నీల రేఖ

ఆ తడి తీరంలో అనంతపు నీల రేఖపై నడుస్తూ

లోకపు సరిహద్దంటే నేలా నీళ్ళూ  అనుకున్నాను

ఇంతలో నువ్వెదురొచ్చావ్...

లోకానికి నిర్వచనమే మారిపోయింది…!

Read More

రంగస్థలం

1.

అలపొద్దులో తిమిరపు స్పర్శ తాకుతుంటే ఎడతెగని ఆకలి మోతతో రాత్రి శబ్దం పెరిగిపోతుంటే తడి గీతాల్ని ఆలపిస్తూ తనువంతా తన్మయం నటిస్తున్ననటనాలయంలో మనసుని ఆక్రమించుకుంటున్న ఒక దుర్గంధాన్ని భరిస్తూ పూల బతుకుల్ని చిధ్రం చేస్తూ చీకటిలో బతుకుని వెదుక్కుంటూ ఒకానొక మెలకువ 2. అప్పుడెప్పుడో పనిమొదలెట్టేసిన రాత్రి తను చిక్కబడ్డాక పనిలోకి వచ్చిన వారిని చూసి కుళ్ళుకు పోయిందనుకుంటా రహదారుల మీద నుండి ఎగిరిపోతూ వారి కళ్ళలో అలా అలా కొంచెం కొంచెంగా పేరుకుపోతూ అప్పుడప్పుడూ డబ్బెక్కిన మద చక్రాల క్రిందకు వారిని తోసేస్తూ పగటి వాకిటి ముందు నెత్తుటి కళ్ళాపి చల్లి వెళ్ళిపోతుంది 3. ఉదరపోషణ ఉరుకుల్లో రాత్రికి అంటుకట్టబడ్డ జీవితంలో మనిషితనం మీద నమ్మికింకా చెదరని చెల్లమ్మనుకుంటా ఊరి బయట పొదల్లో ప్రాణం పారేసుకుంది మూతబడని కనులలో లోకాన్ని ప్రశ్నిస్తూ ఇక ఏ రాత్రినీ స్థిమితంగా నడవనివ్వక 4. పగలంతా రాత్రిలోకి ఇంకిపోవటం మొదలు పెట్టాక చీకటి కుంచె స్పర్శ కళ్ళ కాన్వాస్ పై అద్దుకుంటుంటే పాత కథలని కొత్త పాత్రలతో రంగరిస్తూ తిమిర థిల్లానాల రంగస్థలంపై ఎప్పటిలాగానే సేద తీరటం మొదలు పెట్టింది ఒక రద్దీ (రాత్రి) దృశ్యం

Read More

హేమంత స్పర్శ - 15

ఏమిటోయ్ నేస్తం! 

నీ ఈ మాయా జాలం. 

సమాధానాలన్నీ  మృగ్యమైన ప్రశ్నలకే  పూయబడ్డట్లున్న ఈ  బ్రతుకులో, కాస్త ఆలస్యంగానైతేనేం  నాకు రావాల్సిన ఒకే  ఒక్క ప్రత్యుత్తరమై  నువ్వు...  తోడే కొద్దీ స్వచ్ఛతనే  అందించే  ఇసుక అడుగున దాగిన చెమ్మలా హృదయం నిండా పరచుకున్నావ్.

ఒక్క ఖాళీ గదీ లేని గుండెలో ఒక వేకువని శాశ్వతం చేసిన ప్రాణమా!  

నువ్వు నడచిన నీరెండల దూరాలని మట్టి పొరల కింద నుండి ఆర్ద్రంగా అనుభూతించాలని  వేచి ఉన్న నా గతమంతా నిరీక్షణకి నిజమైన నిర్వచనమంటే కాదన గలవా?  లేదు కదూ! నిద్రని వలస పంపేసిన ప్రతి ఎదురు చూపూ నిన్నటి రాత్రుళ్ళకి చేసిన గాయపు మరకలని యిట్టే అదృశ్యం చేసిన నీ సహజ స్వాభావికం అలలు అలలుగా నన్ను తడుముతున్న ఈనాటి ఒరవడిలో నిశ్శబ్దాన్ని  శబ్దించే ఒకానొక అభిరుతం.

అప్పుడెప్పుడో నా నిరీక్షణవైన నువ్వు ఇప్పుడు మాత్రం నా అహానివి. మామూలుగా ఐతే ఏమో కానీ ఇలాంటి అహం ఉన్నప్పుడు దాన్ని వదులుకోవటం నేనైతే చెయ్యలేనురా. నిజానికి మనిషి మనిషికి ఇలాంటి అహమొకటి వ్యక్తిగతమైతే… ఆ అహాన్ని శాశ్వతం చేసుకునే దిశగా మనిషి మనసుతో మాట్లాడటం మొదలు పెడితే...   అది చాలదూ సమస్తమూ ఆనందంగా మారిన ప్రకృతిని హాయిగా అనుభూతించడానికి? 

క్షణం విరామమొస్తే చాలు, నువ్వో ఆలోచనల ఆరామంగా మారిపోయి ‘రావి’ చెట్టు కింద మొదలైన చల్లని గాలి లా నను చుట్టేసిన ప్రపంచమైపోతావ్. అప్పుడే కదా అర్ధం అయ్యేది ‘ప్రాణ’వాయువు అంటే మరేం కాదనీ నా వసంతంగా  నువ్వు చిగురించే ‘ఊపిరి' సుమాల పవనవాసమని. 

మనుషుల మధ్య  ఓ కర్పూరపు కాలువ పారటం ఎవరికైనా అనుభవమయ్యిందో లేదో కానీ, నువ్వు మాట్లాడినప్పుడల్లా  అది నా మనసుపై ప్రవహిస్తూ  హేమంతపు ధూపమెయ్యటం నాకెప్పుడూ విస్మయం కాదు. నాకు తెలుసు మరి నువ్వో పరిమళ సాగరానివని. 

నీ నవ్వులు రాలినప్పుడల్లా  చక చకా ఏరుకుంటానా, వాటికేం మాయలు వచ్చో కానీ లోపలెక్కడో వెన్నెలగింతలుగా మనసుని చిలికేస్తుంటాయ్. నీ ప్రతి నవ్వు నిన్ను నాలోనే కట్టిపడేస్తున్న ఒకానొక విడుదల… విడుదల కట్టిపడేయటమేమిటంటే ఏమి చెప్పనూ ఎలా చెప్పనూ? పంజరాన ఉన్న చిలుకకి స్వేచ్ఛ నిచ్చాక  అది నెమ్మదిగా మన భుజం మీదే వాలుతున్న సడి లాంటి విడుదల అని

నువ్వు వెలిగించిన ఒక ప్రభాతాన్ని తెరలు తెరలుగా శ్వాసిస్తున్నప్పుడు, నెమ్మదైన పూల బాటని సున్నితంగా అద్దుకుంటున్న  పాదరక్షలని చూస్తుంటే వాటి గురుత్వం ఒకటి నాకు తెలిపిన అద్భుతమైన పాఠం ఒకటి తెలుసా…  ‘ప్రపంచంలో కొన్ని జంటగానే పనికి వస్తాయనీ… ఒంటిగా వాటి విలువ శూన్యమని.’  మనమే అందుకు ఉదాహరణ కదూ… నువ్వైనా...  నేనైనా… ఒంటిగా శూన్యం. జంటగా  అనంతం.

నీ,

సు'రేష్'

Read More

కాసిని మరకలు

హాయ్ రా!

నువ్వెలా ఉన్నావో నన్ను చేరుకున్న నీ అక్షరాలు విప్పి చెప్పాయి. నీ అక్షరాలకి ఈ నా లేఖ సమాధానంగా రాసింది కాదు గానీ నువ్వు, నేను, మనలాంటి వాళ్ళందరం ఎలా ఉన్నామో ఆలోచిస్తుంటే కాగితాన్నద్దుకున్న సిరామరకలు ఇవి.

ప్రతి రోజూ కొత్త ఉషస్సు తడిమినప్పుడల్లా ఒక్కొక్కసారి కొత్త ఉత్సాహంలా, మరి కొన్నిసార్లు అదో ఉత్పాతంలా అనిపించటంలోనే మనసు ద్వైదీభావం కనిపిస్తుంది కదా.. ఉత్సాహానికి ఊపిరి వచ్చిన రోజు కాలాన్ని ఎంత త్వరగా పరిగెత్తిస్తుందో, శూన్యాన్నివెంటపెట్టుకొచ్చిన రోజు క్షణం గడవక విలవిల్లాడిపోతుంది.

మనసులోని పదార్ధం అంతా ఖాళీఅయి ఒక్క ఆలోచనా ముందుకు కదలని నీరవ నిశ్శబ్దంలో ఎంత శూన్యం దాగి ఉంటుందో నీకు తెలుసు కదా. కాసేపలా శూన్యాన్ని తాగేసిన ఉత్సాహమొకటి ఎన్ని వేదనల్ని బయటకి కక్కుతుందో కదా… ఎవరికి తెలుసోయ్… ఏ వేదన ఎవరిని కదిలిస్తుందో? ఏ కథని పరిష్కరిస్తుందో?

నీ వాళ్ళనీ, నా వాళ్ళనీ, గడచిపోయిన జీవితపు ఆనవాళ్ళని… దాటొచ్చిన సరిహద్దుల్ని, దాటలేని కంచెలని అక్షరాల్లో ఒంపటం పెద్ద కష్టమేమీ కాదు కానీ ఆ అక్షరాలకి అమరత్వం అద్దటంలో కురిసే స్మృతుల జడివానలో కొట్టుకుపోకుండా ఉండగలగటం దాదాపు అసాధ్యమే, అది నీకైనా మరి నాకైనా. ఎన్ని కవితలు, కథలు మనలో చెక్కుకున్నా శిలలు శిలలుగా ఎదురు పడే కొన్ని కాలాలు ఊహలకి అందవు కదా. మస్తిష్కానికి చేరని ఆహ్లాదపు శాసనాలు ఎన్ని చెక్కి ఏమి ప్రయోజనం? అంతరంగపు గోడలని మకిలి పరచటం తప్ప.

అవకాశం ఉన్నంత సేపు మనం కాలాన్ని ఎంతగా శాసించినా అంతిమ శాసనం మాత్రం కాలానిదే. ఇది నిర్వేదం కాదు వాస్తవం. కాలపు అడుగులకి మడుగులొత్తాల్సిన అవసరం లేదు. దాన్ని ధిక్కరించాల్సిన అవసరమూ లేదు మనం చెయ్యాల్సిందల్లా మనమున్నంత వరకూ తనతో సహజీవనం చెయ్యటమే.

జీవితం అంటే ఏదో అనుకుంటాం కానీ, ఎంత విసిగించినా, వెక్కిరించినా ఇది మన జీవితమే. దీన్ని దాటి వెళ్ళటానికి మనకున్నది ఒకే ఒక్క ఆప్షన్. అది కూడా మనకి మనం ఎంచుకోకూడని ఆప్షన్. దానికై అది హత్తుకోవాల్సిందే కానీ మనకి మనం ఎంచుకోవటం అంటే ప్రకృతిని ధిక్కరించి నడవటమే. వేదనలోనూ, వేడుకలోనూ, జీవితం ఎప్పుడూ మన మురిపమే. అదొక మధుపమై మనలో జీవాన్ని వెదుక్కుంటుంది.

ఎన్ని జన్మలు మనం దాటి వచ్చామో, ఇంకా ఎన్ని జన్మలు ప్రయాణం చేస్తామో,రాబోయేది జన్మ రాహిత్యమో, అసలు నిజంగా జన్మలంటూ ఉన్నాయో లేవో అంటూ ఎన్నో ప్రశ్నలు వెంటాడుతున్న చోట ప్రస్తుతం మన ఎదురుగా ఉన్నదే జీవితం అని సమాధానం చెప్పుకుంటే, మన ఎదురుగా ఉన్న ప్రతి క్షణం ఎంత విలువైన సంపదో అర్ధం అవుతుంది కదూ. ఏ పాజిటివ్ ఎనర్జీ అయినా అందులో నుండే రావాలి. ఇచ్ఛ, ఆశ, ఆసక్తి పేరేదైతేనేం.. అన్నీ జీవితపు గమ్యానికి ఇంధనాలేగా! బాధని చూడని సంతోషమూ, తిమిరం తెలియని కాంతి, కుతూహలం పుట్టని జీవితమూ నిస్సందేహంగా నిస్సారమే. ఇవేవీ చూడకుండా ఎన్ని సోపానాలెక్కినా తెలియని అసంతృప్తి ఒకటి వెన్నాడుతుంది కానీ ఆనందం మాత్రం పుట్టదు.

కష్టమో, సుఖమో మనం నడిచే మార్గంలో ఎందరు తారస పడతారో, మనల్ని దాటి వెళ్ళే వాళ్ళు, మన అడుగులని జాగ్రత్తగా ఒడిసి పట్టుకునే వాళ్ళు, మన జతగా అడుగులు వేసేవాళ్ళు లేదా అసలు మన నడకనే ఆపేద్దాం అనుకునే వాళ్ళు.. ఇలా ఎంతమందో కదా?! కానీ వీళ్ళలో ఎందరు మనకి గుర్తుంటారు?! ఎందరి జ్ఞాపకాలు మనల్ని చుట్టుకుని ఉంటాయ్?!

కొన్ని మోసపు జీవాలని నమ్మేసి శలభాల్లా జీవితాన్ని కాల్చేసుకుంటాం. మనకి తెలియకుండానే మనల్ని అభిమానించే వాళ్ళని విస్మరిస్తాం. పరిచితులు చేసే గాయాల కన్నా అపరిచితులు వదిలే జ్ఞాపకాలే ఎంతో నయం. ఒక్కో సారి అవే పదిలం అనిపిస్తాయి కూడా. చిరపరిచితమొకటి మనల్ని అపరిచితంగా చూడటానికి మించిన గాయం ఏముందోయ్ జీవితంలో?

అసలు ఒకటి చెప్పు! ఈ క్షణం మనం చేసే పని ఏమిటి? గతాన్ని తలచుకోవడమో, లేదా భవిష్యత్ ఎలా ఉండబోతుందో అని తలలు బద్దలు కొట్టుకోవటమే కానీ ఇప్పుడేం చేస్తున్నావంటే సమాధానం ఉందంటావా? క్షణం తరువాత ఏమి జరుగుతుందో అన్న ఆందోళనతో ఇప్పుడు తనతో ఉన్న క్షణాన్ని కాల రాసుకోవడమే మనిషి నైజంగా మారిపోయింది. వాస్తవించే ఊహలు మోటివేషన్ ఇస్తాయి కానీ అలవిమాలిన ఊహలు, భ్రమల వెంట పరుగులు మనకిచ్చేది మాత్రం ఖాళీ చేయబడ్డ కాలం పాత్రనే.

జీవితం ఉంది ఎలాగోలా నడవటానికి కాదు. ఎలాగోలా అనటంలోనే ఒక రాజీ ఉంది. నీ జీవితం నీ కేంద్రంగా ఉండేలా చూసుకుంటే చాలు ఎలాంటి రాజీలు అవసరం ఉండదు. కానీ చాలా మంది జీవిత కేంద్రాలు మరెవరో… అక్కడే ఒక రాజీ ఆరంభమవుతుంది. ఒక జీవితం విచ్ఛిన్నమవుతుంది. అసంతృప్తి కొనసాగని రాజీ ఎప్పుడైనా తెలిసిందా? నాకైతే లేదు.

సిద్ధం చేసుకున్నవ్యూహాలు, పదును పెట్టుకున్న అస్త్రాలన్నీ వ్యర్ధం అయ్యే రణక్షేత్రం జీవితం మాత్రమే. నిజానికి వ్యూహాలు పన్నాల్సింది కాలం విసిరే అస్త్రాలని సమర్ధంగా అడ్డుకుంటూ దానితో పాటుగా ప్రయాణం చెయ్యటానికే. నిజానికి అసలు సమస్య అంతా జీవితాన్ని అతిగా ఊహించుకోవటంలోనే వస్తుంది. మనం సరళంగా ఉండాలంటే జీవితాన్ని సరళంగా చూడాలి తప్ప ఎక్కడెక్కడి సంక్లిష్టతలన్నిటినీ దానికి ముడేయ కూడదు. కాలంలో కలసిపోయిన గతాన్ని పట్టుకుంటే అదే ఊబిలో మనమూ కూరుకుని పోతాం కానీ అడుగు ముందుకు వెయ్యలేం కదా. గతం ఒక శిధిల కుబుసం. అక్కడ ప్రోది చేసుకున్న అనుభవాలని పాఠంగా మార్చుకోవాలి కానీ దాన్నో కేంద్ర బిందువుగా చేసుకుని దుఃఖసింధువుగా జీవితాన్ని మార్చుకోవటంలో వివేకం ఏముందిరా?

ఓ

స్నేహితుడు

( Published in Vaakili - http://vaakili.com/patrika/?p=9521)

Read More

మొదలౌదామా మళ్ళీ .. తడిగీతల్ని చెరిపేస్తూ

హాయ్ రా…

ఖాళీ దొరికినప్పుడల్లా నీతో మాట్లాడాలనిపిస్తుంది. నిజానికి అది అబద్ధం. ఖాళీ చేసుకుని మరీ నీతో మాట్లాడాలి అనిపిస్తుంది. కానీ మాట్లాడటానికి  నువ్వు దొరకవు కదా.  అందుకే నిన్ను ఆలోచిస్తూ , నన్ను గమనించుకుంటూ ఒక కొత్త చదువు మొదలు పెట్టేశా...

చదువేమిటంటావా…?  

ఒకటి చెప్పు... మనసుతో నన్ను ఎప్పుడైనా చదివావా? పోనీ నిన్ను ఎప్పుడైనా చదువుకున్నావా? నిజానికి మనం మొదలు పెట్టని  సిలబస్ మనలోనే ఎంత ఉందో చూడు. మనల్ని మనం చదువుకోవటం అంటే ఏదో ఏకాంతపు  ఆలోచనలగా  కాదురా…ఎడతగని  అన్వేషణగా సాగాలి.   ఆలోచనల మధ్య అగాధాలు తడుముతూ ఉంటాయ్. ఆలోచనకూ ఆలోచనకూ మధ్య అనంతమైన ఆ అగాధాల్లోకి  జారిపోతుంటే,  అసలంటూ ఎన్నిసార్లు మళ్ళీ మొదలు పెట్టాలిరా జీవితాన్ని? మొదలు పెట్టినప్పుడల్లా పసి రెక్కలు కొన్ని కట్టుకుని... తడి గీతలు కొన్ని చెరుపుకుని… ఆ కాసేపూ మాత్రం ఎంత బాగుంటుందో...  

అనుమతి తీసుకోకుండా ఎన్నెన్నో ఆలోచనలు వాటికై అవి వచ్చేస్తూంటే  ఆనకట్ట కట్టటానికి సేకరించాల్సిందేమిటో కూడా నాకు తెలియరావటం లేదే. నడకని బట్టి, సమయాన్ని బట్టి కదలాడే నీడలు నిలువెల్లా పక్క మీద వాలిపోయాక ఏమైపోతాయిరా? అప్పుడే నాక్కొంచం నీడ కావాలని అనిపిస్తూ ఉంటుంది. నాదైన నీడ నీ రూపమేసుకుని నాలో కరిగిపోతున్న సవ్వడిని ప్రతి చీకటిలో నాలోకి అనువదించుకుంటూనే ఉంటాను. బహుశా నా శూన్యాన్ని చిధ్రం చేసే మౌన మంత్రదండం అదేనేమో.  

మనిషిగా నేను అబద్ధం అయిన చోట నేను నడిచే నడకలన్నీ ప్రకృతికి భారం అన్న నిజం నాకసలు తెలియనే తెలియదు. నిర్జీవం అంటే జీవం లేకపోవటమే అని ఇప్పటివరకూ  తెలిసిన నాకు పరిపూర్ణంగా శూన్యం ఆక్రమించుకోవటమూ నిర్జీవమే అని కొత్తగా తెలుస్తుంది.  

అసలెందుకురా మనసు భారమైనప్పుడే  అక్షరాలు అలవోకగా అసిధారావ్రతం చేస్తాయి? వాటి అసిధారావ్రతం ఏమో కానీ నాకెప్పుడూ  అర్ధం కాదు అవి సేద తీర్చుతున్నాయా… తడి పెంచుతున్నాయా? అనాధనేమో అనుకుందామనుకుంటే, కాదని రుజువు చేస్తూ నా నిండా పరచుకున్న నువ్వు. ఒక్కడినే ఉన్నప్పుడు కూడా మనసంతా కదలాడుతూ ఒకరుండటం ఎంత మాత్రమూ అనాధత్వం కాదు కదూ. ఇంటినిండా సందడి పరుచుకున్నపుడు కూడా ఒక ఊరట కోసం ఒకానొక  తపన మనల్ని నిలబడనీయకుండా నిలదీస్తుంది చూడూ… అప్పుడు ఆలోచించాలనుకుంటా అనాధత్వం గురించి. 

శూన్యం తడిమిన ప్రతి మారూ , మౌనం గుచ్చుకున్న ప్రతిసారీ  నొప్పి తెలియాలంటే మనసులో కాస్తంత సున్నితత్వం మిగిలుండాలేమో. కానీ అన్ని సున్నితత్వాలు నిశ్శబ్దంగా నిష్క్రమించేసాక తానొక  అనాధ అయ్యిందన్న  నిజం మనసుకి తట్టడానికీ అవకాశం లేదు కదూ. 

వంటికి పెరిగే  వసతుల్ని చూసి మురిసిపోతున్నాం కానీ, మనసు ఆరోగ్యం  కోసం మనమేం చెయ్యాలో వదిలేసి శతాబ్దాలు దాటిపోయింది.  నన్నడిగితే మనిషి మనిషిలో ఒక మాయలేడి జాడలు ఉంటే బాగుండనిపిస్తుంది. దానికోసం పరుగులెత్తే మైకంలో విలువైన దాన్ని ఒకటి కోల్పోతే… ఆ కోల్పోయిన దానికోసం మొదలు పెట్టే తీవ్రమైన అన్వేషణలో మనకి మనం దొరకటం, మనల్ని మనం వెలికి తెచ్చుకోవటం ఎంత మాత్రమూ అసాధ్యం కాదు. 

ఒక్క సారి నేనెవరన్న ప్రశ్న మొదలయ్యాక ఎవరోయ్ మనల్ని ఆపగలిగేది. మన మంచి చెడులు మన విచక్షణగా సాగటం  మొదలయ్యేది ఆ తరువాతే కదా. నీకో నిజం చెప్పనా నిన్ను అర్ధం చేసుకునే పరంపరలో నన్ను నేను తెలుసుకోగలుగుతున్నాను. అలా తెలుసుకోవటం మొదలు పెట్టాకేరా తెలిసింది ప్రకృతి లోపలా బయటా మనకోసం ఎన్నో పాఠాల్ని సిద్ధం చేసే ఉందని. ప్రాణం ఉన్న జీవి అవ్వనీ, ప్రాణం లేని పదార్ధమవ్వనీ కాదేదీ జీవన సూత్రమొక్కటి నేర్పడానికి అనర్హమని. 

ప్రపంచాన్ని చదువుతున్నంత సేపూ నేను తప్ప అందరూ బాగున్నారనే భావం నన్నెప్పుడూ నిలబడనీయలేదు. కంటి మీదకి రెప్పని వాల్చుకోవటానికీ విశ్వ ప్రయత్నమే చెయ్యాల్సి వచ్చేది. నిజంరా ఎక్కడికక్కడ కంచెలు కట్టుకున్న మనుషుల మధ్యలో, స్వార్ధం లెక్కల తకరారులో అన్నీ పరుగు పందాలే?  కాకపోతే  ఓడిన వాడికీ గెలిచినవాడికీ దక్కేది ఎప్పుడూ ఒక్కటే… మరో  పందెం… ఇంకో పందెం... అంతం లేనిది మాత్రం  పరుగుకే.

మొదలు పెట్టాక ఆపటం తెలియక పోతే జీవితం ఎప్పటికీ సంతృప్తి నివ్వదు కదూ… ఇప్పుడు నాకో సంతృప్తి కావాలి. అది నాదైన నా జీవితంలో దొరకాలి.  మరి నువ్వెప్పుడూ  నా సంతృప్తివే… ఇప్పుడు నీతో పాటు నాకు నేను కూడా సంతృప్తిగా మారిపోయాను. 

అయినా ఏమిటోరా ఈ మధ్య ఏది రాద్దాం అని మొదలు పెట్టినా  మనసుకేసే లాగేస్తుంది. ఎందుకంటావ్? ఏవైనా లౌకిక సూత్రాల మర్మం ఉందంటావా? కోల్పోయిన దాన్ని తిరిగిపొందాలన్న ఆకాంక్ష మొగ్గ తొడిగిందంటావా… నా పిచ్చి గానీ నీకు తెలిసినా నువ్వు చెప్తావా ఏం… ‘వాడి తిప్పలు వాడిని పడనివ్వు… కాస్త జీవితంలో నిలబడాలిగా’ అనేసుకుంటూ ఉంటావ్ కదూ… 

చివరగా ఒక్కటైతే చెప్పగలనురా… 

ఇకపై నన్ను తాకేది  కష్టమైనా సుఖమైనా, వేదనైనా వేడుకైనా …అది  ఎలాంటిదైనా సరే ఒకేలా  అనుభూతించ గలను ఎందుకంటే నా అంతరాలలో అనుభూతుల మధ్య ఉన్న కంచెలన్నిటినీ తొలగించుకున్న మనసుని నా  జీవితం లోకి అనువదించేసుకున్నాను కనుక. 

నీ

నేను 

Read More

నిరీక్షణ

హాయ్ రా…

ఎందుకు అనిపిస్తుందో తెలియదు కానీ నువ్వు కొంచెం కొంచెంగా నాకు దూరంగా జరుగుతున్న భావన. గంటలగంటలూ అలవోకగా దొర్లిన మాటల ప్రవాహం ఇప్పుడు క్షణానికీ ఆచూకి అందని నిజం. టచ్ స్క్రీన్ పై అక్కడి నీ వేళ్ళ కదలికలు నా మనసుని మధురంగా టచ్ చేసిన క్షణాలన్నీ ఆవిరై, కళ్ళని చకోర జతగా మార్చి వేసిన వైనం ఎంతటి హృదయ భారం.    

ఏడు జన్మల బంధం అంటూ అసలు  ఉన్నాయంటావారా? ఏడు నెలలకే మసకేస్తున్న అనుబంధాలని చూస్తుంటే నాలో కలుగుతున్న ఈ చిన్ని అనుమానం పెనుభూతమై నా సమయాన్ని మొత్తంగా తోడేసుకుంటుంది రా.

రోజూ నీ నుండి కొన్ని మాటలు వినాలనుకుంటా. ఇష్టమైన చోట మనలేని కొన్ని నిస్సహాయతల్లో పరిష్కారాల్ని కాలానికి వదిలేస్తున్న నేను కొత్తగా   ఏం చెయ్యగలను... మబ్బుల్లోని చినుకు కోసం ఎదురు చూసే చకోర పక్షికి నాకూ పెద్ద తేడా లేదని తెలుసుకోవటం తప్ప.

నను చేరని దృశ్యాలు కొత్తగా అగుపిస్తూ, నా ఆ కొన్ని దృశ్యాలూ ఒక్కొక్కటిగా  నెమ్మదిగా మసకబారిపోతుంటే పొడి బారిపోతున్న గుండెకి ఊపిరి ఉదటానికి నెమలీకల స్మృతులు కూడా మృగ్యమయ్యాయి.

ఇద్దరం పెనవేసుకున్న వర్చ్యువల్ ప్రపంచానికి ఒకే పాస్వార్డ్ గా  మారిపోయాం. అంతే... ఇక అక్కడితోనే మన సంతృప్తి సేద తీరిపోయినట్లు ఉంది. ఒక్కటిగా మారామనుకున్న జీవితాల్లోని   మనం అక్కడే పాజ్ అయిపోయాం. మనదిగా చేసుకోవటంలో చూపించే ఉత్సాహం, ఆసక్తి… మనదయ్యాక అనాసక్తిగా మారిపోవటంలో ఉన్న మార్మికతని ఛేదించాలని ఉంది.

నాలో నుండి నన్ను పూర్తిగా తోడేసి, నువ్వు మాత్రం  నింపాదిగా  నిద్రలోకి జారుకున్న సడి నన్ను ఒక నిరీక్షణకి పెనవేసి... నిజంగా  ఎంతటి గెలుపురా నీది! కొంచెం కొంచెంగా వెనక్కి వెళ్లి చూడరా… అప్పటి నా శ్వాసల ఊసులు  ఇప్పుడు నీ నయనాలని తడి సంద్రాలుగా మార్చకుండా ఉండగలిగితే చెప్పు.

గడ్డ కట్టిన దుఃఖం ఎప్పుడు బద్ధలవుతుందో తెలియనంత నిశ్శబ్దంగా ఉందిప్పుడు. దుఃఖాన్ని కరిగించుకోలేని మగ నిస్సహాయత. ఎవరైనా వచ్చి అన్నిటి కన్నా బరువైనది ఏమిటి అంటే ఇప్పటికిప్పుడు నా మనసులోకి వచ్చే సమాధానం మాత్రం గడ్డ కట్టిన దుఃఖం అనే.

మధురంగా మొదలైన క్షణాలకి మందహాసాల బరువెక్కువ అనిపిస్తుందో ఏమిటో ఖర్మ…ముందుగా మాటలని ఖాళీ చేస్తూ… ఆపై… మనసుని? మనసుని ఖాళీ చేద్దామని చూస్తే… తట్టుకోవటం నా తరమా?  

ఒక్కటి మాత్రం నిజం రా ఎప్పుడో వలస వెళ్లి పోయానురా నాలో నుండి నేను. మళ్ళీ మరలి రాగలగడం అసాధ్యం నువ్వు జతగా నడిస్తే తప్ప.

నీకు తెలిసే ఉంటుంది, అప్పుడప్పుడూ ఒక్కో వాక్యం అలా నిద్రపోతూ ఉంటుంది. ఒక్క సారి నిద్ర లేచిందా ఇక ప్రపంచాన్ని నిద్రపోనివ్వదు. నాకు తెలిసి నీ ప్రేమా అంతే.

ఇప్పుడు నేను నిరీక్షించేది నీ ప్రేమపై పేరుకుపోయిన నివురు రాలిపోయే క్షణం కోసం.

నీ

Soulmate

Read More

ఓ సాయంత్రం

పొద్దు పొడిచిన సాయంత్రానికి

ఒక విశ్రాంతి కావాలట

మన మెత్తని నడకలతో

తన పచ్చికను మసాజ్ చేద్దాం

పగటి ఘోషకి ఘోషా కప్పేసి

కలల భాషకి రాత్రినుంచేసి

వెలుగూ చీకట్ల సరిహద్దు రేఖపై

మన చూపులని నాటేద్దాం

మళ్ళీ మళ్ళీ మనసుల్ని

పతంగులుగా ఎగరేసుకుంటూ…!

Read More

రెప్పల సరిహద్దులో...

హాయ్ రా...

ఇప్పుడు నీ మీద ఎంత కోపంగా ఉన్నానో నీకు తెలుసు కదా? 

ఎప్పటిలానే నీ గుడ్ మార్నింగ్ తోనే ఉదయించే నా కన్నులు రోజంతా పడే పడిగాపులు నీకు తెలుసు… ఏ పని చేస్తున్నా డెస్క్ టాప్ స్క్రీన్ మీద నోటిఫికేషన్ … మొబైల్ లో బ్లింకింగ్… ఎప్పుడొస్తుందా  అని ఎదురు చూపులు చూసేవి కన్నులు మాత్రమే కాదురా… కొంచెం కొంచెంగా తడిబారుతున్న నా హృదయం కూడా…

ఏయ్… ఊరుకో బంగారూ… నీ కంటికడ్డం పడుతున్న నీటి తెరలు నాకు తెలుస్తున్నాయ్… ఆ తడి నేను తట్టుకోలేనంతగా నన్ను కాల్చేస్తుంది. అయినా ఏదో అంటాను గానీ నీ సంగతి   నాకు తెలియదా ఏమిటి?  నాకన్నా ఎక్కువగా మన కాలాల్ని అంటి పెట్టుకుని ఉండేది నువ్వేగా… 

ఏరా… అసలు ఎన్ని జన్మల బంధమై వచ్చావురా నాలోకి ఇలా?  

అయినా గానీ ఉదయాన్నే నీ పలకరింపు  నా రోజు మొత్తాన్నీ  ఎంత ఉత్తేజితం చేస్తుందో… నువ్వొలికే  ఒక హాసం నా చుట్టూ ఉన్న పరిసరాలని ఎంత పరిమళ భరితం చేస్తుందో  నా ప్రతి క్షణానికీ తెలుసు. 

ఎక్కడెక్కడి మజిలీలనూ దాటి వచ్చిన నీ ఊపిరి నన్ను శ్వాసించటం నాకు బాగా తెలుస్తూ ఉంది…  

ఏయ్… మజిలీ అనగానే నా మజిలీ అడుగుతావే… పెంకి పిల్లా… 

అసలు జీవితంలో ఎన్ని మజిలీలు ఉంటాయో తెలిస్తే కదా నాకు. . అలాంటిది ప్రస్తుతం నేనున్న మజిలీ ఏదంటే ఏమని చెప్పగలను? 

ఆత్మానుగాతంగా చెప్పమంటే మాత్రం నా శాశ్వత మజిలీ నిన్ను గురించిన ఆలోచనల్లోనే…  నిన్ను దాటి వెళ్ళలేని పయనమొక వరమనుకుంటూ నా ముగింపులోని  ప్రతి నివేదనలోనూ నిన్నే స్మరించుకుంటూ కాలాన్ని  దాటిపోవటంకన్నా ఆనందం అంటే ఇంకేముంటుంది. 

నా అంతరంగంలోని అంతర్యాలన్నీ నువ్వు అలవోకగా అర్ధం చేసుకుంటున్నపుడుగానీ అర్ధంకాలేదీ మట్టి బుర్రకి ఉన్నదొక్కటే  అంతరంగమనీ… అది  ఏకాత్మగా మారిన రెండు హృదయాల పవిత్ర సంగమమని.  

నిజంరా…  మొన్నెప్పుడో మనం దాటి వచ్చిన సాయంత్రాలకి హత్తుకున్న నీడలెంత పొడవుగా ఉన్నాయో అప్పటి ఆ క్షణాలు  ఇప్పటి ఈ క్షణాలకి  కథలు కథలుగా  చేరవేస్తూనే  ఉన్నాయి. 

జీవితాన్ని  పాజ్ చేసుకుందాం అనుకున్నప్పుడల్లా తలపుకొచ్చేసి మరీ దాన్ని పరిగెత్తిస్తావ్. నిజం చెప్పాలంటే నువ్వు నాకొక నిత్య పారాయణ గ్రంధంగా మారిపోయావ్ రా… 

అవునూ అక్కడ బాగా వాన పడుతుంది అన్నావ్ కదా…  నీ పక్కనున్న కిటికీ అద్దాన్ని చూడు.  అది చేరవేసే సందేశం అర్ధం అయ్యింది కదూ… అయ్యే ఉంటుందిలే… ఎందుకంటే నేనెలా అలోచిస్తానో నువ్వూ అదేలా ఆలోచిస్తావ్ కాబట్టి. 

జడి వాన  ఒకటి ముగిసిపోయాక కూడా కిటికీ అద్దాన్ని ఆర్తిగా అంటిపెట్టుకుని రక రకాల తడి చిత్రాలని చిత్రించే ఆ కొన్ని చినుకుల్లాంటివాడినేరా నేను కూడా… నిజం రా… అందరిలా అర్ధాంతరంగా పక్కకి తప్పుకునే స్వార్ధ పరుణ్ణి కాదు.  నాలో జీవం ఆవిరయ్యేవరకూ నిన్ను అంటి పెట్టుకుని ఉండే ఏకైక  నిస్వార్ధాన్ని… ‘ నీ ‘ స్వార్ధాన్ని. 

ఎప్పుడు నిన్ను చదువుకున్నా నాకు అర్ధం అయ్యేదొక్కటే నువ్వు … ప్రభాతాన్ని మేలుకొలిపి వెలుగుల్ని పట్టితెచ్చే  విశ్వరూపానివని... 

“ అంతరంగపు  అంచుని అందుకున్న నిశ్శబ్దం ఒక్కటి 

మౌనంగా మనసు మొత్తాన్ని ఆక్రమించుకున్న సడిలో 

నీ ఊపిరుల థిల్లానా

నా శ్వాసలకి నజరానాయై 

నిశ్శబ్దాన్ని నిర్దయగా పక్కకి నెట్టేస్తున్న కదలికలో 

కనురెప్పల సరిహద్దు లోపలే

సరికొత్త ప్రపంచమొక్కటి సాక్షాత్కారిస్తుంటే 

తెలిసింది నువ్వొక సరికొత్త ప్రకృతివని… పంచభూత వేదికవని… 

నన్నుఅలరించవచ్చిన ఎడతెగని ఆహ్లాదానివని… నా ఆనందానివని…”

నీ,

ఆనందం

Read More