Sunday, 20 November 2016

ఆ కాస్త నడిచాక

భూమ్యాకాశాలు కలిసినట్లుండే చోటే కానరాని
నగర స్పర్శలలో
ఆకాశ హర్మ్యాలు మొలిచిన చోట
చూపులకు సరిహద్దులు కట్టబడి
ప్రకృతి దృశ్యం చిన్నబోతుంది

కలల పరిధి పెరిగినప్పుడల్లా
కుంచించుకుపోతున్న హద్దుల్లో
ఇక్కడ జీవితం
చాలా చిన్నదన్న నిజం
తలపుకొచ్చాకే తెలుస్తుంది

విశాలాకాశపు హద్దులనీ
మా చూపులకి మాయం చేస్తూ
కళ్ళు చూడగలిగే అనంతాన్నీ దూరం చేసే
పేదరికమూ ఒకటుంటుందని
అది మనిషి దృశ్యాన్నే కొల్లగొడుతుందని
నాకు నేను చిన్నగా అయినప్పుడే తెలిసింది
***
శరీర పరిమాణమే ప్రమాణమై
కళ్ళకందినంత దూరమే
ముచ్చటైన చోటును దాటి నడిచాక
విశ్వపు కొలత మొత్తం
మనసు పరిభ్రమణంలో ఇమిడిపోతుంటే
తెలిసింది మనిషి పరిమాణం అనంతమని



0 comments:

Post a Comment