Wednesday, 21 September 2016

కవాతు


ఇక్కడ ఇన్నాళ్లుగా నా కళ్ళల్లో
దాపెట్టుకున్న ఓ చిన్ని వసంతాన్ని
శిశిరంలా కమ్ముకుంటూ
ఆరని తడి రాస్తున్న వెచ్చని నిర్లిప్తత ఒకటి
కొత్త చిగుర్లు తొడిగేసుకుంది

గాజుకళ్ళ ద్రావకాలు
ఏ గుండెనీ తాకవని తెలియని
నిశానీ బతుకుని వెంటేసుకుని
పాతుకుపోయిన నిశ్చల దిమ్మరినైన
శిలా జీవనంలో
నన్ను నేను ఎదురుచూడటమంటే
మరేమీ లేదు
శూన్యానికి మరో పర్యాయపదాన్నై
నిఘంటువుకెక్కటం తప్ప

వానలు కురిసే దినాలలోనూ
పొడిబారిన మనసుకు తడి అద్దలేని
క్షణాల కవాతులో
అలసటని వెదుక్కున్న నిద్ర
ఎప్పుడూ కళ్ళ మీదకే నడిచొస్తుంది
ఒక్క సారి దానికి గుండె దారి దొరికిందా
దిగంతాల గమ్యం అందేసినట్లే
నేనేవరన్న ప్రశ్న కొనసాగుతున్నట్లే

0 comments:

Post a Comment