Thursday, 30 March 2017

మరీచిక

రాత్రి పగలుగా మారుతున్న చిరు శబ్దంలో
వళ్లు విరుచుకుంటున్న మైదానం
విరహపడిన దాఖలాలు చూసి
పడమటన మాయమైన పాత సూర్యుళ్ళందరూ  
ఒక్కటై వెలుగుతున్న చిత్రంపై
వాలుదామనుకుంటుందో ఆశల పక్షి...
విరగకాసిన వెలుగుని ఆబగా చూస్తే
మిగిలేది శాశ్వతాంధకారమని తెలియక !


నీటి భారం పట్టని నల్ల మబ్బుల్లా
బంధమనుకున్న బంధుత్వాలన్నీ
నీడల ఉయ్యాలలై
మరీచికా సోయగాలని భ్రమ పెడుతుంటే
యే స్వల్పత్వాన్ని ఎరుగని
అనంత అంధకారమొకటి మరింతగా చిక్కబడుతుంది


కోరికలన్నీ మాలిమై నేలని ఆప్తంగా హత్తుకుంటే
గాలి వాటున సోమరిగా
వళ్లు విరుచుకుంటూ వస్తున్న రంగుల గానమొకటి
కొండ శిఖరాన మెరిసే నిప్పు బంతిని తాకి
మెరుగు పెట్టుకున్న కిరణ ధారల వెంట ప్రవహిస్తూ  
ప్రతి మది చుట్టూ వెచ్చని చరణమై చుట్టుకున్నప్పుడు
అంతఃహృదయపు ఒడలంతా పులకింతై
పృథవి నవ్వుగా ప్రతిధ్వనిస్తుంది
తమని తాము వెలుగించుకునే మిణుగురు దీపాలని
ప్రతి అంధకారంపై వెదజల్లుతూ...!



1 comments:

పాత సూర్యుళ్ళందరూ అనడం భలే ఆలోచన... అద్భుతమైన కవిత. పత్రికలకు పంపచ్చు కదా?

Post a Comment