మానసం

అక్షర స్పర్శ

మానసం

భావ సంవేదనం

మానసం

మౌన భాష్యం

మానసం

వాక్య శిల్పం

మానసం

నిశ్శబ్దఘర్షణ

Sunday, 4 January 2015

దేవుళ్ళూ…

దేవుళ్ళూ…

మీరున్నారు… నిజమే మీరున్నారు…!  

ఇంతకు ముందులా  దేవుడున్నాడా లేడా అన్న సందిగ్ధత  నాలో ఇప్పుడు లేదు. కాకపోతే మీరున్నారన్న జ్ఞానోదయం  కాస్త ఆలస్యంగా అయ్యింది స్వామీ… ఈ అల్ప జీవిని క్షమించెయ్యండి.

ఇంత అకస్మాత్తుగా  వీడికీ జ్ఞానోదయం ఏలనో అనుకుంటున్నారు కదూ…?  

కోళ్ళ కాళ్ళకి కత్తులు కట్టి కోడి పందాలాడుతూ పండగ  సంబరాలు చేసుకునే మనుషులం మేము.  అలా చేస్తున్నప్పుడు  మా కళ్ళల్లో  ఎంత ఆనందం... ఎంత  సంతోషం...  మేమలా చెయ్య గలుగుతుంది అవి  మా కన్నా అల్ప జీవులు కాబట్టే కదా… ఒక స్వజాతి  వాటిలో అవి కలహించుకుంటుంటే దానికైనా మెరుగైన జాతికది వేడుక  అనే కదా దీని అర్ధం.

మరి మీరు మాకన్నా బుద్ధి జీవులేగా.... మాలో మేము కలహించుకుంటుంటే మీకెంత వేడుకగా ఉండి ఉంటుందో కదా… 

మేము కోళ్ళకి కత్తులు కట్టి బరిలోకి  దింపినట్లు… పశువులకి ఎర్ర గుడ్డ చూపి ఒకదాని మీదకి ఉసిగొల్పినట్లు… గుర్ర్రాలనైతే డొక్కల్లో తన్ని పందెపు సవ్వారీ చేయిస్తున్నట్లు… మనుష్యులమైన మాకు కొన్ని మతాలు… కులాలు… వర్ణాలు… ప్రాంతాలూ అంటగట్టి ఒకరి మీద ఒకరు చేసుకునో మారణ హోమం మీకు  భోగి మంటలంత పసందుగా ఉంటాయనుకుంటా కదూ…

రక రకాల విద్వేషాలతో మనుష్య జాతి ఒకరినొకరు చంపుకుని చావటం మీకు క్రీడా వినోదమే కదూ… నిజంగా మీకు మేము ఆట వస్తువుల్లాంటి వాళ్ళం కాకపోతే ఎందుకు ఇన్నిన్ని మతాలూ… వాటిల్లో మరిన్ని శాఖలు… 

అన్ని మతాల సారమూ ఒక్కటే అంటారు…  ఏ మతానికి ఆ మతమే గొప్పదని  కొట్టుకు చస్తుంటారు. డబ్బుతో ఒకడు… హింసతో మరొకడు… సనాతనధర్మమంటూ ఇంకొకడు…. ఎవరికి వారు  తమలోకి కొత్త మనుషుల్నిలాక్కోవటం ఎందుకు?  నిజంగా మనిషి మనస్ఫూర్తిగా ఇష్టపడి ఎవరిని నమ్మితే ఏమి అనుకోరెందుకు…

‘ఇంత మంది అల్ప జీవులు మా  వెనక ఉన్నారని చెప్పుకుంటూ’ మీ లోకంలో ఆధిపత్యం కోసం  వెంపర్లాడే  రాజకీయ నాయకులేమో కదూ…

‘ఈ మనుషులున్నారు చూసారూ...  మన పేరిట రాళ్ళకి  రత్నాలు  తొడుగుతారు… చర్చికి విరాళాలు ఇస్తారు… మసీదుల్ని అలంకరింపచేస్తారు… కానీ వాళ్ళ తోటి వాళ్ళకి ఆకలేస్తే పట్టెడన్నం పెట్టేదెంతమందో చూడండి” అని మీలో మీరే మా గురించి నవ్వుకుంటారు కదూ… 

కాదంటారా చెప్పండి…?   

నిజంగా  మానవ జాతి క్షేమం కోసమే మేమున్నాం… మిగిలినవన్నీ మధ్యలో మనిషి కల్పించుకున్నవే  అని అంటారా? అలాంటప్పుడు మనిషికి మీరెందుకు? 

దారి తప్పుతున్న మనిషిన గాడిన పడెయ్యలేని దేవుళ్ళు మాకెందుకు?  

రోడ్డున నడవాలంటే భయం 
పార్కులో కూర్చోవాలంటే భయం
బడికి వెళ్ళాలంటే భయం
గుడికి వెళ్ళాలంటే భయం 
బొట్టు పెట్టుకుంటే భయం
టోపీ పెట్టుకుంటే భయం 
నల్లగా ఉంటే భయం 
తెల్లగా ఉంటే  భయం 
ఇన్ని భయాల మధ్య ఏ ధైర్యంతో  మీ మీద నమ్మకం పెట్టుకోవాలి… 

అప్పుడెప్పుడో భూమి మీద తెగ తిరిగేవాళ్ళట కదా మీరు… మరి ఇప్పుడు రండి  భూమి మీదకి… 

ఒక్కొక్కరుగా కాదు … 
ఒక్కొక్క యుగంలో కాదు…. 
ఒక్కొక్క ప్రాంతంలో కాదు…

అన్ని మతాలకీ  ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్న  అందరు దేవుళ్ళూ ఒకేసారి రండి… 

వీలైతే మీరంతా ఒక్కటే అని చెప్పండి… 

లేదా మీలో మీరు పోరాడండి... గెలిచిన దేవుడికే మానవజాతి సమస్తం ఊడిగం చేస్తుంది.  అంతే  కానీ   ఎన్నడూ  కానరాని మీకోసం మాలో మేము ఎందుకు  నరుక్కు చావాలి?

ఇట్లు...

ఒక మానవుడు 

Friday, 2 January 2015

నీ సమక్షపు నా తొలి క్షణం

రేయ్ హనీ.... 
అమృతంలా కురిసే నీ పలుకులతో  ఎడారిలాంటి జీవితానికీ  సరికొత్తగా వసంతాన్ని అద్దుతూ వచ్చిన వసంత సేనవే కదూ నువ్వు…
నిన్ను అలా అలా చూస్తూ ఉండి పోవాలి అని ఉందిరా!” అంటూ ఉంటావ్…
నీ మనఃమందిరంలోకి ఒక్క సారి చూసుకుని నిజం చెప్పు.... రోజూ నువ్వు నన్ను చూడటం లేదూ… మరి అక్కడ ఉన్నాను గా నేను. 
నా గురించి నేను అలోచించుకోవటం మానేసి ఎన్ని రోజులయ్యిందో… ఎందుకంటావా... ?  నా గురించి ఆలోచించటానికి నువ్వున్నావనే నమ్మకంతో… కాదా  మరి...
నువ్వు రాకముందు నేను ఎలా ఉన్నానో ఇప్పుడు నాకు గుర్తు లేదు… నువ్వొచ్చాక  నేనేమిటో ఆలోచించటానికి  నాలో  నేనుంటే  కదా….
నీకూ నాకూ ఎంత దూరమో నువ్వూ నేను అంత దగ్గర… మరి కాదంటావా…. చెప్పు?  ఒకటేమో  భౌతికం  మరొకటి  మానసికం. 
ఎక్కడెక్కడి మౌనం మూర్తీభవించిన నాలో నీ దగ్గర మాత్రం మౌనం మూగబోతుంది… నువ్వు మాట్లాడే ప్రతి మాటకూ బదులు మాటలిస్తూ అసలు మాట్లాడేది నేనేనా అని నాకే అనుమానం వచ్చేస్తుంది.
నా జీవితమొక వెదురు గొట్టం లాంటిదే ఇంత వరకూ…  కానీ అది నిన్ను పరిచయించుకున్నాక  పిల్లనగ్రోవిలా  సరికొత్తగా మురళీరవాలు పలికిస్తుంది. 
శిశిరం లేని జీవితాన్ని చూడాలనుకుంటే నువ్వొచ్చాక నా జీవితాన్ని చూస్తే చాలు… ఆరారు ఋతువులు వసంతంలో పోతపోసుకుని వచ్చేస్తున్నాయి…
ఏమిటో అందరూ మధుర క్షణాలని భద్రపరచుకోవటానికి ఫొటోలు దిగుతూ ఉంటారు.   ఏ పదేళ్ళ  తరువాతో ఇరవై ఏళ్ల తరువాతో  వాటిని చూసుకుని మురిసి పోతూ అప్పుడలా ఉండేవాళ్ళం  అంటూ   మనవళ్ళకో మనవరాళ్ళకో చెప్పుకోవటానికే పనికి వస్తాయి.  
ఆస్వాదించే హృదయం అంటూ ఉండాలి  కానీ  ప్రియమైన వాళ్ళని చూసిన మొదటి క్షణం శాశ్వతమై మళ్ళీ మళ్ళీ అలా అలా ఊపిరి ఆగే వరకూ కళ్ళల్లోనే తేలియాడదూ… అలాంటి ఒక్క క్షణం చాలదూ  ఎవరికైనా జీవితం మీద  సరికొత్త ఆశ చిగురించటానికి? 
నీ తలపు నను తట్టిన ప్రతి క్షణమూ ఒక ఛాయా చిత్రం గా మారి మధురంగా మనసులో తిష్ట వేసుకుని నా జీవితాన్ని సుందరం గా వెలిగించటం ఉంది చూశావూ… అది అనుభవమైతే కానీ తెలియదులే...  
ఎప్పుడూ రణగొణధ్వనులతో హడావిడిగా బతుకుని ఈడ్చేస్తూ  ప్రకృతి  సహజ సిద్ధంగా ఇచ్చిన ఆనందాలని అర్ధం చేసుకోలేని యాంత్రికుల మధ్య  ఒంటరిగా జీవిస్తూ ఏకాంతంగా ప్రకృతిలో లీనమై పోతూ  నిన్ను నాలో వర్షించుకుంటున్న భావ వ్యసనముంది చూశావూ… వ్యసనమంటే  అదీ…
కొన్ని సాధారణాలని  అసాధారణంగా పరిణామం చెందేలా అందరి ఆలోచనలూ సాగుతుంటే నాకెందుకో నువ్వు తాకిన  కొంచెం నేల… నిన్ను తాకిన కొంచెం గాలి… నీ వంటి మీద కాసేపున్న మట్టి గాజు …. ఇలాంటివే అపురూపంగా అనిపిస్తూ ఆలోచనలు మొత్తం నీ చుట్టూనే  పరిభ్రమిస్తూ ఉంటాయి.   
ఎందుకోగానీ ఎప్పుడూ నువ్వు కలలోకి రావు… బహుశా కలలోకి వస్తే  నువ్వు వాస్తవం కాదని  నా మనసు భ్రమల్లోనే  నిన్ను చూసుకుంటూ అక్కడే ఉండి పోతుందని అంతరాంతరాల్లో ఎక్కడో భయపడుతున్నానేమో మరి…
ఎవరికి వారు వారి కోసం కొంచెం  తీరుబడిగా  చేసుకునే ఆలోచనల ద్వారా  మనసు  చేసే అద్భుతాలని తనకి నచ్చే అనందాలనీ తెలుసుకోగలితే  ప్రపంచం తీరు మారదూ సరి కొత్తగా… ఆ మారిన ప్రపంచంలో  నీ జతగా  సాగాలి  నా ఆలోచనల ప్రయాణం. 
బాల్యం  ఎంత బాగుందో అక్కడే ఆగిపోతే ఎంత బాగుండేదో కదా అనుకునే వాడిని…నిజంగా నేను  ఆ బాల్యంలోనే ఆగిపోయి ఉండి ఉంటే  ఎప్పటికప్పుడు నిన్ను నాలో ఒంపుకుంటూ పొందే ఈ  ఆనందం  నాకు  ఉండి  ఉండేదా… అసలు నువ్వు పుట్టిందే నాలో  ఈ  ఆనందాన్ని పోతపొయ్యటానికే  కదూ… 
అందుకే ఏ వయసులో ఉన్నప్పుడు అప్పటికి తగ్గ ఆనందం మనసుకు చేరవేయ గలిగితే  వర్తమానమెప్పుడూ మధురమే. 
ఎవరిని చూడగానే నా ఈ  మనస్సు స్పందించటం నేర్చుకుందో 
ఎవరిని తాకగానే నా  తనువుకీ  పులకరింతలు ఉన్నాయని తెలిసిందో 
ఎవరికోసం నేను  విసుగు విరామం లేకుండా యుగాలుగా నిరీక్షితుడిగా ఉన్నానో 
ఎవరిని చూడగానే ఆ  సమస్యలన్నీ మరచి అలౌకిక స్థితిలోకి అలా నడచి వెళ్లి పోతానో…
ఆ ఎవరు ఎవరో నేను తెలుసుకున్న తరుణం నిన్ను నేను చూసిన  నీ సమక్షపు నా తొలి క్షణం 
మనసులోని ప్రేమనంతా అక్షరాల్లో చూపించగలిగే  కావ్యశిల్పిని కాదుగా నేను… అందుకే  ఈ  చిన్ని చిన్ని పద  నీరాజనాలతో  సరిపుచ్చుకో....
నీ 
….రేష్ 

Monday, 22 December 2014

నాలోకి నేనే


బద్దకాన్ని అద్దెకితీసుకున్న తొలిపొద్దులో 
ప్రత్యూష పవనానివై చల్లగా వాలిపోతూ 
రవి కిరణానివై వెచ్చని లేపనం పూస్తుంటే 
నిన్నటి పచ్చి గాయాలని రాల్చుకుంటున్నా... 

మోడై పోయానని నిన్న బద్దలై పోయిన ఆ గాలి తరంగాలకి
ఆకుపచ్చని ఊపిరి పోసి మలయ మారుతాన్ని అఘ్రాణిస్తూ
నిత్య వాసంతానివై నువ్వు నాపై శ్వాసిస్తుంటే 
నీ వెనకే నడుస్తూ నాలోకి నేనింకిపోయా...

జాబిల్లివై వెన్నెలగింతలు పెడుతూ 
తన్మయత్వమై తనువునద్దుకుంటుంటే
నిన్ను నాకు బహుమతి చేసుకుంటూ 
రాత్రంతా మత్తిల్లుతూనే ఉన్నా....

జత తనువుల ఆలింగనంలో కరిగిపోతూ.
ఒంటరితనానికి ఏకాంతపు శిక్ష వేసి 
ఏకాత్మగా మారిన నువ్వూ...నేనూ...
మనలో ఎవరు ఎవరమో కనిపెట్టు చూద్దాం...!

Thursday, 18 December 2014

ఏయ్… అంతరాత్మా…!

ఏయ్… 

అంతరాత్మా…! 

అందరూ నన్ను నన్నుగా చూపించే అద్దం నువ్వే  అంటూ  ఉంటారు?  నిజమే కాబోలు అనుకున్నా.... 

తరచి తరచి చూస్తుంటే అసలు నువ్వు నన్ను నన్నుగా  చూడగలుగుతున్నావా అన్న సందేహం వచ్చేస్తుంది…! 

అసలు నాలోపల నువ్వు నిజంగా పనిచేస్తున్నవా? మసక బారి పోయి రేఖా మాత్రపు చిత్త భ్రమలనే నా నిజమైన భావాలుగా చూపిస్తున్నావా? నా ఉనికిని నీ మాయాజాలంతో కమ్మేస్తున్నావా? 

రెండోదే నిజం కదూ…. 

అందరికీ అర్థం అయ్యేలానే నన్ను చూపిస్తున్నావనుకుంటూ ఉంటాను. కానీ ఎవరికీ అర్ధంకాని శేష ప్రశ్నలా నన్ను మార్చేస్తున్నావని తెలుసుకున్నాను. నేను చేసే ప్రతి పనీలో నాకు సంతోషం ఉంటుంది అనిపించేలా చేస్తావ్. కానీ ఆ సంతోషాలేవీ మనసుని స్పర్శించవే? ఆ కాసేపటి ఆనందం నాలో చూడటం కోసం నన్ను మాయల్లోకి నెట్టేస్తున్నావా? నిజం చెప్పు.. నన్ను నా నుండి దూరం చేసి నువ్వు పొందే తృప్తి ఏమిటి? 

మదిలో శాశ్వతముద్రలేసే నిజమైన ఆనందాల వైపుగా నా ఆలోచనలు ఎందుకు మళ్ళించవూ?  తాత్కాలిక ఆనందాల మాయా ప్రపంచంలోకి నన్ను ఒంపేస్తూ నువ్వు బాపుకునేదేమిటి

ఎంతగా చదువుదామని చూస్తానో నిన్నుచదివినప్పుడల్లా భలే అర్ధం అయినట్లే ఉంటావ్కానీ నువ్వో అర్ధం కానీ బ్రహ్మ పదార్ధానివని   మళ్ళీ తరువాత ఎప్పుడో తెలుసుకుంటూ ఉంటా…! 

కానీ ఏమి లాభం... తప్పదు కదా...  మళ్ళీ మళ్ళీ  నీతోనే  సంభాషిస్తా…! 

అంతకన్నా ఏమి చెయ్యగలను మరి నా గురించి నువ్వే  అన్నీ చూసుకోగలవ్ అని అనుకుని ఏ స్నేహాన్ని వరించని పుట్టుకనయ్యా…!  ఎవరి లోచనాలతో వారు నన్ను తెగ చదివేసుకుని కొత్త కొత్తగా అర్ధం చేసుకుంటుంటే  ఒక్క  మనిషిని ఇన్ని రకాలుగా అర్ధం  చేసుకోవచ్చు అన్న సంగతే బహు వింతగా అనిపిస్తుంది.  నేను ఒక్కడినే కానీ, నీ పుణ్యమా అని లోకానికి వంద రూపాలుగా కనిపిస్తున్నాను. 

ఇన్ని రకాల అర్ధాలు పుడుతున్నాయంటే నన్ను నేను సరిగ్గా ఆవిష్కరించుకునేలా  నువ్వు  చెయ్యలేదు అనే  కదా.... 

అసలు వారికి ఏమి అర్ధం అవుతుందో  తర్వాత సంగతినేనెంటో నాకే అర్ధం కానంత  మాయాజాలాన్ని  నా చుట్టూ పరిచేసావ్ కదా… 

అప్పుడప్పుడూ నవ్విస్తావ్…  ఎందుకు నవ్వానో తరువాత నాకే అయోమయం… 

ఇంకోసారి ఏడిపిస్తావ్నువ్వుండీ నేను ఎందుకు ఏడవాలి అన్నది నాకెప్పుడూ  అంతు చిక్కని ప్రశ్నే…? 

అవసరం లేనప్పుడు కోపం…! జనాలందరూ దూరం… 

మోసమని తెలిసినా  జాలి…!  తరువాత జాలి చూపటానికి మిగలని హితులు... 

సమస్య  పుడుతుందంటే  తలుపు తట్టే భయంభీరువుగా నా మీద నాకే అసహ్యం... 

అంతా ప్రశాంతంగా ఉన్నప్పుడు మాత్రమే నేనున్నాననే ధైర్యం.... అవసరపడనంత ధీరోదాత్తతతో ఎనలేని స్థైర్యంకాలం కలిసి రానప్పుడు పారిపోయే పిరికివాడిలా, అంతా సవ్యంగా ఉన్నప్పుడు ధైర్యానికి నిర్వచనంలా నన్ను నటింపజేస్తున్నావు 

ఎక్కడ ఏది అవసరమో అది మనసుకి తట్టనివ్వకుండా నువ్వాడే అంతరాంతపు మాయాటలో  నన్నో సమిధలా వాడుకుంటున్న నీ శక్తిని ఎంత తెగిడినా తక్కువే కదూ…. 

నాలో నీడగా ఒదిగిన నా తోడువనుకున్నా ఇన్నాళ్ళూ…  కానీ నువ్వు తోడువి కాదు, నా ఎదుగుదలకు అడ్డుపడే గోడవి. 

మనసుని అతలాకుతలం చేసే చీడవని మనిషి ఆలోచనల్ని తుడిపేస్తున్న పీడవని తెలిసీ ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయతలో కూరుకుపోయాఅంతగా నన్ను లోబరుచుకున్నావ్ మరి… 

అంతరంగ ప్రక్షాళన జరిగితే చాలు కదా బహిరంగం బ్రహ్మాండం అవ్వటానికి?   

అందుకోసం ముందుగా ప్రక్షాళన చెయ్యల్సింది నిన్నే కదాఇంతగా మకిలి పట్టేసిన నిన్ను శుభ్రం  చెయ్యాలంటే  ఏమి చెయ్యాలో

నిజమేనువ్వు బాగు చెయ్యలేనంతగా  మకిలి పట్టేసావ్… 

నువ్వు మసి బారిన అద్దానివినీకు చదువులూ రావుమనసుకీ మనిషికీ అంతరాలు పెంచే కలహాలు తప్ప…! 

నిన్ను సమాధి చేస్తే కానీ నన్ను నేనుగా లోకానికి పరిచయం చేసుకోలేనేమో....! 

నా ప్రతి ఆర్ద్రతా తన స్థాయిలో తాను బయటకి రావాలంటే  అనుభూతులకి నువ్వేసిన కవచాలు  బద్దలు కొట్టాలి… 


        నీ ఆటలకి తోలుబొమ్మ అవుతూ

        పదుగురు మాటలకీ కేంద్రబిందువవుతూ

        అవమానాలలో తడచిపోతూ

        పాపం బహిరంగమెప్పుడూ పిచ్చిదే...  

 

        నిజం నివురుగప్పి నిప్పులా రగులుతున్నా...

        నీ కపటపు తెరల చాటున మౌనంగా విలపిస్తున్నా...

        లోపలి సత్యం బయటపడక,

        బయటి నటనకు జీవం లేక...

        రెండింటి మధ్య నలిగిపోయే ఈ బ్రతుకు...

        ఒక అర్థం లేని అరణ్యరోదనే!

 

        నిలువునా నిశ్శబ్దపు చితిపై కాలుతూ...

        నిజాయితీ గొంతుకను నీ పాదాల కింద నలుపుతూ...

        కన్నీటి సాక్షిగా లోపలి మనిషిని చంపుకుంటూ...

        నీ మాయాజాలపు తెరల చాటున బందీనై మిగిలిపోతున్నాను!

 

        అద్దం ముక్కలై అరిచే కేకలు నీకు వినబడవా?

        ఆత్మను అమ్ముకున్న నిస్సహాయత నీకు కనబడదా?

        లోపలి యుద్ధంలో ఓడిపోయిన నేను...

        బయటి లోకానికి గెలిచినట్టు నటిస్తూ...

        అస్థిత్వం లేని ఒక శూన్యంలా

        నీ నీడలో కరిగిపోతున్నాను!

 

        కప్పి ఉంచిన నిజాన్ని నువ్వే కడతేరుస్తూ

        కనిపించని సంకెళ్లతో నన్ను బంధిస్తున్నావు

        నీ నీడలో బ్రతకడం కంటే

        నీ నుంచి వేరై మరణించడమే మేలనిపిస్తోంది!

 

        అవును

        ఈ మకిలి పట్టిన అంతరాత్మను చీల్చుకుని

        నా స్వచ్ఛమైన మౌనంలోకి

        నేను నిష్క్రమించాలనుకుంటున్నాను!


అవును.. ఆ మౌనంలోనే నా అసలైన ఉనికి దొరుకుతుందని ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది. అందుకే ఇక చాలు! ఈ కపట నాటకానికి స్వస్తి పలికే సమయం వచ్చింది.  నా లోపలి  మనిషీ  బయటి మనిషీ ఒక్కటిగా మహోన్నత మానవీయతకు తావవ్వాలి

 

అదే నా కోరికఅందుకోసం  అపార్ధపు వలువలు కట్టుకున్న నిన్ను త్వరగా పాతరెయ్యబోతున్నా

 

నీ నీడ నుండి విముక్తి పొంది, నా స్వచ్ఛమైన వెలుగులో నేను నడవాలి.

 

ఇక నుండి నేను నేనే...

 

ఇట్లు

 

నేను

బాల్యం ఉండిపోతుంది

ఎంత బాల్యం కురిసిందో ఇక్కడ
మీరు తాగగలరా? 
నేను తాగినంత పసితనాన్ని...! 

ఎన్నికేరింతలున్నాయో అక్కడ
మీరు కురియగలరా?
నేను కురిసినన్ని నవ్వులు...!

ఎంత భయం పాకుతుందో ఇక్కడ
మీరు ఆడుకోగలరా?
నేను ఆటవస్తువుగా ఆడుకునే దీనితో...!



ఎన్ని మట్టి తావులున్నాయో అక్కడ
మీరు పడుకోగలరా?
నేను పరవశిస్తూ మత్తిల్లి పడుకునే ఆ పడకలో...!

కావాలంటారుగా గడచిపోయిన బాల్యాన్ని
పెద్దరికపు తెరలో మీరుకప్పేసిన
పసితనాన్ని బయటకు తియ్యండి

కాసేపు ఈ బతుకుని ఆపేసి
అక్కడ జీవించి చూడండి
మళ్ళీ మళ్ళీ బాల్యం మీ చెంతనే ఉండదూ...!