Tuesday, 20 September 2016

లేఖనం



మనసంత బరువైన
అలసట ఒకటి పలకరించినప్పుడల్లా
మనసంతా నువ్వు ఆక్రమించుకోవడం
అరుదైన అనుభవమవ్వుతున్న నరకంలో
దిగంతాలనంటే జ్వలనం చుట్టుముట్టినా
తడి ఆరదెందుకో మనసు
జాబిల్లి వెన్నెలాంతరు వెలిగించి ఝామైనా
గుండెలని వెలుగు రేక తాకదెందుకో

నిన్నలన్నిటినీ చెరిపేస్తూ
రగిలిన ఎదల వీడుకోళ్లని హత్తుకుంటూ
నీడలుగానే చెరిగిపోతున్న
కొన్నిస్మృతులు
కన్నీళ్లని ఏరులై పారుతుంటే
అందిన దూరంలో నే ఉన్నా
అందని ఊపిర్ల లెక్కలే ఎక్కువైన వేళల్లో
తడిసిన మనసు వేదన లోతులు
చెక్కిళ్ళ పై తడి లేఖనాలకేమి తెలుసు

నువ్వు రాల్చి వెళ్ళిన
నిన్నలన్నిటినీ మళ్ళీ ఏరుకుంటూ
గుండె గొంతుకలో కొట్టుకలాడే నిశ్శబ్దమొకటి
అస్తిత్వానికి ఆఖరిగీతం లిఖిస్తున్న సవ్వడిలో
విషాదపు నవ్వొకటి మెలిపెడుతున్నప్పుడల్లా
ఆకాశం రెక్కలు తెగి మీద పడుతున్నంత యాతనతో
కొందరెప్పుడూ నాలానేనేమో
కనిపించని శూన్యంగా
బతుకుని పరిపూర్ణం చేసుకుంటూ


0 comments:

Post a Comment