Tuesday, 28 March 2017

భృత్యుడు

మరణమెప్పుడో రాయబడే ఉంది
అందుకేనేమో
ఏ విపత్తులూ మనసుని బంధించలేకుండా ఉన్నాయి

రానీ మృత్యువుని
నేనెరుగని మృత్యువా అది
పుట్టిన క్షణం నుండీ నాతోనడుస్తున్న ఏకైక నేస్తం తాను  
తనకు తెలిసిందల్లా శరీరాన్ని శాశ్వత నిద్రలోకి జోకొట్టడమే
అవును...దేహాన్ని మాత్రమేగొని పోగలదు తను
కాలం నుండి నన్ను తరమటం తన సాధ్యమా
నన్ను నేను తెలుసుకున్నంత సేపూ తను నా భృత్యుడు

నిజం…
అసలైన నడక తెలిసాక
ఆనందమంటే పది క్షణాలు పెదవులపై మెరిసే నవ్వూ కాదు
విజయమంటే శ్రమలో కష్టం చూడని గెలుపు కాదు
మృత్యువంటే దేహం నిర్జీవమైన చావూ కాదు
అహరహం ప్రకృతిని సేవించే స్వేఛ్చా ఏలిక
అన్న తత్త్వం నేర్చుకున్న జీవితం
ఇప్పుడు జరామరణాల లెక్కల్ని దాటేసి
గుండె నిండా నవ్వుని నింపుకుంది
కాలం పొడుగూతా నన్ను రాసేస్తుంది


0 comments:

Post a Comment