నే మనసారా నవ్విన క్షణాలన్నీ బాల్యంలోకి వెళ్లినట్లున్నాయ్.. ఇప్పుడూ నవ్వుంది కానీ ఆ నవ్వులో బాల్యమే లేదు. బాల్యం లేని నవ్వులో ఏ స్వచ్ఛతని వెదకగలం? కష్టం కదూ..
24 గంటలకోసారి బాల్యంలో మునకలేస్తున్న రేయింబవళ్ళని చూస్తుంటే ఎంతటి అసూయ వచ్చేస్తుందో.. ఎవరికైనా చెపితే నవ్వుతారేమో కదూ ! తాను పుట్టానని తెలిసిన అనుభూతి ఇప్పటికీ వెంటాడటం ఉంటే.. ఆ అనుభూతుల కొనసాగింపుకై క్షణానికో సారి కొత్తగా పుట్టటం.. ఓహ్! తలచుకుంటే మధురానుభూతి మాత్రమే కాదు ప్రపంచాన్ని మనిషి చూసే చూపూ మారుతుందనే ఆశ కూడా పుట్టేస్తుంది.
ఒక పసితనంలోకి జారినప్పుడల్లా ఏ కల్మషంలేని నవ్వులు జాలువారుతుంటాయ్ కదా.. మరి కల్మషం కానరాని ఆ నవ్వుల్లోని నిర్మల్యం అర్ధం అయిన మనిషి మారటం ఎంతసేపు?
మనకు బాల్యం మిగలక పోతేనేం. కాసేపలా పెద్దరికాలని రద్దుచేసి మన పిల్లల బాల్యంలో మనమూ మునకలేసి చూద్దాం... మీరేమంటారూ...?
ఏయ్… ఇక మీరంతా ఫ్రీజ్ అయిపోండి.
నాతో దాగుడుమూతలాడటానికి నా ‘పాప'గా ఒక పసితనం పరిగెత్తుకొచ్చేస్తుంది. :)
0 comments:
Post a Comment