కొమ్మన పూసే
పూల వ్యాకరణంలా
వెన్నెల్లో మునిగిన
మధు వచనంలా
నంది వర్ధనపు
తెలుపంత స్వచ్ఛంగా
నిన్ను నువ్వు
రూపాంతరం చేసుకుంటూ
నన్నొక సమాంతర
రూపంగా హత్తుకుంటూ
ఏయ్…
ఇక్కడే నవ్వవోయ్
పెదవుల్లో దాపెట్టిన నక్షత్రాలని
నా మీదే రాయవోయ్
మనిషి మరచిన వాక్యాలన్నీ
ఎందుకంటే
నేనోనోయ్
ఇప్పుడు నువ్వు
జీవంగా మార్చాల్సిన
ఆ నిశ్చల శిలాకృతిని
