ప్రకృతి ప్రణవం

లోకాన్ని గోరువెచ్చగా మేలుకొలుపుతూ 
ఈ ఉదయారుణపు స్పర్శ 
 
పసి పాప నవ్వులాంటి తారలని 
వేలాడదీసుకుంటున్న ఆ రేయి
 
ఏ జ్ఞాపకాలనో మోసుకుంటూ 
బద్ధకంగా ముసురుకుంటున్న 
ఒక ఆకు మెత్తని గాలి 
 
వజ్రాలే  ద్రవరూపమెత్తి నీటి దర్పణమై 
ఆకాశాన్ని ఇముడ్చుకుంటూ సాగిపోతున్నట్లున్న  
ఆ ప్రవాహ గానం 
 
సృష్టి విధానాన్ని నినదిస్తూ 
జంతు జాల పయనం 
 
అంతా  ఒక సవ్వడి…  
ప్రకృతే తనకై  శబ్దించుకుంటున్న 
అనంత ప్రణవపు  ఉరవడి 
 
నీకు తెలియని నీ అహపు రహస్యమది 
ఇదంతా ఇలా ఉంది కాబట్టే 
నువ్విలా ఉన్నావ్ 
 
ఇవేమీ లేకుండా… 
నీకోసమంటూ ఒక్క పలకరింపూ  
మృగ్యమైన చోట 
నీకు నువ్వు దొరకటమన్నది 

సమాధానమిక పుట్టని ప్రశ్న

Read More

శిల

 

ప్రతి కన్నీటి బొట్టు 

ఓ రహస్య ప్రపంచపు లోతులని 

పరిచయం చేస్తుంటే 

హృదయపు కదలికలోకి  

ఒక నిశ్చలతని ఆవాహన చేసుకున్నట్లుగా 

ఇక్కడ నా కన్నీటిని 

నిశ్శబ్దం చేసుకున్నాను 

ఎవరికీ పరిచయం లేని 

ఒక మధ్య రాత్రిలో 

నా తలగడే కాగితమయ్యింది… 

పొద్దున్న నిశ్శబ్దమైన 

అశ్రువుని అనువాదం చేయడానికి !

… 

ఎప్పటిలాగానే తెల్లవారింది 

స్పందన లేని కఠిన శిలగా 

నన్ను మేల్కొలుపుతూ 

Read More

గాంధారిత్వం

దీప్త నీలాల కాలం తలుపెప్పుడు తడుతుందోనని 
తమో ముద్రలేసుకుంటూ వస్తున్న నిమిషాల లోతుల్లోకి చూస్తున్నప్పుడు 
గాలి అలలలో  ఈదులాడుతున్న అలజడిని 
ఎవరో గుండెలోకి పోతపోస్తున్న చప్పుడవుతుంటే 
మౌనమంతా మైదానంలో కరిగిపోయి 
రక్త నీలపు సంధ్యారాగమంతా  కంటిమాపుల్లో కంపనమవుతుంది 
 
గరిక వేటుకి గాయపడి నెత్తుటి పారాణి అద్దుకున్న పసిపాదాల క్రింద 
నలిగిపోయిన పచ్చదనాల లెక్కలేస్తూ 
స్మృతినిండా మృతి చెందిన క్షణాల కూడికలేసుకుంటూ 
ఉచ్ఛ్వాస నిశ్వాసల గణనల్లో లోకాన్ని బేరీజువేస్తూ 
గాంధారిత్వపు చూపులతో నిజాలని తూద్దామనుకుంటే 
మొలిచేవన్నీ తిమిరాన్ని పండించే చీకటి విత్తనాలే 
 
గాలిలో వేలాడుతున్న నల్లమబ్బులని చప్పరించి దాహం తీర్చేసుకుందామని 
రెక్కలని చాపుకుంటూ ఎగురుతున్న తెల్లపావురపు ఆశలో భ్రమనే  చూస్తే 
ఆశావాదానికి ప్రతీకలంటూ ఏ మెలకువలోనూ రాయబడి ఉండవు
కాటుకని కప్పుకున్న పసిడి కిరణాలే ముంగిట్లోకి వస్తూ 
ఉన్న ఒక్క జీవిత కాలమూ జీవన్మృతమై సాగిపోతూనే ఉంటుంది..  
మోటబావి నెర్రెల్లోనూ చిగురించే రావి మొక్కకున్న పట్టుదల నేర్వక! 
 
ఇంత తెలిసాక… 
జన్మల క్రితమే వలసబోయిన నవ్వులను ఈ బ్రతుకులకి ఆశబెట్టడమంటే 

నిజాన్ని ఏ మడతల్లోనో దాపెట్టి అబద్ధానికి ఆడంబరమద్దటమే కదూ…! 

(అంతర్జాల పత్రిక 'కౌముది' లో మే 2021 లో ప్రచురితం)

Read More

ముగిసిపోదామా? కథని మార్చి రాద్దామా?

 

ఇది ఎలా ముగుస్తుంది?

ఏమో… తెలియదు… తెలుసుకోవాలనీ లేదు. అది ఆటైనా… కథైనా… జీవితమైనా... ముగింపు తెలిసాక  మనల్ని కొత్త కొత్తగా నడిపించే తపన ఎక్కడ మిగిలి ఉంటుంది?

ముగింపు తెలియని ఒక పరిచయం… ముందు ముందు ఎన్ని కొత్త బాటలని పరిచయం చేస్తుందో… మన ముగింపుకే తొలి అడుగుని ముద్రిస్తుందో కదూ !  

మనకు తెలియని ముగింపుకి ఎన్నెన్ని కథనాలో… ఏ కథనంలో మన ముగింపు ఇముడుతుందో అన్న ఆలోచన మాత్రం ఎప్పటికీ ముగియదు. 

ముగింపుని అలా వదిలేసినంత కాలం నువ్వో కొనసాగింపువే…  

సముద్రం మీద దూరంగా కనిపిస్తున్న ఓడ ఇంకాసేపటికి మన కళ్ళకి కనిపించనంత మాత్రాన అది లేదని కాదు. తన ఉనికి ముగిసి పోయిందనీ కాదు. తన ప్రయాణంలో మరో చోటకి… మరో కంటికి దగ్గరగా వెళుతూ ఉందనే. 

ఈ క్షణంలో ఇది ముగిసిపోయింది అనుకుంటే… మరో చోట మరోలా మొదలవుతుంది. మరో రూపంలో ఇదే చోటకి మరల మరల వస్తూ ఉంటుంది. ముగింపులని మనం అనుకునేవన్నీ రూపు మార్చుకున్న కొనసాగింపులే. 

అయితేనేం… మనిషంటేనే పట్టువదలని విక్రమార్కుడు కదా… 

అందుకేనేమో మనిషి కథ ముగింపుకి తానే పథక రచన చేస్తున్నాడు. 

మరి ముగిసిపోదామా? 

కథని మార్చి రాద్దామా? 

మనిషి కథ ముగింపులేని వాక్యమవ్వాలీ అంటే తను చివరంటూ లేని నిస్వార్థమవ్వాలి.  

Read More

అగణితపు...

 

దేనికోసమో తెలియని నిరీక్షణలో 

నిశ్శబ్దంగా నేనున్నప్పుడు 

ఆ నిశ్శబ్దంలోకి చొచ్చుకు వచ్చేసే 

మృదువైన పలకరింపుతో

అగణితమైన సారూప్యతల

నేస్తపు స్పర్శలా  

నను తాకింది తను 

మనఃస్వరమేళనమేదో 

దివ్యానంద భరితమైన అనుభూతిని 

పునఃసృష్టి చేస్తుంటే 

తనకి వశమైపోవడం 

నాకు పరవశమై 

నన్ను నేను కోల్పోవడం 

కనికట్టేమీ కాదు 

అవతలి తీరాలనుండి 

తీసుకు వచ్చిన కథల్ని 

సముద్రం మీద సంగీతంగా 

సాధన చేస్తున్న అలల అలికిడిని 

కుతూహలంగా వింటున్న పాదాలని 

తడి తడిగా హత్తుకుపోతున్న తీరం లోని  

మౌన ప్రకంపనాలన్నిట్లో 

ప్రతిధ్వనిస్తున్న వాయులీనం తను 

ఎక్కడెక్కడినుండో 

ఏరుకొచ్చిన శబ్దాలకి 

కాలాల కలల నుండి 

పోగు చేసిన వర్ణాలద్దిన

పదమండపం  తను

తను …  

ప్రకృతి అస్తిత్వపు 

శాశ్వత సంతకం  

… కవిత్వం

Read More

ఊపిరి కొలత

 

ఇదిగో…

నీ  హృదయం నుండి జారుతున్న ఈ చిన్ని ఉప్పు నీటి చినుకుని చూడు… ఈ అనంతానంత విశ్వపు రచనలో…  నీలో రేగిన కల్లోలాన్ని ఋజువు పరుస్తూ చెక్కిలి మీద తేమరాతని రాస్తూ సాగుతున్న ఈ నీటి అక్షరపు ఊపిరి యొక్క ఉనికి  ఎవరికని చేరుతుంది. ఎవరికో ఎందుకు… అసలు మళ్ళీ నీకు దొరుకుతుందా తన ఉనికి? 

ఎందుకు దొరకదు ? 

చెక్కిలి మీద ఆవిరైన ఆ తడి బిందువు ఎన్ని కోట్ల కోట్ల ఆర్ద్రతా కణాలుగా మారి ఈ లోకం మీద తన ఉనికిని పరచుకుంటూ వెళుతుందో  కదా!  ఏ చిన్ని హృదయం మీదకో  చేరిన ఒక అణువంత రేణువు చాలు… నిన్ను ఒక  రచనగా మలచటానికి.  నీ  ఉనికిని విశ్వమంతటికీ పరిచయించటానికి. 

నిజానికి,  ఆదీ అంతమూ తెలియని ఈ విశ్వంలో  నువ్వెంత ?  నీ ఉనికెంత ? 

నిజంగా తరచి చూస్తే ఈ ప్రపంచం… ఒక మాయా మోహనం. తన ఉనికినే… తన కొలతనే… తానెప్పుడూ గుప్పెట విప్పదు  మరి. ఇది నిజంగా నిజం… 

ఎలా అంటారా?  

ఈ ప్రపంచం చాలా పెద్దది. చాలా అంటే చాలా… ఒక్క సారి తప్పిపోతే మనకి మనం  దొరకనంత… ఈ ప్రపంచం చాలా చిన్నది… చాలా అంటే చాలా… కోట్లకోట్ల నక్షత్రాల ఆచూకీ మన కంటి చూపుకి  అందేంత… 

ఇంతకూ ప్రపంచం పెద్దదా…  చిన్నదా… ?  ఏమో ఎవరికి తెలుసు ? ఎప్పటి మనఃస్థితికి ఏమని అనిపిస్తుందో… నిజం చెప్పాలి అంటే ప్రపంచం చిన్న్దదో పెద్దదో కాదు… నువ్వు  ప్రపంచాన్ని చూసిన క్షణపు కొలత అది. 

ఆ క్షణం లో మిగిలిన అన్ని సమయాలూ… పరిమాణాలూ… గడ్డ కట్టుకు పోయి ఉంటాయి. అసలవి నీ  దగ్గరకు రావు కూడా ! 

ప్రపంచానికి నువ్వు పెద్దగా తెలియాలంటే… అసలు నువ్వెంత పెద్దనో నీకు తెలియాలి. నీకు నువ్వే చిక్కనప్పుడు ప్రపంచానికి నువ్వెక్కడ తగులుతావ్… అందుకే నిన్ను నువ్వు ప్రక్షాళన చేసుకుంటూ ఒక స్వఛ్చతా దీపంలా నువ్వు ప్రజ్వరిల్లాలి. దానికోసం నీకు నువ్వే ఇంధనంగా మారాలి. 

ఈ ప్రపంచపు పాంచ భౌతిక స్వరూపంలో ఒక రేణువంతనే నువ్వుండనీ… తన ఆత్మానుగత స్వరం నుండి నువ్వు వినిపిస్తే… ఇక నువ్వూ… ప్రపంచమూ…  ఏది ఎవరు?

ప్రతి సామాన్యతలో ఒక అసామాన్యత ఒదిగి ఉంటుంది. నీకు నువ్వుగా  తనని  ఎప్పుడు తెలుసుకుంటావా అని వేచి చూస్తుంది తప్ప తనకి తానుకు అది బయట పడదు.  

మరి నీకు నువ్వు తెలియాలంటే…?

అంత సులభమా… నిన్ను నువ్వు చదవాలి… అహరహం అకుంఠిత దీక్షతో.  అంతా కొత్తగా ఉండవచ్చు… మరంతే కదా! నీకు నువ్వు పరిచయం అవ్వటం ఇప్పుడే కదా ! అలానే ఉంటుంది.  అయినా సరే… ఇక ఆగమన్నా ఆగవు.  

అదంతే మరి! 

వేవేల కావ్యాలు … వేదాలు… ఉపనిషత్తులు… ఇతిహాసాలు… పేరేదేతైనేం   వాటిన్నిటి సారం నువ్వే… అవన్నీ చెప్పేది నీ గురించే… నీలో నువ్వెంతగా వ్యాపితమయి ఉన్నావో తెలిసి వచ్చే కొద్దీ బహిరంగపు ఆసక్తులన్నీ అనాసక్తులై నీకు నువ్వే ఒక నిరంతర ఆసక్తిగా కొనసాగుతూనే ఉంటావు.

Read More

కడలి కోసం ఒక్క చినుకు

తీరాన్ని  తడిమేస్తున్న 

పాద ముద్రల కౌగిలి కోసం 

ఎగసి పడుతున్న అలల సవ్వడిని 

తన గుండెల్లో శీతలీకరించుకుంటూ 

వాన వాకిట్లో 

ఆర్తిగా తనని  తడుపుకుంటున్న

సముద్రాన్ని చూడు… 

తన ఉప్పదనాన్ని 

తియ్యగా మార్చి 

తన దాహం తీర్చే 

ఒక్క చినుకు కోసం 

యుగాలుగా ఎదురు చూస్తూ 

కడలి గానే కాదు… 

కన్నీటిగానూ మారి 

లోకమంతా విస్తరించినట్లు లేదూ…!

Read More

సాయంతనాల వ్యాకరణం

తేనె చుక్కొకటి  గుండెల్లోకి జారి 

సున్నితత్వపు అస్తిత్వాన్నంతా 

మేనిపై మెరుపుగా మలచినట్లు

లాలిత్యపు మంజూషమొకటి 

తననే వ్యాపకంగా మార్చుకుందేమో

మృదుత్వమై అక్కడే ఘనీభవించింది

సాయంతనాల ఎరుపుని కలగలుపుకుని  

తామరాకైన తనువుపై 

ఇంద్రధనస్సులేవో వాలినట్లుగా

పొందికగా సర్దుకున్నట్లు ఉన్నాయి 

తన కనురెప్పల క్రింద కొన్నికలలు... 

కళ్ళలోని కల్మషాన్ని వెల్లవేస్తూ ! 

ఏటి నీలి పూలతో గీసిన నీలోపలాలై 

వెలుగునద్దుకున్న క్రొమ్మెరుగుల కంటిపాపలపై 

పాలపిట్ట రెక్కలపై వచ్చిన గాలి 

అద్దుకొచ్చిన స్నిగ్ధత్వం అంటుకుందేమో 

నవ్వుల పుక్కిలింతలతో 

త్రుళ్ళి త్రుళ్ళి పడుతున్నాయి  

దేహలతగా జీవ వర్ణాలని నింపుకుని 

అడవి పూల పరిమళమేస్తున్న 

చిరుచెమ్మటలే వేలికొనలని తడిచేస్తుంటే 

సురభిళ ఘటికలుగా చిట్లిన 

సమయాలన్నిటిలో కాలూనిన 

నిరతిశయ సొగసు కావ్యమేమో తాను 

కలల కల్లోలమెరుగని కనురెప్పల మీద ఒట్టేసి 

యుగాల తీరాలవతలనుండి పోగుచేసుకున్న  

హేమంతపు ఉషాకిరణాల మెరుపుల్ని అద్దుకుని  

నీలోచనాలతో నిర్మలత్వపు వ్యాకరణాన్ని వచిస్తూ 

తనువంతా జీవాత్మ పరచుకున్న ఉత్కృష్ట రూపమై 

ప్రకృతికి పరిపూర్ణతనిచ్చే కమనీయ కవిత్వం ‘తను’

Read More