తలపుల పడవల్లో జ్ఞాపకాల తెరచాపలనెత్తి
గడచిన సమయాల తీరాన్ని తాకినప్పుడల్లా
కుంకుమ తోటలలోని వాయుస్పర్శనద్దుకున్న
వినీల కుంతలాలలో మెరుగు పూలు ముడుచుకున్న
నులివెచ్చని గ్రీష్మ కావ్యంలా లిఖించబడ్డ నీకై
నా రెప్పల కుంచెలని అరువిచ్చిన వార్తలు
ఎప్పటికప్పుడు నాలో చదవబడుతూనే ఉన్నాయి
నువ్వు విసిరేసిన జ్ఞాపకాల్లో
నన్ను నేను ఏరుకుంటూ వస్తున్నప్పుడల్లా
కొన్ని వెన్నెల జూకాల సవ్వడి
నిన్ను మరింత దగ్గరగా వినిపిస్తుంటే
చూడక పోతే విరాగం... చూస్తే రాగంగా
నువ్వెప్పుడూ ఓ ఇంద్రజాలపు మంత్రమై
నా గుండె గొంతుకలో తడి తడిగా
చల్లగా కురిసేస్తూ ఉంటావ్…
నువ్వెంతటి శీతలానివో ఓ వెన్నెలమ్మాయీ…!
