మానసం

అక్షర స్పర్శ

మానసం

భావ సంవేదనం

మానసం

మౌన భాష్యం

మానసం

వాక్య శిల్పం

మానసం

నిశ్శబ్దఘర్షణ

Sunday, 15 September 2013

వెన్నెల కుసుమం - 9

పున్నమి వెన్నెల రోజున ... పర్వత సానువుల నుండి మలయ మారుత పవనాలు మనని తాకుతుండగా పచ్చటి అడవి సీమలలో సెలయేటి గలగలల మధ్య నీవు నేను లతల్లా అల్లుకు పోతుండగా చూసినే చందమామ సిగ్గుపడి మబ్బుచాటుకి తప్పుకుని మిణుకు మిణుకు మంటున్న నక్షత్రాల చెంతన చేరి సరాగాలడుతుంటే ఆ నక్షత్రాలు కృతజ్ఞతా భావంతో మనమీద అమృత కిరణాలని ప్రసరిస్తుంటే ఆ సమయం లో ఆ సెలయేటి సవ్వడుల మధ్య నేవు నేను ఒక్కటిగా కలసిపోదాం.
వెన్నెలల కాంతులీనే నీ చెక్కిలి మీద చిరుముద్దు ఇవ్వాలని ఉంది. నీ కళ్ళల్లో కళ్ళుంచి కళ్ళతోనే మాటలు చెప్పాలని ఉంది. నీ ఆధర సుధలని నా ఆధరాలతో గ్రోలాలని ఉంది. ఏమిటో నా మనసున దాగిన భావనకు రూపం వచ్చీ రాక మునుపే నీ ముందుకి రావాలనిపిస్తుంది.
ప్రియా నీవులేని నా జీవితం వెన్నెల లేని పున్నమి. నీవు లేని తలపులు నన్ను బంధించిన గది తలుపులు. నీవు వలదన్న నా వలపు వల్లకాడే...
నా తలపుల్లో ఊహల్లో అనునిత్యం నీవే ఉండాలి. నీవు లేని  నా బ్రతుకు సారధి లేని రధం. నా జీవితాన నీ పాదం మోపి నిండు పున్నమి రేయిలా...  వెన్నెల విరబూసిన జాబిల్లిలా... స్వేచ్చా వీచికలని ఎగరవేసే కపోతం లా... ఒక స్వర్గం లా మార్చుతావని నా ఆశ.
విరబూసిన గులాబీ లాంటి నీ సోయగం నా కలల్లోన కవ్విస్తుంది. నాలోని చిలిపి ఊహలని కవ్విస్తే నీ పరువానికే ప్రమాదం ప్రియా...

Thursday, 5 September 2013

నేతి నైవేద్యాలు

దేవుడున్నాడనేది నిజం అని ఆస్తికుల నమ్మకం
దేవుడులేడనేది నిజం అనేది నాస్తికుల నమ్మకం 
ఉన్నాడన్న నమ్మకమే భూషణమై 
గుళ్ళో భోషాణాలు నింపేవారు ఆస్తికులు
లేడన్న నమ్మకమే పునాదిగా 
రుజువు చూపితే కోట్లు ఇస్తామనేది నాస్తికులు

రాతి బొమ్మలకి రంగురాళ్ళ ఉంగరాలు 
నిశ్చల విగ్రహాలకి నేతి నైవేద్యాలు 
భావజాలపు నమ్మకాలకి జేజేలట
రుజువు చూపితే చాలట నోట్లకట్టలేనట

మనిషి ఉన్నాడనేది జగమెరిగిన సత్యం
మరి మనిషికి మనిషి ఉన్నాడన్నది నిజమా?
జగంలో ఓ వంతు జనం ఎండిన డొక్కలతో
మరో వంతు జనం అర్ధాకలితో ఉంటున్నారనేది
అందరికీ తెలిసిన ఎవరూ కాదన లేని నిజం

రంగురాళ్ళ ఉంగరాల అవసరం లేదు
తిన్నా అరగని ఆ నేతి నైవేద్యాలు వారికొద్దు
మనఃశాంతి పోగొట్టే నోట్ల కట్టలసలే వద్దు
నోట్లో కి నాలుగు వేళ్ళు వెళ్ళే సాయమే ముద్దు

Tuesday, 27 August 2013

ఎచ్చట చూసినా నీవే

చందమామ చందనాలు పంచుతున్న వేళలో
తొలి వెన్నెల కిరణం నా హృదయం చేరెనే
మల్లె మొగ్గ మరువపు రెమ్మ జతకట్టిన వేళలో
తొలి పరిమళం  నా మనసుకు తాకెనే

నా కన్నుల కాంతుల్లో తొలి వెలుగు నీవులే
నా ఆశల పందిరిలో తోలి అడుగు నీదిలే
నా ఆధరాల దరహాసం తుదికంటా నీవేలే
నా హృదయాన మధుమాసం నీ తోడుగానే
నా ఎదలోని మంత్రం నీ నామధ్యానం
నా దరిరారు ఎవరూ నీ సన్నిధి లోన
నిడురన్నది నను చేరనంటున్నది
రెప్పవాల్చితే నీ రూపు కరుగుతుందని
మరచి పోయానులే నాకంటూ ఓ  మనసుందని
తెలుసుకున్నానులే అది నీకు జతగా చేరిందని

నా భావనలో నీవు నేను ఒకటై అంబర వీధిలో తేలియాడగా
నా తలపులలో నీ రూపే  నిండి తొలిప్రేమనే జనియింపగా
కలలో నైనా ఎడబాటెరుగక  నిన్ను తలుస్తూ
నా మనసుతో  నీ ఊహలే  ఊసులాడుతుండగా
నా వడిలో నీ వలపులనే బంధించగా
ఉదయం మొదలు సాయం సంధ్య వరకూ

ఎచ్చట చూసినా నీవే ఇంకేవీ కానరావే

Monday, 26 August 2013

ఉంటా తుదికంటా నీ ఊపిరిగా

ఎదలో పలికే అనురాగమా
మదిలో విరిసే అనుబంధమా
హృదయ వీణనే మీటిన సంగీతమా
ప్రేమయే గీతమై పలికిన ప్రాణమా

నీ సిగలో పువ్వును నేనై
నీ నుదుటన కుంకుమ నేనై
నీ ముక్కుకు పుడకను నేనై
నీ చెవి లోలాకులు నేనై
ఎప్పుడూ నీతో ఉండనా
నా ప్రాణం నీదై నిలుపనా
నీ పెదవుల భావము నేనై
నీ చెక్కిలి కాంతిని నేనై
నీ కంఠ హారము నేనై
నీ మందహాసపు మత్తును నేనై
ఎప్పుడూ నీ మోమున నిలువనా
నీ శ్వాసగా నేనే ఉండనా

నే చేతికి గాజులు నేనై
నీ కాలికి అందేను నేనై
నీ పాదపు ధూళిని నేనై
నీ తనువూ తపనను నేనై
క్షణక్షణమూ నీవై ఉండనా
కలకాలం నీ గుండెల్లో కొలువుండనా
నీ హృదయపు తంత్రిని నేనై
నీ మది పాటకు పల్లవి నేనై
నీ ఎద గూటిలో స్వరమును నేనై
నీ గజ్జెల సవ్వడి నేనై
ఉంటా తుదికంటా నీ ఊపిరిగా 

Friday, 23 August 2013

ప్రేమ గీతిక

ఓ ప్రియతమా నా ప్రాణమా
చిరుసిగ్గులా సింగారమా 
వరూధినీ వయ్యారమా 
మల్లెల మాలలోని మరువమా
ఎద ఆశల శృంగారమా
మది నవ్వుల మకరందమా

ఆలకింపుమా చెలీ నా ప్రేమ సందేశం
వినిపించనా సఖీ నా ప్రేమ సంగీతం
నీ కోసం తపించే నన్ను కాదనవని
నే రాసా మన కోసం ప్రేమ స్తోత్రం
అది కావాలి మన జీవితాల్లో సుప్రభాతము
కాబోయే ప్రేమికులకి కావాలి మన ప్రేమ ఆదర్శము
ఏనాడు రానివ్వను మన ప్రేమకు అపజయం
రాబోయే కాలంలో మన కధే ఓ ప్రేమ గ్రంధం
చరిత గా చెపుతారు మన ప్రేమకావ్యం
ఎడబాటు లేకుండా వేస్తున్నా నీకు ప్రేమ బంధం

ఎన్నెన్ని జన్మాలకైనా నీవు నా దానివే కావాలని
జన్మ జన్మాలలో నీవు నేను తోడూ నీడగా ఉండాలని
కలలెన్నో కంటున్నా ఇది కధ కాదని చెపుతున్నా
తారకలే దిగివచ్చినా మన జంట విడరాదని
అప్సర లే వరించినా నా హృది నిండిన రూపం నీదని
వేలమార్లు చెపుతున్నా... నా ఊపిరి నీవేనంటున్నా
మనసైనా నీ కోసం నా ప్రాణమైన అర్పిస్తా
సొగసైన నీ జతగా శాశ్వతంగా నేనుంటా
నిను తలుస్తూ నే రాస్తున్నా ఈ ప్రేమ గీతిక
అది కావాలి మన జీవితాల్లో ప్రణయ దీపిక 

Thursday, 22 August 2013

నేను మనిషి గా మారితే?

నేనునా కుటుంబంనా స్నేహితులునా చుట్టాలు నా కులం నా జాతి నా మతంనా భాష నా వీధినా ఊరునా మండలం నా తాలూకానా జిల్లానా ప్రాంతంనా రాష్ట్రం 

ఇవన్నీ దాటాకే వస్తుంది కదా మనలో... ‘నా దేశం’ అనే భావన. 


నా దేశం అన్న భావన నే జాతీయ వాదం అంటారే... అలాంటి జాతీయ భావం రావటానికి మనం ఇన్ని ‘నా’ లను దాటాల్సి వస్తుంది కదా... అసలు వీటన్నిటికన్నా ముందు నేను ‘మనిషిని’ అన్న విషయం ఎందుకు మర్చిపోతున్నాం? ఎన్ని జాతీయ వాదాలు ఒక్క మానవతా వాది ముందు నిలబడ గలవు?


ప్రతి వాడు పక్క వాడి నుండి ప్రమాదం పొంచి ఉందనుకునే అంత ప్రమాదకరమైన పరిస్తితుల్లో, తన నీడనే తను నమ్మ లేక శత్రువేమో అనుకునేంత కల్లోలం లో ప్రపంచం నిండి పోయి ఉంది. 



అసలు మనిషిని మనిషిగా చూసే మానవతావాదం ఈ విశ్వమంతా వ్యాపిస్తే ఈ ప్రాంతీయవాదాలు, జాతీయ వాదాలు నిలబడగలవా?

Sunday, 18 August 2013

అసమర్ధుని ప్రేమ లేఖలు - 3

ప్రియా...


ఊహలకి రూపం లేదు. అదే ఉంటే ఈ భువి పై వెలసిన ప్రేమ దేవతవి నీవే అయి ఉండేదానివి. తలపులకి మరణం లేదు. తలపులకి మరణం ఉండి ఉంటే నీ తలపులు లేని క్షణాన నేను జీవించి వ్యర్ధం. 

నీ సన్నిధిన స్నేహితుడినై తిరుగాడిన గతమంతా నేడు స్వగతమై అనుక్షణం పలకరిస్తూ ఉంది. స్నేహితుడు స్థాయి నుండి సహచరుడు స్థాయికి ఎదగలేని నా అసమర్ధతను చూసి నన్ను నేనే కించ పరచుకుంటున్నాను.

నీ సాన్నిహిత్యం లోని నా గతమంతా పున్నమి వెలుగే. నీవు లేని నా బతుకంతా అంధకార బంధురమే. ఈ అంధకారం పోవాలంటే మరో జన్మ లోనే సాధ్యం కదా... దాని కోసం నా ఊపిరి ఆగిపోవాలి. మరుజన్మలో నైనా నా ప్రేమని వెల్లడించగలిగే ధైర్యం నాకు కలగాలి. అదే కదా నా ఆశ నా శ్వాస. 


Friday, 16 August 2013

సందె చుక్క వెలిగే వేళలో

చిట్టి బిందె చంకన పెట్టి
మూరెడు మల్లెలు తల్లో చుట్టి
కాలి అందెలు సవ్వడి చేయగా
వెన్నెల ఝామున వెండి బొమ్మలా ఏటి కెలుతుంటే
గుప్పెడు మనసున వలపులు రేగి
గుండెల్లో... నా గుండెల్లో మోగాయి కళ్యాణ రాగాలు
కాబోయే... కాబోయే మా పెళ్ళికవి సన్నాయి మేళాలు

పండువెన్నెల వెలుగుల్లో వెండి బొమ్మ తన రూపం
ప్రేమకాంతి చిగురించే ప్రణయ దీపమే తన నయనం
కోనసీమ గుండెల్లో గోదారి పరవళ్ళు తన కురులు
అరవిరసిన మల్లియలే తన నవ్వుల సిరులు
సందె చుక్క వెలిగే వేళలో దివ్యరాగం తానులే

ఉదయించే ప్రతికిరణం తనకోసమే వెదికేను
ఆ నీలాకాశం లో నిండుగ జాబిలి తానేలే
ఆ తళుకుల తారకలే తన చెలికత్తెలులే
దాచాడు ఆ బ్రహ్మ పసిడి నిక్షేపాలు తన చెక్కిళ్ళలోనే

తన కంటి నీరు నా గుండె కార్చు
తన చిరునవ్వుతోనే నా మనసున వెలుగు
నా కంటిపాపల్లోని తన రూపం
నాలోని ప్రేమకి రక్షణ కవచం
చీకటే దరి చేరదు నా తోడు తానుండగా
జాబిలికన్నా చల్లనిది తన వడి
మమతలు నిండిన చక్కని గుడి తన హృది
రెప్పపాటు క్షణమైనా తానులేక నాకు బతుకు లేదులే
చిన్ననాటి కలలో కూడా నా రాణి తానేలే
క్షణమైనా ఆగని నా హృదయానికి ఊపిరి నాలోని తన రూపమే