ఇప్పుడు ప్రపంచాన్ని చూసే కిటికీని మూసేశాను
ఇక చూడటానికి బయట ఏమీ కనపడదు
లోనంతా గాఢాంధకారం
వేరే దారిలేదిక
నన్ను నేను దీపంగా వెలిగించుకోక తప్పదు
నాలోని నేపథ్యమంతా రాత్రినే సంపూర్ణ కాలంగా
ఆవాహన చేసుకున్న తిమిర మంజూషమే
నేనిప్పుడు చీకటి మినహా ఇంకేమీ లేని ఒంటరి దీవిని
వెలిగించుకోవటానికి ఇక్కడ అగ్గిపుల్ల లేదు
నిప్పురవ్వ పుట్టించే చెకుముకి రాళ్ళూ లేవు
చెయ్యగలిగిందేమీ కనిపించ లేదు
చీకటిని చదువుకోవటం తప్ప
చదివే కొద్దీ తెలిసింది
అలవాటు పడ్డాక
చీకటిలోనూ కళ్ళకి వెలుగే గోచరమవుతుందని
ఆ వెలుగులో
శూన్యాన్ని అశూన్యం చేస్తూ ఒక ప్రణవం
దాని వెంబడే సన్నని వెలుగు రేఖల స్పర్శ
కాంతి ప్రవాహపు చిరు సవ్వడి
నక్షత్ర మండలాల భ్రమణం…
……………………………….
అనంత నిశ్శబ్దం నుండి
విశ్వం పుట్టుక అనుభూతి అయ్యింది
అప్పుడే తెలిసింది
చీకటంటే జ్ఞానాన్ని కప్పేసిన అహపు వెలుగని
మనిషంటే విశ్వాన్ని నింపుకున్న మనఃదేహమని
ఒక మూసివేతలో మరింత వెలికితీత దాగుందని
