కనుల నీలిమలో కరిగిపోతున్న విశ్వరూపంలా
కనుపాపని కాల్చి వేస్తున్న నిప్పురవ్వలా
కంటి సీమని ముంచి వేస్తున్న తేమ పాతంలా
కనుదోయి మాగాణిలో మొలకెత్తుతున్న నీటి విత్తులా
కంటి ద్వారాల మాటున దాగిన శూన్యాన్ని పరిపాలిస్తున్న అశ్రు ధీరలా
కను రేకల పత్రాలపై లిఖించిన తడి ప్రేమలేఖలా
కాలమంతా కనురెప్పల కావలిలో
సంచరిస్తున్న స్వప్నాలని సంహరించే వధ్యశిలలా
ఇదిగో ఇలా…
కంటిని అంటిపెట్టుకున్న యుగయుగాల బాసలా
ఎప్పటికీ మరణం లేని ఒకే ఒక్క భాషలా
కల పగిలినప్పుడల్లా
ఒక కన్నీటి చుక్క!!!
సముద్రంలోని నీలమంతా ఘనీభవించి
గుండెలోతుల్లోకి చేరిన ప్రతిపిలుపులా
చిక్కని నీలి వెన్నెల కాంతి పరచుకున్న
మైదానం నుండి మొదలై
ఊపిరి మొదలవ్వక ముందే
మనకోసం విశ్వాన్ని సిద్ధం చేసిన
బ్రహ్మత్వపు ఆచూకీగా
గడ్డిపూల రేకల మీద చలిని
వెచ్చగా మనసు లోకి లాక్కొని వచ్చే
పాదమే పథమై
సూరీడి ఎండతునకలని చల్లగా కప్పుకునే
ఇలాంటి నవ్వులు ఓ నాలుగు చాలవూ
మనల్ని మనం
యథా తథంగా అనువదించుకోవడానికీ
అదిగో…
అప్పుడొకసారి ఓ మిణుగురుల పొద
కాస్తంత కాంతి ధూపాన్ని విసిరి వెళుతూ
ఇలా చెప్పింది
గాలంటే
ఎప్పటి స్పర్శను అప్పుడే
ఎక్కడి స్పర్శని అక్కడే
పరదాలుగా కప్పే అనుభూతి అక్షరమనీ …
నిప్పురవ్వని దాచుకున్న మంచు ముద్దలా
తనకోసమంటూ ఒక రోజును
ఏ సీతాకోక రెక్కల కిందనో దాచుకుని
ఇప్పటికిలా జీవ ఇంధనమై
నీకూ… నాకూ… తనకూ… ఊపిరిస్తుందనీ
***
ఏ ఔషధీ అరణ్యాల నుండో
తనని తాను నింపు కొచ్చి
కొన్ని ఊపిరుల స్పర్శ కోసం
అన్ని అస్తిత్వాల సాంద్రతని నింపుకుని
తనని తాను ఉగ్గబట్టుకుంటూ
ఈ గాలి చేసే జాగరణ ఉంది చూశావూ…
అది కొన్ని స్వప్నాలని
యదార్థ స్థిరత్వంలోకి
లాక్కొని వచ్చే తపన!
***
ఏ మొహమాటాలకు పోయిందో ఏమో
ఇప్పుడిలా
కాస్తంత రంగుల వాసనల రుచిలో
చిక్కుకుని పోయింది
నువ్వు కొద్దిగా మేల్కొంటే…
ఏ రంగూ రుచీ వాసనా లేని
తన యదార్థాన్ని తనకిచ్చేసి
రేపటి మన శ్వాసల పచ్చదనానికై
కాస్తంత ఊపిరి పోసుకుందాం !
మనమెప్పుడూ బాటలం
ఎండకి ఎండుతూ వానకి తడుస్తూ
చిన్న చినుకులకే చిధ్రమవుతూ
చిత్ర విచిత్రమైన నడకల్ని భరిస్తూ
వాళ్లెప్పుడూ వాహనాలే
ఎండైనా… వానైనా
తమకి నచ్చిన వేగంతో నడుస్తూ
అలసట వచ్చిన చోట ఆగుతూ
రహదారిని తమ హక్కుగా చేసుకుంటూ !
ఎంతైనా
పన్ను కట్టిన వాడికే
దారిమీద హక్కుంటుందంటారు కదా
మనమెప్పుడూ పాపాలం
వారివేమో పవిత్రాత్మలు
అంతేగా మరి…
బతుకే బతుకులో ఏ అర్థమూ లేక
మన దేహాలు
నడిచే సజీవ సమాధులైతే
వారి దేహాలేమో
మన పాపాలని గ్రుక్కిట పడుతూ
మన బ్రతుకుల మీద
ముక్తిని ధృవీకరించే వ్యాకరణాలు
మన అభిప్రాయాల వ్యక్తీకరణలన్నీ
వారి అధికారపు నిర్ణయాల మాటున
విధిగా చల్లబడుతుంటే
మనం పూసే విషాదాల మీద
వారు చిరునవ్వులుగా విరబూస్తారు
***
అవును…
లోకధర్మమింతే
తమని తాము ఎక్కువ సమానంగా
శాసనాలు రాసుకున్నాక
మనం రాసే దిగుళ్ళకి కార్చే కన్నీళ్ళకి
అందే లెక్క ఒక్కటే
కొన్ని జన్మలు అవనతం కాని కన్నీళ్ల పతాకాలు అని
అవును…
నువ్వన్నట్లుగా
ఆదీ నువ్వే… అంతమూ నువ్వే కావచ్చు
ఆదికీ అంతానికి మధ్యన నేను ఉన్నాను
దారి ఉండనీ లేకపోనీ
నా అడుగులు ఈ నేలనే ముద్దాడుతున్నాయి
నీకు నేను తెలియక పోవచ్చు
కానీ నా ఉనికి నాకు అందుతూనే ఉంది
నా ఊపిరి సాగినంత మేరా
నా ఉనికి వ్యాపితమయ్యే ఉంది
నువ్వనుకున్నట్లుగానే
నాకు ఏమీ తెలియక పోవచ్చు
నువ్వు ఎక్కిన ఎత్తులు నాకు అందక పోవచ్చు
నువ్వు చూసిన లోతులు నాకు తెలియకపోవచ్చు
నువ్వెళ్ళగలిగే ఏ చోటికీ నేను వెళ్ళలేక పోవచ్చు
అయితేనేం…
నా ఏమీ తెలియనితనమే
కనిపించిన ప్రతి దాన్నీ శోధిస్తూ
నాలో ప్రశ్నలు పుట్టిస్తుంది
ఒక ముగింపు లేని వాక్యంలోకి నిన్ను లాగుతూ
నీ అస్తిత్వపు ఉనికికే ముప్పుటిల్లేలా
నివురు క్రింద దాయబడిన
నిప్పుకణికల ఉనికంతా
బూడిదగా పేరుకుపోతున్న
మహా నిశ్శబ్దంలో
చిక్కుబడినట్లుంది
బ్రహ్మ లేఖనం...
ఏ ఆరడిలోని ఇమడని
నిప్పు కణికలాంటి అస్తిత్వాన్ని
ఇంకా రాయలేక పోయినందుకేనేమో
ఈ లోకం
ఇంకా నీడల మాటునే ఒదిగి ఉంది
ఇదేం సృష్టో యేమో…
బ్రహ్మకింకా నైపుణ్యం పెరగాల్సి ఉందనిపిస్తుంది
మరి సరస్వతిని ప్రసన్నం చేసుకోమందామా?
ప్రతి కన్నీటి బొట్టు
ఓ రహస్య ప్రపంచపు లోతులని
పరిచయం చేస్తుంటే
హృదయపు కదలికలోకి
ఒక నిశ్చలతని ఆవాహన చేసుకున్నట్లుగా
ఇక్కడ నా కన్నీటిని
నిశ్శబ్దం చేసుకున్నాను
ఎవరికీ పరిచయం లేని
ఒక మధ్య రాత్రిలో
నా తలగడే కాగితమయ్యింది…
పొద్దున్న నిశ్శబ్దమైన
అశ్రువుని అనువాదం చేయడానికి !
…
ఎప్పటిలాగానే తెల్లవారింది
స్పందన లేని కఠిన శిలగా
నన్ను మేల్కొలుపుతూ
