నిశ్శబ్ద ఘర్షణ

రాలిపోతున్న మౌనం మీద
భారమైన అడుగులు వేసుకుంటూ
బయటకు నడుస్తూ ఉన్నా!
నాతో నేను ఘర్షించని రోజులో నుండి
నేనెన్నడూ చూడని నిశ్శబ్దంలోకి
నన్ను నేను వెలివేసుకుంటున్నా

మాట మౌనంతో సంఘర్షించే వేళ
నిశ్శబ్దంతో శబ్దం చెయ్యాలని ఉంది
నీ జవాబు నీకు కావాల్సిన చోట
నా శబ్దాన్ని నిశ్శబ్దం చేసి వచ్చేస్తున్నా

అంతరాత్మతో స్వేచ్ఛగా భాషించిన
ఏ ఒక్క క్షణమూ గుర్తుకు రాని అశక్తతతో
మనసు మీద ఓ ముసుగేసేసి
కాలాన్ని దొర్లించేస్తున్న గడియారాన్నయ్యా

లోపల తన్నుకొచ్చే ఏ భావాన్ని
బయటకి వ్యక్త పరచలేని అభావంతో
అసలెప్పుడైనా నాతో నేను స్వచ్ఛంగా ఉన్నానా?
నీతో మనసారా నవ్వానా...?

ఈ నా దేహాన్ని అంటిపెట్టుకుని ఉన్న ఆయువు
చివరి క్షణాల్లోకొచ్చినప్పుడైనా
పెదవంచున ఒంపుకుంటున్న
నవ్వుల రంగుల్ని తుడిపేసి
నా అంతరంగ భావాలని దృశ్యంగా చూపుతూ
మాట్లాడాలని ఉంది నీతో
నీ నవ్వుల గాఢతా చూడాలిగా
అవి వెలిసే రంగులో... మురిసే ప్రకృతో...!

 

Posted in: కవిత