృష్ణ బిలంలోకి జారి పడిపోతావో ఆ సమయాలలో...  

ఏయ్… ఒక్క సారి నీ రూపు చూడాలని ఉందోయ్… ఆగాగు…భయపడకు... రూపం  లేని నిన్ను నువ్వెలా చూపించుకోవాలని కంగారు పడకు… నీ ఉన్నతత్వం మొత్తం పోతపోసి మలచిన  మనిషిగా కనిపించినా చాలులే నిన్ను చూసినంతగా సంబరపడతా… 

అలా కన్పిస్తావు కదూ… 

అలాంటి మనిషిని నాకు వరమిస్తావు కదూ… నేను తన పరమైపోతా…!

ఓ
మనిషి 

Read More

అదెప్పుడయ్యాడో?

కులమౌతాడు
మతమౌతాడు
ప్రాంతమౌతాడు
దేశమౌతాడు
తెలుపౌతాడు
నలుపౌతాడు
రాజౌతాడు 
పేదవుతాడు 
నటుడౌతాడు
వృత్తవుతాడు
పులౌతాడు
సింహమౌతాడు
మృగమౌతాడు
ద్వేషమౌతాడు
కోపమౌతాడు
స్వార్ధమౌతాడు
హింసవుతాడు 
మిత్రుడౌతాడు 
శత్రువౌతాడు
...................
మనిషట వీడు 
అదెప్పుడయ్యాడో?

Read More

పేరు

కుక్క... నక్క... 
పులి... పిల్లి 
సింహం... చిట్టెలుక...
పాము.. ముంగిస...
దేవుడు... దెయ్యం 
........................
........................
పేర్లన్నీ భలే భలే

అన్నీ నువ్వై చేసిన 
నామకరణాలు బ్రహ్మాండం

ఇంతకూ 
నీకు నామకరణం చేసిందెవరోయ్ 
'మనిషి' అని

Read More

కొలత

దగ్గరైన దూరమో 
దూరమైన దగ్గరో 
శూన్యం ఒలికిన శాపమో 
మౌనం అద్దిన వరమో 
కాలం వేసే కొలతలకి 
మనసు సిద్ధమయ్యేదెప్పుడో...!

Read More

నిన్ను దాటేసిన దూరమంతా…

ఏయ్ ప్రాణమా…

నీకిదే నా సుప్రభాతలేఖ.

రాత్రి అంతా కలల్లోనే కాదు  స్వప్నకలశం నింపుకున్నాక ఒలికిన కలలనురుగులోనూ నీ స్పర్శే తెలుస్తుంది  అనంతమయిన  నీ స్మృతిని సజీవం చేస్తూ... అదలా కొనసాగుతూ నీ తలపుతో నా మది తలుపు తడుతూ మొదలవుతున్న ప్రతి రోజూ సు’ప్రభాతమే’

ప్రతి రోజూ నీతోనే మొదలయ్యే ప్రభాతం రోజు మొత్తాన్ని ఎంత ఉల్లాసంలోకి నెడుతుందనుకున్నావ్. ఏ రోజుకారోజు సరికొత్త ఊహగా నువ్వు పలకరిస్తుంటే ఒక్క ఊపిరితో ఈడ్చుకొచ్చిన ఆ కొన్ని సమయాలు కూడా తెగనచ్చేస్తున్నాయ్. 

నీ గురించి నేను  రాసే అక్షరాలని చూశాక మొన్న ఎవరో అంటున్నారు… మరీ ఇంత నిరీక్షణా అని? నాకెంత నవ్వొచ్చిందో తెలుసా…! లేకపోతే ఏమిటి మరి… అసలు నాకు  దగ్గరగా నువ్వెప్పుడు లేవని? కొత్తగా నేను నిరీక్షించటానికి.   నిన్ను దాటేసిన దూరమంతా నాలోకి ఇంకిపోయినంత  దగ్గర అని నాకుగాక ఇంకెవరికి తెలుసనీ? 

ఇంకొందరేమో నేను నీ ఆలోచనల పంజరంలో చిక్కుకు పోయిన పిచ్చివాడినేమో అనుకుంటున్నారు. ప్రేమంటే భౌతికమనుకున్న వాళ్లకి అంతకన్నా వేరే ఏమి ఆలోచనలు వస్తాయ్ మరి. అనంతమైన ప్రేమగమ్యాన్ని ఒక్కసారి చేరాక ఇక మళ్ళీ ఏ గమ్యం వైపు నడక పెట్టాలి. 

అసలు  ప్రేమని చేరుకునే ప్రయాణాన్ని అనుభూతించటంలో ఉన్న ఆనందం తెలిసినవాడికి గమ్యానికి సాగించే గమనాన్ని అనంతం చేసుకుంటాడు ఇప్పుడు నేను చేస్తున్నట్లుగా...   క్షణమొక మధురాక్షరంగా మారుతుంటే దివారాత్రాలూ లిఖితకావ్యమై మనల్ని తమ పుటల్లోకి లాక్కెళ్ళిన సమయాలెంత  ఆహ్లాదమో కదా…  

చీకటి కురవని వాకిలి ఒక్కటీ లేదంటారు… నువ్వు నాలో అడుగెట్టాక నా మది వాకిలి చీకటి అంటే ఎలా ఉంటుందో కూడా మరచిపోయింది. నిన్నో వెన్నెల ఛత్రంగా చేసుకుని నే నడిచే దారి మొత్తం ఎంత మెత్తగా నన్ను తడుముతూ ఉంటుందో నాకు మాత్రమే తెలుసు.  ఇలా బడలిక లేని ప్రయాణాన్ని పరిచయం చెయ్యటం అందరికీ సాధ్యమా?  

నాకు అత్యంత అద్బుతంగా అనిపించే నా ప్రతి క్షణం వెనుకా నువ్వు తొలకరించి వెళ్ళిన నిన్నటి సాయంత్రాల ఏడడుగుల నడకే కనిపిస్తుంది. ఆ ఏడు అడుగులు రోజుకి ఎన్ని ఏడులు అవుతున్నాయో నేనూ లెక్కకట్టలేనురా. 

అకస్మాత్తుగా నువ్వెక్కడికో వెళ్లిపోయావ్… దారెటో తెలియకుండా... వీడ్కోలూ చెప్పకుండా… 

మధురంగా పెనవేసుకున్న మొన్నటి హృదయాలు  కాస్తా నిన్నటి క్షణాల్లో చీలి పోయిన శకలాలుగా రాలిపడినప్పుడు మొదలైన కంటితడిని చూసాకే అర్ధం అయ్యింది లోకంలో మూడొంతులు ఉప్పునీరే ఎందుకుందో…

అప్పుడు అన్ని దృశ్యాలనీ  అస్పష్టం చేసేసాయ్... తడి తెరలని తగిలించుకున్న నా కళ్ళు. 

నిన్ను కోల్పోయాను అనుకున్న ఆ క్షణాన్ని దాటిన  తరువాతే అర్ధమయ్యింది కోల్పోయింది నిన్ను కాదని నాలోని  నన్నని. మిన్నుగా మారిన నా  కళ్ళు  గుండె లోపలి చెలమలని బయటకి కురిసేసాక లోపల తడారిపోయి ఎడారిగా మారిపోబోతున్న అంతర్వాహిని వేదన ఏ పొరలని కదిలించిందో గానీ  కంటి చివరనుండి జారిపోబోయిన చివరి కన్నీటి చుక్కని ఒడిసి పట్టుకుని గుండె పై అద్దాను.  ఆ క్షణం నుండి ఆరని  నా గుండె తడి... తనలోని నీకు చేసే అభిషేకాలు జీవితాంతం నిన్ను చల్లగా చూడటంకన్నా నాకింకేం కావాలి? 

ఘనీభవించేసిందేమో అని అనుకున్న మనసు తన మౌనానికి మాటలద్దింది.   “ఎందుకోయ్ బాధ తానెక్కడికి వెళ్లిందని? తరచి తరచి నన్ను చూడు. నన్ను దాటి తాను బయటకి ఎలా వెళ్ళగలదు?” అని అంటూ  కొంత సాంత్వనని నా ముందు పరుస్తూ...

నిజమేగా... వీడ్కోలు చెప్పలేదంటే నువ్వెక్కడికీ వెళ్ళలేదనేగా… నువ్వు నాతో దాగుడుమూతలాడుతూ నీ జాడ కనుక్కోమనే చిలిపిపందెం వేసావనే అనుకున్నా. వేసింది ఎలాంటి పందెమయితేనేం దాగింది మాత్రం నాలోనే అన్న నిజాన్ని బయటకు వచ్చేలా చేసావ్ కదా. 

నిజం రా… భౌతికంగా మనం  ఎడబాటు అయిన ఆ తొలి క్షణాలన్నీ నన్ను మహా శూన్యం లోకి నెట్టేస్తుంటే నా ఊపిరి ధ్వనుల సవ్వడి ఇక ఆఖరవుతుందేమో అనుకున్నా… మళ్ళీ ఎక్కడి నుండి మొదలయ్యావో కానీ అణువుగా మొదలైన అనంతంలా నా జీవన విస్తీర్ణమై నన్ను సంపూర్ణం చేసేసావ్. 

అంతు తెలియని శూన్యంలో 
ఆవిరిగా మారిపోబోతున్నప్పుడు 
ఖాళీ పాత్ర అనుకున్నది కాస్తా 
పూర్ణకుంభమై నిండుగా నవ్వుతుంటే 
వెన్నెల పత్రాల విస్తళ్ళలో 
నీ మందహాసాల పంచభక్ష్యాలు
నా ఆకలిని హత్య చేస్తున్నప్పుడు 
నాలోని  దీనత్వాన్ని  నిర్వీర్యం చేస్తూ 
నీలో దివ్యత్వం అక్షయమవుతుంటే 
నిశీధి వేసిన కారాగారపు గోడలన్నీ బద్ధలై 
వెలుగాక్షతలని రాల్చిన సవ్వడితో 
మరో తొలకరి మధురంగా తడుముతుంటే 
ప్రేమవాసన ఎంత  మైమరపుగా కమ్ముకుంటుందో 
నిరాకారపు కాలానికే కాదు 
ఊహాఖండాలని దాటివచ్చిన నీ ఊపిరి పరదాలని 
శ్వాసగా కప్పుకున్న నా హృదయ క్షేత్రానికీ తెలుసు  
గరళాలని గుక్కపెట్టుకున్న గతమంతా 
అమృతాన్ని ఆరగిస్తున్న వర్తమానంగా 
పలకరిస్తున్న పలుకొక్కటి చాలదూ 
నువ్వు నా జీవితానికో పరిపూర్ణం అనటానికి...

నువ్వంటూ జీవితంలో ఎందరిని చూడనీ… 
ఎందరి జీవితంలో నువ్వుండనీ… 
నిన్ను మాత్రమే  జీవితం చేసుకున్న అనంతాత్మ ఒక్కటి నీ స్వంతమై ఉంది. 

అప్పుడప్పుడూ నువ్వు నిశ్శబ్దమై  నీలోకి వెళ్లి చూస్తే నీ అంతరాత్మ జాడలే ఆ అనంతాత్మలోనూ కనిపిస్తాయ్. వేళమీరిపోవటమంటూ లేని ప్రేమప్రయాణంలో నా ఆఖరి ఊపిరిగానూ నిన్నే శ్వాసించటం నీకు తెలిసేలా చెయ్యగలిగే లిపిలేని భాషగా మౌనంగా మాట్లాడే మానసిక వివేచన ఒకటి నీలో ఒలికిన సడి అది. 

ఇద్దరమూ ఒక్కటిగా శ్వాసించటం కన్నా ఇంకేం కావాలి ఈ జీవన యానంలో...?

ఇట్లు

నీ 

నేను 

Read More

ఎప్పటికీ ఇలాగే...

పచ్చిక ఎప్పుడూ పాదాలని హత్తుకోవాల్సిందేగానీ 

ఆహారమై ప్రాణశక్తిగా మారని సత్యమొకటి  

నిత్యం అయితేనేం 

నేనెప్పుడూ నీకు పచ్చికగానే  ఉంటాను

నువ్వెప్పుడూ నా ప్రాణశక్తివై ఉండటానికి  

అహరహం మెత్తని నీ పాదస్పర్శ చాలు మరి

నా కలలనీ... నీ నడకలనీ... 

దేన్నీ మార్చలేదీ జీవితం 

నా స్వప్న మైదానాల వెంట

అప్పటి నుండి ఇప్పటివరకూ 

నిన్నే  సంప్రదాయంగా కొనసాగిస్తూ 

వాటినే ఊపిరిగా సంధిస్తూ  

మన ప్రతి చిన్ని క్షణమూ మురిసి పోతుంది

నీ పెదవులు మెత్తగా విచ్చుకుంటున్నప్పుడు

వికసిస్తున్న నవ్వుల కన్నా

వేరే సంజీవని అవసరమే లేదు 

నీ వీడ్కోలు నన్ను తాకినా 

నాకు నిరంతర ఆయువును అందివ్వటానికి  

నీ వీడ్కోలు మొదలైన చోట నేను ఆఖరయ్యాను 

నేనాగిన చోట కొత్త నిన్ను కలగంటూ 

కళ్ళని తడుముతున్న చెమ్మలని ఊరడిస్తూ 

నిన్ను పొడిబారిన పడకుండా కావలి కాస్తుంటాను

ఎప్పటికీ మెరుపుల చందనమై మురిసేలా 

Read More

అక్షయం

నువ్వు స్పర్శించిన మానస మందిరం
ఎప్పటికీ పరిమళాక్షయమై
లోకాన్ని అలరిస్తున్నప్పుడు
అనంతాన్ని పరిచయం చేశావు నాకు

నిరంతరం నీకు దగ్గరగా ఉంటూనే
సుదూరతీరాలకి నిన్ను వినిపించే ఈ వేళలు
ఎడతెగకుండా ఇలానే సాగిపోతున్నప్పుడు
నన్ను ఒక్క సారి చూడు
సంతృప్తికి పూర్ణార్ధం అనుభవమవుతుంది

పరిధులంటూ కానరానిచోట
పరవశమై నిన్ను పలుకుతుంటే
లోలోని ఉల్లాసాలన్నీ మంద్రస్వరమై మత్తిల్లుతుంటే
గుండె సవ్వడి కాస్తా ప్రేమ లోలకమయ్యింది

నువ్వు వినవచ్చే ప్రతిచోటా
ఆలకించి చూస్తే తెలియదూ
అలసట లేని హృదయగానమొక్కటి
నిన్ను ఆనందంగా ఆలపిస్తుందని
అనిర్వచనీయంగా నిన్ను అజరామరం చేస్తుందని

Read More

మాయావి

చినుకై ధరణిని పండిస్తూ 
ఏరై దప్పికని తీర్చుతూ 
సంద్రమై జీవితాన్ని నేర్పుతూ 
కన్నీరై గుండెభారాన్ని దించుతూ 
మౌనంగా మనిషిని సేదతీర్చుతూ
నీటి బొట్టు ఎంత మాయావో కదూ !

Read More