రాల్చుకున్న పసితనం

ఎదిగే కొద్దీ నేను రాల్చుకున్న 
పసితనం మొత్తం జలపాతంలా 
తడి తడిగా నిన్ను చుట్టేస్తూ 
ఆ లేత పెదవంచుల నుండి గొంతు తడుపుతూ
నీ గుండె తాకుతున్న
నిన్నటి నా స్వచ్ఛత
ఏ పెద్దరికపు ఉల్కాపాతాల్లో ఆవిరయ్యిందో

వయసుతో వచ్చే కొంగ్రొత్త ధృక్పధాల సడిలో
ఎంత బాల్యం కారిపోయిందో
పెద్దరికం కోసం కలగంటూ
నిన్నటి నిజంలో ఒదిగి ఉన్న నా బాల్యం
ఒక కలగా నేటి రెప్పల తెరలపై
కదలాడుతున్న దృశ్యం
మన:ఫలకాన్ని శాశ్వతంగా అస్పష్టం చేసేసింది

నీతో శైశవ గీతి పాడుతూ
నా దురాలోచనలపై ధర్మాగ్రహాన్ని
భీబత్సంగా కురిపించేటంత
గొప్పదీ ప్రకృతి
అందుకే ఎప్పటికీ పసితనమే కారేంత
తియ్యందనాల బాల్యపు స్వచ్ఛతని
మరెన్నటికీ ఇంకిపోనంతగా తాగేసేయ్ కన్నా...

Posted in: కవిత